
کنکاش و حرکتی دیگر ؛ در مسیر استقلال و قدرت !؟
این بخش از سفر نایرا، به نظرم بیشتر از آنکه دربارهی یک گُل باشد، دربارهی رابطهی او با ترس و وابستگی است.
اِرموسا برای اولین بار مفهومی را بیان میکند که خیلی به مسیر نایرا مربوط است:
ترس قرار نیست نابود شود؛ باید شناخته شود.
و شاید به همین دلیل، گل در جایی میروید که روزگاری شهری در سوگ خودش خاموش شده؛ در شکاف سنگها، نه در خاک.
انگار چیزی زیبا میتواند از دل فقدان و رنج بیرون بیاید.
اما مهمترین تعبیر برای من همان گل فاصله است.
فاصله از رنج، نه فرار از آن.
یعنی میتوانی چیزی را ببینی، بشناسی و حتی بپذیری، اما اجازه ندهی تمام وجودت را در اختیار بگیرد.
و بلافاصله، مانعی ، نایرا را در موقعیتی قرار میدهد که باید همین مفهوم را زندگی کند: یک شکاف، یک ناشناخته، و انتخابی که دیگر نمیخواهد برایش کسی تصمیم بگیرد.
اینجا اتفاق مهمی میافتد.
نایرا برای اولین بار خودش راه را پیدا میکند؛ حتی از سایهی خودش برای عبور استفاده میکند.
و این خیلی زیباست:
سایهای که میتوانست نماد ترس باشد، تبدیل به وسیلهی عبور میشود.
اما بلافاصله یک خطر ظریف هم نمایان میشود:
نایرا از " بدون کمک تو میتوانم " میرسد به:
" شاید حتی بهتر."
اینجاست که استقلال یا قدرت میتواند آرام آرام به بریدن از دیگران تبدیل شود.
و واکنش مورن، به نظرم کلیدی است: با هم.
شاید نایرا هنوز باید یاد بگیرد که استقلال با تنهایی یکی نیست.
میتوانی خودت قدم برداری، راه خودت را پیدا کنی، از ترست فرار نکنی و در عین حال، حضور دیگری را هم انکار نکنی.
و پایان: هنوز نه.
به نظرم یعنی نایرا هنوز به مقصد این مرحله نرسیده.
او از شکاف عبور کرده، اما هنوز با ترس اصلی خودش روبرو نشده است.
و شاید زیباترین نکته این باشد که نایرا هنوز اِرموسا را ندیده، اما معنای اِرموسا از همین حالا در او شروع به شکوفه دادن کرده.
ترس؛ شناخت ؛ فاصله ؛ استقلال و قدرت
و حالا باید دید نایرا یاد میگیرد این استقلال یا قدرت را بدون از دست دادنِ با هم زندگی کند یا نه.
ویژگیهای اِرموسا؛ نشانههایی که شاید بیدلیل نیستند
حتی شکل و زیستِ اِرموسا هم بخشی از معنای آن است.
این گل در خاک ریشه نمیزند؛ ریشههای نقرهایاش را به شکاف سنگها میچسباند و از نفس دره تغذیه میکند. انگار برای رشد کردن، به زمینِ امن و هموار احتیاج ندارد؛
از دلِ شکاف و فقدان زنده میشود.
از دور شبیه ستارههای واژگونه است؛ تصویری که به نظرم بسیار زیباست: ستارهای که به جای آسمان، در تاریکیِ دیوارهی دره شکوفه داده.
گویی نور همیشه از بالا نمیآید؛ گاهی باید آن را در عمیقترین تاریکی پیدا کرد.
و بویش برای هرکس متفاوت است؛
بوی چیزی را میدهد که از آن خاطره دارد.
یعنی اِرموسا برای همه یک معنا ندارد. هرکس هنگام مواجهه با آن، با بخشی از گذشته و ترسِ شخصی خودش روبرو میشود.
و بعد، در ادامهی مسیر، یک تصویر دیگر به همان معنا وصل میشود:
سایهی نایرا تبدیل به طناب میشود.
سایه، چیزی که معمولاً نماد تاریکی و بخش ناشناختهی وجود است، اینجا تبدیل میشود به وسیلهای برای عبور.
شاید این همان اتفاقی باشد که اِرموسا وعدهاش را داده بود:
آنچه از آن میترسیم، اگر شناخته شود، لزوماً دشمن ما نمیماند؛ گاهی میتواند ابزار عبورمان شود.

ترس، وقتی شناخته میشود، دیگر صرفاً ترس نیست؛ میتواند به زیباییِ شناختِ خود تبدیل شود.
پ.ن : زوایای دیدن و فهم و برداشت در افراد ، متنوع ، گسترده و متفاوتاند.
بسیار مشتاق دیدگاههای دوستان هستم ، که لطف شما و افتخارست برایم... 🤠👌✅