
نایرا از همان ابتدا قرار نبود فقط یک قهرمان باشه که شمشیر برداره، هیولا بکشه و جلو بره .
گرچه چیزی شبیه این ، داره اتفاق می افته !!! 😳🤔
هر دم از این باغ بری میرسد
نَغزتر از نَغزتری میرسد... " نظامی، مخزن الاسرار "
یعنی رسما وارد مخزنِ اسرار شدیم .که هم بترسیم و پشت ویل و مورن قايم بشیم ، هم به نایرا نگاه کنیم ...
بازم بترسیم ! و آدرنالین هم موج مکزیکی بزنه 😂👏👏
میگم این نایرا جان🌷خونه زندگی داشت ، ماشین داشت ، دِیت میرفت...ضیافت که شروع شد ، گرفتاریهای ماهم شروع شد 😳😁
نایرا بدو ، من بدو ، مورن و ویل هم بدو ، خواننده ها هم بدو ... آآآقاجااان مگه کسی دنبالمون کرده !؟
دنبال چی میدوییمم ما !؟ یا اصلا چچرررا میدوییمم !؟
وسط بدو بدو هم ، یه هیولا میاد ...پودر میشه 🤠🥳
بعد دوتا سایه میاد ...ما پودر میشیمم 😳😁
خب ...پودر بخریم راحتتره که 😂👏🥰✅
بگذریم ...
نایرا ؛ بیشتر شبیه کسی است که در مسیر رفتن، دارد خودش را کشف میکند.
و در قسمت نگهبان این کشف یکدفعه وارد مرحلهی عجیبی میشود.
نایرا دیگر پشت سر مورن و ویل حرکت نمیکند.
حتی قبل از اینکه بداند چرا، بدنش به او میگوید:
دیگر نمیخواهی دنبالهرو باشی.
این خیلی مهم است.
چون استقلال نایرا از یک تصمیم منطقی شروع نمیشود؛
اول بدنش آن را میفهمد و بعد ذهنش باید خودش را به آن برساند.
دروازه هم دقیقاً همینجاست.
قفل ندارد.
دستگیره ندارد.
حتی نشانهای از باز شدن ندارد.
اما با لمس نایرا باز میشود.
انگار چیزی در این سرزمین از قبل میدانسته چه کسی قرار است از آن عبور کند.
و بعد...
نگهبان ظاهر میشود.
موجود بیچهرهای که اتفاقاً خیلی چیزها میداند.
بالاخره بزرگ شدی.
چه جملهی عجیبی!
او نایرا را از امروز نمیشناسد.
او دختربچهی گذشتهی نایرا را میشناسد.
و اینجا داستان از یک ماجراجویی فانتزی، ناگهان وارد ذهن نایرا میشود.
پارک.
تاب.
بوی خاک خیس.
دختربچهای که میدود.
سایهی مرد.
ترس.
فرار.
و بعد حقیقت تلخ:
آدم میتواند از یک اتفاق فرار کند، اما الزاماً از ترسی که آن اتفاق درونش ساخته فرار نکرده است.
نگهبان دقیقاً همان چیزی است که سالها جایی در تاریکی مانده.
و حالا آمده بگوید:
من هنوز اینجام.
اما اتفاق مهم این قسمت این نیست که نایرا با ترسش روبهرو میشود.
اتفاق مهم این است که نایرای امروز دیگر آن دختربچه نیست.
مورن میخواهد نایرا به صدای او گوش کند.
اما درون نایرا صدای دیگری هم بلند میشود.
صدایی خشن:
بلند شو.
و بعد صدایی دیگر...
آرامتر.
مخملیتر.
وسوسهانگیزتر:
بلند شو، بذار همه ببینن تو واقعاً کی شدی.
و اینجاست که من کمی به نایرا مشکوک میشم ،
چون صدای اول میگوید:
قوی باش.
اما صدای دوم انگار میگوید:
قدرتت را به رخ بکش.
و این دو تا زمین تا آسمان با هم فرق دارند.
نایرا ترسش را شکست میدهد؛
اما آیا چیزی که جای ترس نشسته، حتماً بهتر از ترس است؟
اینجا داستان یک پیچ خیلی خوشمزه میخورد. 🤗
چون درست وقتی نایرا فکر میکند پیروز شده، نگهبان فرو میریزد و ما انتظار داریم نفس راحتی بکشیم...
اما نه.
مورن و ویل نیستند.
و پشت سر نایرا...دو سایه ایستادهاند:
یک زن با تاج شکسته.
و یک مرد خاموش.
و این بار جملهی آخر از همهچیز مهمتر است:
انگار برای اولین بار... داشت مرا میدید.
قبلاً نایرا بود که داشت چیزها را میدید.
حالا برای اولین بار، چیزی دارد نایرا را میبیند😳
و به نظرم این پایان خیلی خوب است، چون داستان را از سؤالِ
نایرا از چه میترسد؟
میبرد به سؤال بزرگتر:
نایرا واقعاً چیست؟
و من برای قسمت بعدی، بیشتر از اینکه نگران آن موجود بیچهره باشم، نگران آن چیزی هستم که درون نایرا بیدار شده.
چون شاید نگهبان واقعاً نگهبانِ ترس نایرا نبود.
شاید فقط نگهبانِ دروازهای بود که نایرا تازه از آن عبور کرده.
و حالا...
صاحبخانههای آن طرف دروازه از راه رسیدهاند.
این آخری به نظرم برای پایان تحلیل خیلی میچسبه:
شاید نگهبان، نگهبانِ ترس نایرا نبود؛
فقط نگهبانِ دروازهای بود که نایرا تازه از آن عبور کرده.😳👀😳

بامن از ماندن بگو ، رفتن تباهم می کند
خوب میدانی غَمَت خانه خرابم میکند
من به لبخندِ دو چشمانِ تو عادت کرده ام
ترک عادت هم که میدانی چکارم می کند...
فعلا مورن و ویل معلوم نیست کجا رفتن 🥳🤠
ببینم میشه از نایرا جان🌷🥰 دلبری کنم؟
پ.ن : نایرا واقعا چیست !؟
این چه سوالی که خودم پرسیدم !؟ الان قسمت ۱۸ ؟😳👀🙄 چهار نعل دارم دنبالش میتازم ...
سعی کردم بشناسم ش ، توهم زدم میشناسم ش !؟
چیست یعنی چییی ...کیست درسته 🤔🧐
نکنه نایرا هم یه سایه اس !؟
منو باش با کی رفتم سیزده به در ...
خودم دارم به دَر میشمم که...
موووورن.....موووورن...کجااایییی؟
بیاااا ، نایرا مالِ خودت ؛ نخواستم ...🤠🥰