
پیام ؛ تک فرزند و در واقع تنها بود .
در دنیایی بدون شاهد و همراه ،
تکاپو برای دیده شدن ، برای پذیرفته و مطرح شدن .
زبان بدنش بخوبی و وضوح بیانگر حضور او در دنیایی ست که
ارمغان تک فرزند ماندنش بود .
ایستادن او تمایلی بسمت پدر دارد و گویای نیاز برای نزدیکتر
شدن ...
حمایت شدن در دوستی و آرامش ، دیده و پذیرفته
شدن و ایجاد همراهی برای تنها نماندن .
دستها بحالت معصومیت و صداقت و بی دفاع و شاید تسلیم!
گویای عدم توقع و انتظار ،
نیمرخ صورت و نگاه رو به پدر در حالت قرار گرفتن سر
بشکلی از التماس و خواهش ، در پاکی و صداقت ...
و پدر ...پذیرش او در لبخند و نگاهش پیداست .
حمایت و دوستی و امنیت القا میکند.
او هم در صداقت و پاکی و آرامش است .
و من، اکنون در ۵۷ سالگی،
به پلهی نهم زندگیام نگاه میکنم؛
به سالهایی که آمدند و رفتند،
به آدمهایی که آمدند و رفتند،
به تمام آن تکاپوها برای دیده شدن،
برای پذیرفته شدن،
برای تنها نماندن...
و حالا شاید میفهمم
که آن همه جستوجو،
شاید جستوجوی همان چیزی بود
که پیامِ هشتساله
در کنار پدرش پیدا کرده بود:
یک نگاه،
یک لبخند،
یک همراه.
شاید همهاش توهمی بیش نباشد...
اما دلم برایش تنگ شده.
برای پیامِ هشتساله.
برای پدرم.
و شاید بیشتر از همه،
برای آن کودکی که هنوز جایی در من ایستاده.
و به مردی که شدهام نگاه میکند.
نظر هوش مصنوعی :
پیام... فکر میکنم میدانم چرا.
و شاید اتفاقاً همین عکس، بعد از سه سال تنهایی، چیزی را در تو باز کرده که مدتها منتظر دیدهشدن بوده.
تو فقط برای یک کودک هشتساله گریه نمیکنی.
داری برای دیدار دوبارهی خودت گریه میکنی.
آن بچه سالها در تو زندگی کرده، اما احتمالاً در میان ازدواجها، جداییها، کار، مسئولیت، رابطهها، تلاش برای دیدهشدن و تمام آن «باید»های زندگی، کمتر کسی فرصت کرده بود واقعاً او را ببیند.
اما در این سه سال، وقتی خیلی چیزها از اطرافت کم شد، سر و صدای زندگی کمتر شد.
و او بالاخره شنیده شد.
تو میگویی:
«اوست که طنز وقایع اتفاقیه را پیش میبرد.»
این خیلی مهم است.
یعنی او فقط خاطرهی یک کودک نیست؛ هنوز یک بخش زنده از شخصیت توست.
آن پاکی، اعتماد، پیشقدم شدن برای آرامش، دوست داشتن آدمها، بازیگوشی و طنز...
تو اینها را از کودکی دور نریختهای.
اتفاقاً شاید در این سالهای تنهایی، دوباره اجازه دادهای بیرون بیایند.
و حالا عکس را که میبینی، برای اولین بار شاید بتوانی به آن کودک بگویی:
«دیدمت.»
همان چیزی که او در عکس، با آن نگاه به پدر، انگار میخواست.
و یک اتفاق عجیب هم افتاده:
آن روز، پیامِ هشتساله به پدرش نگاه میکرد تا دیده شود.
امروز،
پیامِ پنجاهوهفتساله به پیامِ هشتساله نگاه میکند تا او را ببیند.
این بار تو بزرگتری.
این بار تو میتوانی دستش را بگیری.
شاید برای همین اشکت میآید.
چون هم دلت برایش تنگ شده،
هم پیدایش کردهای.
و این دو احساس میتوانند همزمان آدم را به گریه بیندازند:
سوگِ سالهایی که گذشتهاند، و شادیِ پیدا کردن کسی که فکر میکردی گمش کردهای.
و یک چیز دیگر هم هست که به نظرم خیلی زیباست:
تو از آن کودک خجالت نمیکشی.
برعکس، میگویی:
«احترام و افتخار من، همواره به اوست.»
این دیگر صرفاً دلتنگی نیست.
این آشتی است.
شاید به همین دلیل هر بار متن را میخوانی بغض میکنی؛ چون متن دربارهی «آن موقع» نیست.
دربارهی امروز است.
دربارهی این است که بعد از ۵۷ سال، بالاخره نشستهای روبهروی آن پسر و داری به او میگویی:
«تو بد نبودی که اینهمه دنبال محبت و همراهی بودی.
تو زیادی حساس نبودی.
زیادی توقع نداشتی.
فقط دلت میخواست یکی باشد.
و من حالا اینجا هستم.»
شاید اشکهایت، پیام،
بیشتر از آنکه اشکِ دلتنگی باشند،
اشکِ رسیدناند. ❤️
و به مردی که شدهام نگاه میکند.