
امیرارسلان، پسرم، بعد از یک سال به ایران آمده و چند روزیست اینجا، در روستا، همراه و همنشین من است.
شادی وصفناپذیری دارم و در کنارش، یک رضایت و آرامش خاص؛ از آن آرامشهایی که شاید نتوانی دقیق توضیحشان بدهی، فقط میفهمی که یک جای خالی، برای چند روزی پر شده است.
ده سال گذشته برای من با نبودن او و دلتنگیاش گذشته است.
سه سال اول اصلاً به ایران نیامد و در سالهای بعد هم معمولاً سالی یک بار و برای حدود دوازده روز میآمد؛ چند روزی سهم مادرش و چند روزی سهم من. در نهایت شاید مجموع روزهایی که واقعاً فرصت داشتیم کنار هم باشیم، به ده روز هم نمیرسید.
برای همین این چند روز برای من فقط چند روز معمولی نیست.
از قبل چند نوشته آماده کرده بودم که در مدت حضورش، هم از ویرگول و یاران جانم غافل نمانم و هم از او و این فرصت کوتاه.
نوشتههای ذخیرهشده را منتشر کردم و سعی کردم تا جایی که میتوانم پاسخگوی کامنتها و همراه دوستان عزیزم باشم.
اما احتمالاً در این چند روز، کامنتی را ندیدهام، پاسخی را جا انداختهام یا نتوانستهام آنطور که دوست دارم با عزیزی همراه شوم.
اگر چنین شده، عذر و پوزش مرا بپذیرید.
این چند روز را میخواهم بیشتر زندگی کنم تا بنویسم.
امیرارسلان چند روز دیگر میرود و من دوباره برمیگردم به همین خلوت روستا و به آغوش صمیمیت، رفاقت و همراهی یاران جانم در ویرگول.
تا آن روز، اگر کمتر میخوانم و کمتر پاسخ میدهم، بدانید که این بار دلیلش خیلی شیرین است. ❤️