همه چیز لازم نیست بزرگ باشه.
نمیدونم از کجا به بعد، بزرگتر شدن شد نشونه بهتر شدنه
یه کار خوب راه میافته، میگیم باید بزرگترش کنیم.
یه درآمد داریم که زندگیمون رو میچرخونه، میگیم باید بیشتر بشه.
یه زندگی داریم که توش راحتیم، باز دنبال چیز بیشتری میریم.
انگار اگه چیزی خوب پیش رفت، قدم بعدیاش حتماً باید بیشتر شدن باشه.
اما واقعاً چرا؟
چرا یه چیز خوب، اگه همون اندازه خوب بمونه، کافی نباشه؟
گاهی در همنشینی با بابام 🥂، میگفت:
خوبی؟
میگفتم: آره، خیلی خوبم، شنگول و منگول، حبهی انگور! 😂
میخندید و میگفت:
وقتی خوبی، خوبه دیگه... خوب باش.
اون موقع شاید فقط یه شوخی ساده بین من و بابام بود، اما حالا که بهش فکر میکنم، میبینم چه حرف ساده و عمیقی توش بود.
وقتی خوبی، خوبه دیگه.
لازم نیست هر چیز خوبی رو بزرگتر کنی تا بهتر بشه.
شاید ما خیلی وقتها نه از نداشتن، بلکه از زیاد خواستن خسته میشیم.
چیزی داریم که خوبه، اما چون میتونه بیشتر بشه، فکر میکنیم باید بیشترش کنیم.
خانه بزرگتر، درآمد بیشتر، کار بزرگتر، ارتباطهای بیشتر، موفقیت بیشتر...
و کم کم یادمون میره که اصلاً برای چی شروع کرده بودیم.
شاید قرار نبود بزرگترین زندگی ممکن رو بسازیم.
شاید فقط میخواستیم یه زندگی خوب داشته باشیم.
یه زندگی که صبح از خواب بیدار بشیم و دلمون بخواد توش باشیم.
یه کاری که ازش راضی باشیم.
چند آدم که بودنشون برامون خوب باشه.
یه جایی که توش آرامش داشته باشیم.
و اگر همه اینها هست، شاید لازم نباشه حتماً چیزی بهش اضافه کنیم.
گاهی اندازهی درست یک چیز، همون اندازهایه که حال ما رو خوب نگه میداره.
بیشتر، همیشه بهتر نیست.
بزرگتر، همیشه بهتر نیست.
بیشتر داشتن، لزوماً بیشتر زندگی کردن نیست.
شاید یه جایی باید دست از اضافه کردن برداریم و فقط نگاه کنیم ببینیم چیزی که داریم، برای خودمون کافیه یا نه.
نه برای دیگران.
نه برای چشم و هم چشمی.
نه برای اینکه بشه دربارهاش بیشتر حرف زد.
فقط برای خودمون.
چون شاید یکی از سختترین چیزها در زندگی این نباشه که بفهمیم چطور بیشتر داشته باشیم؛بلکه
این باشه که بفهمیم چه وقتهایی همین مقدار، واقعاً کافیه.
وقتی خوبی...
خوبه دیگه.
خوب باش. 🥰