
درود و سلامتی به یاران جان 🌷🥰
اینبار هم با شگفتانه ای دیگر ، از مسیر سفر نایرا در همراهی دو محافظ ! روبرو شدم : وارث فراموش شده
با دوبار خواندن ، بی اختیار سکانسهایی از سریال بازی تاج و تخت در نظرم آمد و لباس ویل هم مشابه کارکتر ترینیتی در ماتریکس ! که نمیدانم آیا نایرا اینچنین تصویر سازی کرده یا صرفا برداشت شخصی منست !؟
مدتی پیش، آنچه برای من در روایتهای آرزو بانو بیش از هر چیز جلب توجه میکرد، جسارتِ روبهرو شدن با سایهها بود؛ گفتوگو با آن بخشهایی از وجود که اغلب ترجیح میدهیم نبینیم یا نامی بر آنها نگذاریم.
اما اکنون ، روایت دیگر فقط دربارهی سایهها نیست.
گویی پس از پذیرش و همنشینی با آنها، نوبت ورود به ژرفترین لایههای درون فرا رسیده است؛ جایی که دیگر نه در ضیافتِ سایهها، بلکه میهمانِ قلعهی خویش هستیم. قلعهای که ظاهراً با چهرهی ما کاری ندارد؛ آنچه را میشناسد، حقیقتِ وجودی ماست.
ماهیتی که این روایت را برای من از یک داستان متمایز میکند ، همین استفاده از نمادهاست. قلعه، تخت، تاج، کلید و حتی سکوتِ تالار، بیش از آنکه عناصر یک جهان خیالی باشند، استعارههایی هستند از بخشهایی در وجود انسان که شاید سالها پشت درهای بسته ماندهاند.
به گمانم، خواننده در این مرحله دیگر صرفاً دنبال ادامهی ماجرا نیست؛ بلکه ناخواسته از خود میپرسد: اگر روزی درِ قلعهی درون من نیز گشوده شود ، آیا جرأتِ ورود خواهم داشت ؟
شاید راز ماندگاری این روایت هم همین باشد؛ هرکس در مسیر نایرا ، تکهای از مسیر خودش را پیدا میکند.
بنظرم ،اکنون داستان وارد مرحلهی تازهای شده و از "مواجهه با سایه" به مواجهه با هویت رسیده است.
ممکن است اگر از تصویر شروع کنم ، بتوانم در خوانشی دیگر به حس و درک و استنباطی شایسته ی نایرا برسم .
ظاهرا تخت و بارگاه و اریکه ای مرموز و مرعوب ...اما عجیب دارای اقتداری سزاوارِ ارباب : وارث برحق
روشن بودن چند شمع برای چنین فضای بی مرز و باشکوهی مطمئنا اندک و در حد پیرامون خودشان ست .
پس سرچشمه ی این نور آبی شفاف با درخششی عظیم کجاست !!!؟
نایرا ...اوست که اینچنین تکیه بر اریکه و بارگاهش زده که فقط مثل همیشه زبان بدن گویای اقتدار اوست .
بله ! دستانش با ریشه های پر حجم و پیچده درهم ، ظاهرا حکایت از اسارت دارد .گرچه در آرامش بر دسته های تخت نشسته اند.
اما ظاهرا دست راست که نماد اجرای دقیق عملکرد است کمی از دست چپ بلندتر دیده میشود. میتواند گویا و طبیعی باشد .
اما چهره ...وواااای از این نگاه ...ووااای از این خطوط صورت که آنرا پر از استحکام و اقتدار بهمراه حس مالکیت تام میبینم .
نایرا ؛ آنچنان پا روی پا انداخته در ردای سیاه اما با درخشش ،که منه بیننده ی تصویر هم سر تعظیم خم کنم ! چه رسد به آن حاضران ...ظاهرا فقط دو سایه حضور دارند ، هم آنها که نایرا قبلا رام و مطیعشان کرده ...دیگر سایه ها در سایه ها مخفی بلاتکلیف و مبهوت ( مثل من ! ) شاید وحشت زده از حضور سرزده و این بازگشت ناگهانی نایرا ...
فقط پنهان شدن ، موقتا ! تنها شرطِ بودنشان است .
شروع ماجرای ورود به قلعه از ندانستن و بیاد نداشتن گذشته در نایرا پدید آمده .که اینحالت ارتباط مستقیمی با ترس (ویل) دارد .
درواقع عدم شناخت ، ترس ایجاد میکند و ترس مانع و ترمز سرسخت حرکت ، جنبش و پویایی ست.
چنانکه ویل تلاش میکند تا نایرا ورود نکند.
ورود نایرا به قلعه و عبور از دالان و رسیدن به اریکه و بارگاه باشکوه ، در واقع عبور نایرا از ترس را تداعی کرده و حرکت ویل در لحظه ای که نایرا شاید دچار ضعف و دلهره شده ، ادامه ی تلاشِ ترس بعنوان ترمز و برحذر داشتن است .
