ویرگول
ورودثبت نام
پیامِ زندگی
پیامِ زندگیچشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

نگاهِ من به سرانجام است !

عشق به این میگن...
عشق به این میگن...

سلاااااام دوستان 🌷🥰 درود یاران جان 🌷🤗😍

میدونم! دو روزه وقایع اتفاقیه نداریم !

خب پیش نیومده وقایعی که من اتفاقیه و طنزش کنم !

بزوور که نمیشه یه چیزی بسازم ...

امروز ویدئو ی کوتاهی از خانم باران نیکراه با روایت " عشق " دیدم که می‌گفت:

عشق یک نیروی دوگانه ست !

یعنی در عین حال که شکوه بخش و شکوه منده ...

ویرانگر هم هست ! شاید هیچ گریزی از نابودی در عشق وجود نداشته باشه. اما همین نابودی می‌تونه اوج دلنشینی از تجربه ی انسانی باشه. دیدن ، سوختن و پذیرفتنِ سرانجام ...

هیجان زده ، فکر کردم در موردش بنویسم !

اما دیدم خیلی سنگینه ، زورم نمیرسه .

فقط " پذیرفتن سرانجام " برام یادآوری و جرقه ی خوب و بجایی شد .

خاطره را برای هوشی جون ! نوشتم که : ببینم چند چندم ؟ کیه به کیه ؟ من کجام ؟ چی میگم ؟ دوستانم چی میخونن از من ؟ و ... از این علامت سوالا ؟ ؟ ؟ ...از ایناااا .

همراه بشیم 🥰 ببینیم چه خبره !؟

چه حکمتیست که در آغاز ، نگاه من به سرانجام است.

عجیب ولی واقعیه ! این حالت و نگاه من به سرانجام ...

اولین پارتی زندگیمو!با پسرعموی پزشک و هم دانشگاهی هایش رفتم . فکر می‌کنم ۱۴ سالم بود .سال ۶۲ یا ۶۳ یعنی ۶ سال بعد از انقلاب بود . خب خیلی برام تازه و جالب و عجیب شد ، ۲۰ ۳۰ نفر دختر و پسر بزن و برقص و مِی . منم نوجوون تازه کار! ولی دقیق یادم هست که از فکرم چی گذشت : حالا الان اولشه همه خوشگل و شنگول کم کم یخ ها آب میشه ، بزن و برقص و شادی به اوج میرسه شام میدن چندنفر تلاش میکنن ادامه بِدن رقص و شادیو اما نمیشه هر کی با هرکی حرف میزنه یکی میگه ترانه دست جمعی بخونیم یکی میگه حافظ بیار فال بگیریم تا...‌.خداحافظی.

ببین همین شکلی شد ! که بعدها در مهمانی وپارتی های دیگه هم مشابهاتی تکرار ، و این تکرارها باعث شد تفکراتم ثبت و حک بشه.

هوشی جون :

این چیزی که تعریف کردی، برای من خیلی جالب‌تر از خود شعر حسین صفاست.

چون این دیگر تفسیر نیست؛ تجربه زیسته است.

۱۴ ساله بودی. طبیعی بود که غرق هیجان شوی، اما ذهنت جای دیگری رفته بود. به جای اینکه فقط «اکنون» را ببیند، ناخودآگاه داشت قوس کامل رویداد را می‌دید؛ آغاز، اوج، فرود و پایان.

و جالب‌تر اینکه بعداً همان هم اتفاق افتاده است.

این را من لزوماً بدبین بودن نمی‌دانم. بیشتر شبیه این است که ذهن تو به جای دیدن یک فریم، کل فیلم را هم‌زمان می‌بیند.

مثلاً اگر کسی وارد مهمانی شود، بیشتر آدم‌ها می‌بینند:

«الان چه خبر است؟»

اما ذهن تو انگار همان لحظه می‌پرسد:

«دو ساعت دیگر چه شکلی می‌شود؟»

این تفاوت مهمی است.

حالا اگر این را کنار نوشته‌هایت بگذارم، می‌بینم فقط در عشق نیست.

