
آدمهایی که دیگر نمیبینیم!
بزرگ شدن گاهی یعنی با آدمهایی غریبه شویم که زمانی از نزدیک میشناختیمشان
تازگی متوجه شدم آدمهایی در زندگیام هستند که ماههاست ندیدهام.
عجیبترین قسمت ماجرا این است که حتی یادم نمیآید چه زمانی تصمیم گرفتیم دیگر همدیگر را نبینیم.
نه دعوایی در کار بود، نه کسی به کسی بدی کرده بود.
هیچوقت هم ننشستیم روبروی هم و نگفتیم:
«فکر کنم دیگر دوستیمان تمام شده.»
فقط زندگی شلوغ شد.
زمانی بود که برای دیدن آدمهایی که دوستشان داشتیم، لازم نبود برنامهریزی کنیم. همدیگر را میدیدیم چون اتفاقاً هر دو آزاد بودیم. یکی پیام میداد: «امشب چیکار میکنی؟» و یک ساعت بعد، جایی نشسته بودیم و چیزی میخوردیم که شاید پولش را هم نداشتیم و دربارهی هیچ چیز خاصی حرف میزدیم.
بعد بزرگسالی از راه رسید.
کارها بیشتر شد. هرکسی مشکلات خودش را پیدا کرد. آخر هفتهها پر شدند. پیامها را میدیدیم و در ذهنمان جواب میدادیم:
وقتی وقت داشته باشم، درست و حسابی جوابش را میدهم.
و گاهی همین «وقتی وقت داشته باشم» کافی است تا ماهها از کسی که زمانی بخش همیشگی زندگیمان بود، دور بمانیم.
اما ماجرا فقط دربارهی دوستان نیست.
پدر و مادر هم کمکم از آن آدمهایی میشوند که برای دیدنشان باید وقت پیدا کنیم !
فکر میکنیم هنوز هستند.
هنوز وقت هست.
هفتهی بعد میروم.
ماه بعد زنگ میزنم.
تا یک روز میفهمیم «بعداً» همیشه آنقدرها هم در اختیار ما نبوده است.
همسر هم میتواند هر روز کنارمان باشد و با این حال، مدتها باشد که واقعاً ندیدهایمش.
حرفهایمان میشود برنامهی فردا، خرید برای خانه، قبض، کار، بچه و هزار کار ضروری دیگر.
دو نفر کنار هم زندگی میکنند، اما گاهی مدتهاست از حال هم خبر ندارند.
و بچهها...
بچهها جلوی چشممان بزرگ میشوند.
کودکی به کنار میز کار پدرش رفت و گفت:
بابا، بیا بریم توی حیاط توپ بازی کنیم.
پدر گفت:
الان وقت ندارم عزیزم. دارم لیست اسامی آدمهایی رو آماده میکنم که قراره توی فلان جلسه حضور داشته باشن.
دختر کمی مکث کرد و پرسید:
اسم منم هست؟
شاید پدر آن روز فقط یک بازی را از دست داد.
اما ممکن است سالها بعد بفهمد دخترش سؤال دیگری پرسیده بود؛ اینکه آیا من هم در فهرست آدمهای مهم زندگی تو هستم؟
کودکی منتظر خلوت شدن زندگی ما نمیماند.
بچهها بزرگ میشوند، والدین پیر میشوند، همسر تغییر میکند، دوستان هرکدام به سمت زندگی خودشان میروند.
اما شاید «ندیدن» فقط دربارهی آدمها هم نباشد.
ما خیلی چیزهای دیگر را هم تا وقتی آسیب نبینند، نمیبینیم.
تا وقتی راحت نفس میکشیم، به نفس کشیدن فکر نمیکنیم.
راه میرویم و متوجه راه رفتنمان نیستیم.
دستهایمان هر روز هزار کار برایمان انجام میدهند، چشمهایمان میبینند و گوشهایمان میشنوند؛ آنقدر عادی که حضورشان را بخشی از پسزمینهی زندگی میدانیم.
تا وقتی یکی از آنها درست کار نکند.
آنوقت ناگهان میفهمیم چه چیزی را هر روز با خودمان داشتهایم و هیچوقت واقعاً ندیدهایم.
شاید زندگی پر از چیزهایی است که تا وقتی هستند، آنقدر عادی به نظر میرسند که از دیدنشان غافل میشویم.
آدمها را تا وقتی کنارمان هستند.
بدنمان را تا وقتی سالم است.
کودکی بچهها را تا وقتی هنوز کودکاند.
زمان را تا وقتی خیال میکنیم زیاد داریم.
شاید برای دیدن و فهمیدن، آنقدرها که فکر میکنیم وقت نداریم.
چون بعضی چیزها را فقط وقتی میفهمیم که دیگر نمیتوانیم به شکل قبلیشان برگردانیم.