یک لحظه ی گذرا مانند صحنه ی قفل کردن درب قلعه در قسمت قبل که تردیدی گذرا بود.
پرسش هایی مثل خرده شیشه ، که برای همه آشناست : همه بی پاسخ ، مبهم ، دلهره آور که در شرایط زمانی و مکانی زندگی از خود میپرسیم ، ترس و عدم شناخت پیرامون و خویشتن، دست بدست هم میدهند برای سکون و تسلیم با نتیجه ی غرق شدن در باتلاق مشکلات.
زنده بودن قلعه با حرکت ریشه های سیاه و پیچ در پیچ همراه با صدایی ناآشنا و رگه هایی از نور آبی نویدِ تغییر، ایجاد شرایط جدید (هرچند مبهم ) و البته همراستا شدن با نایرا دارد .
تحلیل و روانشناختی نور آبی، خود حکایتی مفصل رقم میزند: نور مرئی پر انرژی ،نور آبی باعث ارسال سیگنالی به مغز و فریب آن میشود ! پس مغز فکر میکند روز است و زمان خواب به پایان رسیده. که بعد از آن، بدن ترشح هورمون خواب (ملاتونین) را متوقف میکند.
یعنی تاریکی است که خواب را فعال میسازد...
چه تمثیل و دلیلِ مستند و مستحکمی برای بیداری نایرا.
زمان خواب و دوره ی تاریکی برای نایرا تمام شده ...در بیداری ، هوشیاری ، اقتدار ، آگاهی ، کنجکاوی ،یافتن پاسخ های سوالات خرده شیشه ای و خلاصه تلاش برای دریدنِ تمام لایه های محصور کننده ی اسارت خویشتن است.
یک مانیفست شکوه مند و مستدل.
بیانیه ای خدشه ناپذیر از حضوری آگاهانه در چنین برزخی !
ظهورِ کلید طلایی : در شرح قسمت قبل اشاره ای داشتم بر عدم نیاز کلید برای ورود به قلعه .و در این قسمت شاهدیم که دروازه ی قلعه با دلِ طلایی نایرا گشوده میشود نه با کلید . احتمال دارد کلید در جای دیگر و با دلیل ناشناخته ای بکار آید . نمیدانیم.
شاید یک فلش بک و یادآوری مسیری که نایرا پیمود تا قلعه یک مانیفست تکمیلی باشد :
مصاحبه اختصاصی، ضیافت سایه ها ،پذیرش و گفتگو در روبرو شدن با بخش های پنهان روان . و حال ، رسیدن به مرکز روان؛ جایی که قدرت ، خاطره و هویت اصلی( خویشتن) نگهداری میشود.
اریکه و بارگاه در واقع رویارویی با مسئولیت و هویت واقعی خویشتن است وتاج شکسته قدرتی که وجود دارد، اما هنوز کامل و پذیرفته نشده.
دو جمله ی مورن : ۱- قلعه کسی رو با چهرهاش نمیشناسه... روح رو میشناسه.
۲- اون تو رو شناخت، اما هنوز حاضر نیست تاج رو بهت پس بده.
اینها مفهوم و راه گشای مسیر شناخت درونی تا خویشتن بودن است.
انگار پیامش این است که شناخته شدن با آماده بودن فرق دارد. ممکن است نایرا بداند واقعاً کیست، اما هنوز توان یا آمادگیِ به دوش کشیدن آن هویت و مسئولیت سنگین را نداشته باشد.
نکته ای در خور توجه و واکاوی :
در این بخش، تقریباً پشت سر هم اتفاقهای بزرگ رخ میدهند :
کلید طلایی برمیگردد.
دروازه خودبهخود باز میشود.
قلعه زنده است.
مجسمهها حرکت میکنند.
تخت ، نایرا را صدا میزند.
سایهها تعظیم میکنند.
سایهٔ نایرا با تغییر و نمودِ تاج شکسته در کف مسیر نمایان است.
قدرت ، ارباب و وارث برحق را حس میکند.
تخت به حضور و نشستن او یورش میبرد.
ویل ظاهرا نجاتش میدهد.
مورن میگوید تاج را پس نداده!
" من به درون چیزی زنده قدم گذاشته بودم ".
" قلعه فقط یک مکان نیست؛ انگار خودش یک شخصیت زنده است، با اراده، حافظه و قضاوت."
بله ! ظاهرا سرعت در ظهور اتفاقات بزرگ و پرتعداد، همراه با سؤال و شبهه و تعجبآور باشد.
که برای من ، با شناخت و همراهیِ نایرا ، در حرکت و تکاپوی آگاهانه در مسیر مصاحبه و ضیافت ، با اقتدار و درایت و صلابتی که در او میبینم ...اینگونه نیست و سوال یا شبهه ای وجود ندارد ... شاید بنوعی انتظارش را داشتم .
در پایان امیدوارم جسارت و دخل و تصرفی احتمالی ! به قلم شیوای بانو نباشد ...که صرفا برداشتی شخصی از نگاه منست .
تا درودی دیگر ...بدرود 🌷🥰