
گاهی فکر میکنم بخش زیادی از زندگی، تلاش برای سخت نشدن است.
ما خیلی زود یاد میگیریم که خودمان را محافظت کنیم؛ کمتر حرف بزنیم، کمتر اعتماد کنیم، احساسمان را پنهان کنیم و قبل از اینکه کسی بتواند زخمیمان کند، خودمان یک قدم عقب برویم.
اما سخت شدن فقط در احساسات اتفاق نمیافتد. گاهی آنقدر به تحمل کردن، دوام آوردن و قوی بودن عادت میکنیم که فراموش میکنیم بدن و ذهن ما هم ظرفیتی دارند.
در متنی که خواندم، مردی بعد از دوازده ساعت کار سنگین روی یک دکل نفتی، در حمام هتل ایستاده بود و دستهایش دیگر فرمان نمیبردند. انگشتهایش در حالت گرفتن دستهی ابزار خشک شده بودند؛ مغزش فرمان میداد، اما دستها دیگر توان اجرای آن را نداشتند.
برای من، تصویر عجیبی بود.
گاهی چیزی که تصور میکنیم قدرت ماست، ممکن است همان چیزی باشد که بیش از حد به خودمان تحمیل کردهایم.
من هم در زندگی، کم با دلشکستگی و رفتن آدمها روبرو نشدهام.
آدم وقتی چند بار چیزی را از دست میدهد، وسوسه میشود دفعهی بعد کمی سختتر باشد؛ کمتر دل بدهد، کمتر وابسته شود و اصلاً اجازه ندهد کسی آنقدر نزدیک شود که بتواند زخمش کند.
اما بعد، یک سؤال باقی میماند:
اگر برای اینکه کمتر آسیب ببینیم، خودمان را سخت کنیم، آیا واقعاً زندگی را هم کمتر حس نمیکنیم؟
نرم بودن soft به این معنی نیست که هرکس خواست وارد زندگیمان شود یا هر رفتاری را تحمل کنیم. میشود مرز داشت، نه گفت، رفت و حتی کسی را بخشید و دیگر به او برنگشت.
نرم بودن شاید فقط این باشد که بعد از تمام آنچه بر ما گذشته، هنوز توان دوست داشتن، اعتماد کردن، خندیدن و نزدیک شدن را از خودمان نگرفته باشیم.
شاید قدرت واقعی همیشه در سفت گرفتن نباشد؛ گاهی در این است که بتوانی دستت را باز کنی، شانههایت را رها کنی و دیگر همهچیز را با تمام نیرویت نگه نداری.
من فکر میکنم خوشبختی الزاماً در بیزخمی نیست.
گاهی در این است که زخم خوردهای، اما هنوز سنگ نشدهای.
سؤال:
آیا انتخاب تنهایی همیشه نشانهی نرم ماندن و مراقبت از خود است، یا گاهی راهی برای فرار از آسیبپذیر شدن؟

چون آدم ممکن است تنها باشد چون آرامش و خلوت را دوست دارد، و این کاملاً متفاوت است با اینکه بگوید:
دیگر هیچکس را راه نمیدهم، چون نمیخواهم دوباره آسیب ببینم.
اولی میتواند انتخاب باشد؛ دومی ممکن است یک زره باشد.
تنهایی همیشه دیوار نیست؛ گاهی پنجره ایست که خودمان انتخاب کردهایم رو به جهان باز باشد.
و شاید سؤال اصلی همین باشد:
من تنها هستم چون اینجا را دوست دارم، یا چون از نزدیک شدن میترسم؟
