
سهراب گفت :
«هر روز وقتی خورشید در میآید، متولد بشویم.»
در نگاه اول، این جمله دعوتی است به رها کردن گذشته؛
دیروز تمام شده، امروز را از نو آغاز کن، زخمها و شکستها و حتی خوشیهای گذشته را با خودت نکش.
حافظه ی لوسی در حادثه ای مختل شده !
هِنری هر روز با لوسی آشنا میشود؛ اما لوسی هر صبح به نقطهی قبل از حادثه برمیگردد. بنابراین رابطهای که برای هِنری «ادامه» دارد، برای لوسی هر روز آغاز میشود.
اما 50 First Dates یک سؤال عجیبتر جلوی این حرف میگذارد:
اگر هر روز متولد شویم، اما حافظهمان را هم با خود نیاوریم، چه میشود؟
لوسی هر صبح بیدار میشود و تقریباً با جهانی روبهروست که برایش تازه است.
اما مسئله فقط این نیست که عشق هِنری را فراموش میکند.
اگر فراموشی عمیقتر باشد چه؟
آموختههایمان چه میشوند؟
تجربههایی که به دست آوردهایم؟
اشتباههایی که قرار بود دیگر تکرارشان نکنیم؟
باورهایی که در طول سالها ساختهایم؟
شناختی که از خودمان پیدا کردهایم؟
ترسهایی که بر آنها غلبه کردهایم؟
حتی شخصیت ما چطور؟
چون بخشی از «من» چیزی نیست جز انباشتِ دیروزها.
من امروز فقط همین آدمی نیستم که جلوی آینه ایستاده؛
من مجموعهای از چیزهایی هستم که دیدهام، شنیدهام، تجربه کردهام، شکست خوردهام، بخشیدهام، عاشق شدهام، از آنها گذشتهام و یاد گرفتهام.
پس اگر همهی اینها پاک شوند...
چه چیزی از «من» باقی میماند؟

اینجاست که فیلم از یک کمدی عاشقانه، تبدیل میشود به یک بازی فلسفی با مفهوم هویت.
لوسی هر روز متولد میشود، اما آیا هر روز همان لوسی است؟
اگر حافظه نباشد، تجربهای وجود دارد؟
اگر تجربه نباشد، یادگیری چه میشود؟
اگر یادگیری نباشد، شخصیت چگونه شکل میگیرد؟
و اگر شخصیت شکل نگیرد، انتخابهای ما واقعاً انتخابهای «ما» هستند؟
شاید یکی از عجیبترین تناقضهای فیلم همین باشد:
ما آرزو داریم گذشته را فراموش کنیم تا سبکتر زندگی کنیم؛ اما همان گذشته است که ما را ساخته است.
اگر تمام دردهایت را پاک کنی، شاید دیگر رنج نکشی؛
اما شاید بخشی از فهمی را هم که از آن رنج به دست آوردهای از دست بدهی.
اگر شکستهایت را فراموش کنی، دیگر شکستخورده نیستی؛
اما شاید دیگر آن آدمی هم نباشی که از شکست چیزی آموخته بود.
اگر عشقهای گذشته را پاک کنی، دوباره میتوانی عاشق شوی؛
اما آیا میدانی چرا عاشق شدی و چگونه باید دوست بداری؟
و شاید اینجا حرف سهراب شکل دیگری پیدا کند.
«هر روز متولد شدن» الزاماً به معنای فراموش کردن دیروز نیست.
شاید معنایش این باشد که:
دیروز را با خودت حمل نکنی، اما آن را از خودت هم پاک نکنی.
تجربه بماند،
زخم بماند،
فهم بماند،
اما اسارتشان نماند.
آدم میتواند هر صبح دوباره متولد شود،
بدون اینکه مجبور باشد هر صبح دوباره همهچیز را از صفر یاد بگیرد.
و این شاید تفاوت بزرگی باشد میان رهایی از گذشته و فراموشی گذشته.
اولی میتواند رشد باشد؛
دومی، اگر همهچیز را با خودش ببرد، شاید دیگر «تولد دوباره» نباشد...
بلکه تولد آدمی باشد که هیچکس نمیداند دیروز چه کسی بوده است.