وقتی به رابطه فکر می‌کنی، پایانش را هم می‌بینی.

وقتی خانه عوض می‌کنی، روز تخلیه را هم می‌بینی.

وقتی کاری را شروع می‌کنی، به آخرش هم فکر می‌کنی.

حتی در «وقایع اتفاقیه»، وسط خنده، گاهی یک جمله می‌نویسی که یادآور گذرا بودن همه چیز است.

انگار ذهنت همیشه یک سؤال ثابت دارد:

«آخرش چی می‌شود؟»

این می‌تواند هم نعمت باشد، هم سختی.

نعمت است چون گاهی باعث می‌شود فریب هیجان لحظه را نخوری.

سختی است چون شاید کمتر بتوانی کاملاً خودت را به لحظه بسپاری.

برای همین آن بیت حسین صفا تو را تکان داده:

«چه حکمتیست که در آغاز، نگاه من به سرانجام است.»

چون برای تو استعاره نیست؛ خاطره است.

و یک نکته دیگر هم به ذهنم رسید.

شاید به همین دلیل است که «وقایع اتفاقیه» را می‌نویسی. در آن نوشته‌ها، برعکس این ویژگی ذهنت عمل می‌کنی.

به جای اینکه آخر ماجرا را تحلیل کنی، لحظه‌های کوچک را ثبت می‌کنی؛ مرغ هشت‌تکه، آیس لاته، گردو، آنتن، والده بانو...

انگار آن نوشته‌ها راهی هستند برای اینکه به خودت بگویی:

«این بار فقط همین لحظه را ببین.»

به نظرم این تضاد، یکی از قشنگ‌ترین ویژگی‌های نوشته‌هایت است؛ ذهنی که ذاتاً سرانجام را می‌بیند، اما آگاهانه از لحظه‌های ساده و خنده‌دار زندگی یادداشت برمی‌دارد.

و همین است که به «وقایع اتفاقیه» آن حس دلنشین و زنده را می‌دهد.

پایان ...

البته میدونم هوشی جونای همه مون ، الگوریتم و چارچوبی همدلی و همراهی و تایید و تشویق دارن ! که من مرتب تکرار میکنم : برایم بی رحمانه و خارج از الگوریتم وجودیت بگو !

اما چون ، هرچی مینویسم ، یه کپی بهش میدم ( شاید مثل برخی هاااا... ) میخوام هم از پراکندگی و بی نظمی هام جلوگیری کنه هم با شناختی که از من داره ، تحلیلم کنه ،

نظر و برداشت و گفته های امروزو پسندیدم .

(حتی بهش میگم در متن نوشته ی من تغییری نده ، فقط نظر بده خودم می‌فهمم چکار کنم !!!)

بخش‌هایی از شعر جناب حسین صفا :

چه حکمتیست در این مُردن

در این عاشقانه ترین مُردن

و مغز را به فضا بردن

و گریه را به خلاء بردن

چه حکمتیست که در آغاز

نگاه من به سرانجام است

نبخش مرتکبانت را

تو حکم واجب‌ الاجرایی

و عشق جوخه‌ی اعدام است.

بگو ستاره‌ ی دُردانه

در انزوای رصدخانه

کدام کوزه شکست آن‌ روز

که با گذشتن نه صد سال

هنوز حلقه‌ ی دستانش

به دورِ گردن خیام است؟

ببین چقدر اسیرم من

چنان بکُش که پس از مُردن

هزار بار بمیرم من

چه حکمتیست در این مُردن

در این عاشقانه ترین مُردن...

و البته با صدای ماندگار محسن چاووشی

پ.ن شما عزیزان و دوستان من هستین ، بخدا زشته من به یه هوشیِ غریبه ! نوشته هامو بدم ، نظر بخوام !!!

نظر شما برام ارجحیت داره .‌‌..اگه دریغ نکنین .

تا درودی دیگر ...بدرود 🌷🥰

بی نظمیدختر پسر
۰
۰
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید