
ما معمولاً با احساسات ناخوشایندمان رفتار عجیبی داریم.
غم که میآید، میخواهیم زودتر برود.
خشم که میآید، سعی میکنیم پنهانش کنیم.
دلتنگی که سر میرسد، حواس خودمان را پرت میکنیم تا نبینیمش.
انگار بعضی احساسات، مهمانهای ناخواندهاند و باید پشت در نگهشان داشت!
اما اگر کمی جور دیگری نگاه کنیم چه؟
احساسات ما بیشتر شبیه مهماناند تا دشمن.
میآیند، گاهی بیخبر و گاهی درست زمانی که انتظارشان را نداریم. مدتی در ذهن و دل ما مینشینند و بعد، اگر جلوی رفتنشان را نگیریم، میروند.
غم هم یکی از همین مهمانهاست.
گاهی شب سر میرسد؛ وقتی همهچیز ساکت شده و دیگر چیزی نیست که حواسمان را پرت کند. یک خاطره را با خودش میآورد، یک آدم را، یک اتفاق قدیمی را یا حتی چیزی را که خودمان هم نمیدانیم دقیقاً چیست.
میتوانیم در را به رویش ببندیم.
میتوانیم خودمان را مشغول کنیم، موسیقی بگذاریم، گوشی برداریم، بخوابیم و وانمود کنیم چیزی نیست.
اما بعضی مهمانها وقتی در را باز نمیکنی، دستبردار نیستند.
شاید گاهی بهتر باشد در را باز کنیم، غم را بنشانیم و برایش یک فنجان چای بریزیم.
نه برای اینکه بماند.
نه برای اینکه حرفش را قبول کنیم.
فقط برای اینکه ببینیم چه میخواهد.
شاید میخواهد دلتنگیاش شنیده شود.
شاید چیزی را از دست دادهایم که هنوز فرصت نکردهایم برایش سوگواری کنیم.
شاید خشم، پشت خودش زخمی را پنهان کرده.
شاید ترس آمده تا یادآوری کند چیزی برایمان مهم است.
من فکر میکنم پختگی احساسی، حذف احساسات بد نیست.
بلکه توانایی نشستن کنارشان، بدون اینکه اجازه بدهیم صاحبخانه شوند.
میشود غمگین بود و زندگی را ادامه داد.
میشود دلتنگ بود و برنگشت.
میشود عصبانی بود و تصمیم عجولانه نگرفت.
میشود ترسید و باز هم قدم برداشت.
احساسات میآیند و میروند.
ما اما خانهایم.
و شاید مهمترین کارمان این نباشد که خانه را از هر مهمان ناخوشایندی خالی کنیم؛
بلکه این باشد که یاد بگیریم چه کسی را بنشانیم، چه کسی را بدرقه کنیم و به هیچ کسی کلید خانه را ندهیم.
