
دوستانی که همدردی احساس میکنند و مشکلاتی را ننوشته ام ، لطفا در کامنتها بنویسید ...بلکه رسیدگی و اصلاح شود.
من دیگر نمیدانم با چه زبانی بگویم...
ویرگول جان، باز شو!
فقط باز شو.
هیچی نمیخوام.
نه پول میخوام، نه جایزه، نه فالوور، نه حتی لایک!
فقط باز شو، خدا خیرت بده !
میزنم روی سایت...
باز نمیشود.
دوباره.
باز نمیشود.
دوباره.
باز نمیشود.
یک بار دیگر هم میزنم، چون ظاهراً آدم وقتی امیدش را از دست میدهد، به تکرار پناه میبرد!
باز نمیشود.
میگویم خب، کروم مشکل دارد.
فایرفاکس را باز میکنم.
فایرفاکس هم آنقدر طول میدهد که آدم در این فاصله میتواند ازدواج کند، بچهدار شود، طلاق بگیرد و دوباره برگردد ببیند صفحه هنوز دارد لود میشود!
آنتن؟
خوبه.
اینترنت؟
خوبه.
یوتیوب؟
مثل آدم باز میشه.
فیلترشکن؟
عین ساعت کار میکنه.
پس مشکل کجاست برادر من؟!
منم؟!
گوشی منه؟!
اینترنت منه؟!
یا خودِ ویرگول تصمیم گرفته با من وارد یک رابطهی سمی بشه؟!
بالاخره بعد از هزار بدبختی سایت باز میشود.
اما...
نصف صفحه آمده.
نصف دیگر؟
رفته مرخصی.
نیست.
نمیآید.
هرچه صبر میکنم، نیست.
پستها عکس دارند.
ولی عکسها کجاست؟
فقط نوشتهها آمده!
یعنی پست را میبینم و زیرش یک جای خالی محترمانه نشسته و میگوید:
«عکسش رو خودم دیدم، شما لازم نیست ببینید.»
بعد میروم کامنت بگذارم.
مینویسم.
مینویسم.
ویرگول عزیزم...
این یکی را جدی بگیر...
روی «ارسال» میزنم.
نمیشود.
دوباره.
نمیشود.
ریفرش.
و...
کامنت من نیست.
کجاست؟
رفته پیش همان عکسهای غایب!
یعنی من باید دوباره بنویسم.
از اول.
حالا دیگر برای اینکه کامنت سه خطی بنویسم، متن را اول در نوت گوشی مینویسم.
کپی.
میآیم ویرگول.
Paste.
آمادهام.
انگشت روی ارسال.
۱۰ ثانیه...
۱۱ ثانیه...
۱۲...
هیچی.
نمیشود!
آدم در این فاصله میتواند یک پست جدید بنویسد دربارهی اینکه چرا کامنت قبلیاش ارسال نشده!
دوباره از اول.
اصلاً من یک سؤال دارم:
ما اینجا آمدهایم چیزی بخوانیم و بنویسیم یا برای قبولی در آزمون استخدامی ویرگول شرکت کردهایم؟!
بعد یک پست چهار دقیقهای میبینم.
چهار دقیقه خواندهام.
فکر کردهام.
مرور کردهام.
با خودم گفتهام چه حرف خوبی...
یک کامنت درست و حسابی هم برایش نوشتهام...
بعد؟
هیچی.
نه لایک.
نه کامنت.
نه حتی یک تکان کوچک از حیات!
میگویم شاید سایت شلوغ است.
اما نه جانم!
پنج صبح هم همین است!
پنج صبح!
وقتی نصف مردم خوابند و آن نصف دیگر احتمالاً دارند با بالشهایشان دربارهی آیندهی رابطهشان صحبت میکنند، من نشستهام پای ویرگول و هنوز نمیتوانم یک کامنت ارسال کنم!
بعد میروم داخل پستها.
میبینم ملت هم شاکیاند.
یکی غر زده.
یکی داد زده.
یکی گفته نمیشود.
یکی گفته برای من هم همین است.
یکی دیگر احتمالاً فقط منتظر است اینترنت وصل شود تا او هم بیاید غر بزند!
کسانی زمزمهء کوچ دارند ...
و من ماندهام که...
آقا جان!
ما کاربران ویرگولیم یا بازماندگان یک فاجعهی طبیعی؟!
ما فقط میخواهیم بنویسیم!
میخواهیم بخوانیم!
میخواهیم زیر نوشتهی یک آدم دیگر بنویسیم:
«چه خوب بود.»
همین!
اینهمه سختش نکنید!
یک دکمهی «ارسال» گذاشتهاید؛
خب بگذارید ارسال شود!
یک عکس گذاشته شده؛
خب بگذارید عکس دیده شود!
یک پست نوشته شده؛
خب بگذارید باز شود!
لایک را میزنیم؛
بگذارید لایک شود!
کامنت مینویسیم؛
به خدا قصد کودتا نداریم...
بگذارید کامنت ارسال شود!
ویرگول جان...
ما دوستت داریم.هم ترا و هم دوستانمان را ...
اگر دوستت نداشتیم که اینهمه حرص نمیخوردیم.
ولی به خداوندی خدا،
این رابطه دیگر دارد از «عشق» وارد مرحلهی
«بیا بشین حرف بزنیم، این وضع قابل ادامه دادن نیست»
میشود!
و اگر قرار است همینطور ادامه بدهی...
حداقل یک دکمه هم بگذار:
«آیا واقعاً میخواهید دوباره تلاش کنید؟»
چون ما دیگر خودمان میدانیم جواب چیست:
بله.
چرا؟
چون اسیر توییم .
چون دوستت داریم.
چون دوباره میزنیم.
و دوباره...
و دوباره...
و دوباره...
و درود به ما که هنوز امید داریم این بار باز بشه !
حالا ...اگه آنتن باشه ، اگه اینترنت باشه و ...اگه برق باشه !
#ویرگول
#غرغری_نامه
#دردنامه
#ویرگول_باز_شو
حال دست اندرکاران عزیز ، پروفایل مرا که بررسی میکنند
میگویند: چه مشکلی !؟ این کاربر در یک روز ۱۰ تا کامنت نوشته ۳ تا پست منتشر کرده ، ۲۰ تا کامنت هم جواب داده ،،،
بله ، راست میگن ...در یک روز... یعنی از حوالی ۵ و ۶ صبح تا فردا همون موقع !
ویرگول جان 🌷🥰
ما دل ز غمت شکسته داریم ای دوست
و ز غیرِ تو دیده بسته داریم ای دوست
گفتی که به دل شکستگان نزدیکی
ما نیز دلی شکسته داریم ای دوست...
دوستانی که همدردی احساس میکنند، لطفا در کامنتها بنویسید ...بلکه رسیدگی و اصلاح شود
تا کارمان به طلاق ویرگول نکشیده ...
غمنامهی عاشقانهی یک کاربرِ ویرگولزده ی اسیر ...