
تا حالا دقت کردید که گاهی حال وهوای آدمهای اطرافمان، بیآنکه حرف خاصی با ما زده باشند، روی حال خودمان اثر میگذارد؟
فرض کنید از نظر روحی و جسمی حال معمولی و خوبی دارید. نه خیلی خوشحالید، نه ناراحت؛ روزتان را میگذرانید و اتفاق خاصی هم نیفتاده. بعد به یک عروسی، مهمانی یا سیزده به در میروید.
شاید با خیلی از آدمهای آن جمع آشنایی نزدیکی نداشته باشید، شاید حتی با بعضیهایشان هیچ گفتگویی هم نکنید. اما جمع شاد است، آدمها میخندند، شوخی میکنند، موسیقی پخش میشود و هرکس به شکلی از بودن در کنار دیگران لذت میبرد.
کمکم متوجه میشوید که خودتان هم لبخند میزنید. شاید با شنیدن یک خنده، بیاختیار بخندید یا با دیدن شادی دیگران، احساس کنید حالتان بهتر شده است. انگار چیزی از حال و هوای آن جمع به شما هم منتقل شده؛ بدون اینکه کسی قصد داشته باشد شما را شاد کند.
حالا همین ماجرا را در جهت مخالف تصور کنید.
به مراسم سوگواری یا تشییع جنازهای میروید. شاید متوفی را چندان نمیشناختید، شاید حتی ارتباط نزدیکی با خانوادهاش نداشته باشید. بااینحال، وقتی وارد جمع میشوید، چهرههای غمگین، صدای گریه و سکوت سنگین فضا روی شما اثر میگذارد. ممکن است گلویتان بگیرد یا خودتان هم اندوهی را احساس کنید که پیش از ورود به آن جمع، در وجودتان نبود.
در هر دو حالت، آدمها بدون آنکه مستقیماً با ما کاری داشته باشند، روی احساس ما اثر گذاشتهاند.
این تأثیر فقط به شادی و غم هم محدود نمیشود.
گاهی کنار کسی مینشینیم که آرام و بیتکلف است. عجلهای ندارد، مدام از چیزی شکایت نمیکند و لازم نمیبیند سکوت را با حرفهای بیپایان پر کند. ممکن است ما هم در کنارش راحتتر شویم؛ آرامتر حرف بزنیم و کمتر احساس کنیم که باید چیزی را ثابت کنیم.
در مقابل، ممکن است کنار کسی باشیم که دائماً نگران است، از دیگران ایراد میگیرد یا هر اتفاق کوچکی را به مسئلهای بزرگ تبدیل میکند. حتی اگر موضوع صحبت مستقیماً به ما مربوط نباشد، شاید بعد از مدتی خودمان هم احساس خستگی و کلافگی کنیم.
اینها همیشه نتیجهی یک تصمیم آگاهانه نیستند. گاهی فقط در کنار آدمها هستیم و حال و هوای آنها، به شکلی نامحسوس، بر تجربهی ما از همان لحظه اثر میگذارد.
البته قرار نیست در هر جمع شادی، حتماً شاد شویم یا در هر مراسم سوگواری، دقیقاً همان اندوهی را احساس کنیم که دیگران دارند. ما هم حال خودمان را داریم، خاطرات خودمان را داریم و اتفاقها را به شیوهی خودمان تجربه میکنیم.
اما شاید بتوانیم بپذیریم که حال ما همیشه فقط محصول اتفاقاتی نیست که مستقیماً برای خودمان افتادهاند؛ گاهی از بودن در کنار دیگران هم تأثیر میگیریم.

و این ما را به نکتهی دیگری میرساند.
آدمهایی که وارد زندگی ما میشوند، لزوماً قرار نیست ما را به شخص دیگری تبدیل کنند؛ گاهی فقط تجربههای تازهای را وارد زندگیمان میکنند و چیزی را در ما بیدار میکنند که تا پیش از آن، کمتر مجال بروز داشته است.
ممکن است کسی موسیقی تازهای به ما معرفی کند، کسی شیوهی دیگری برای نگاه کردن به یک مسئله نشانمان بدهد یا کسی با شوخطبعی و سرزندگیاش، ما را به خندیدن بیشتر عادت بدهد. حتی ممکن است از کسی که چندان هم دوستش نداریم، چیزی یاد بگیریم.
بعدها شاید آن آدم دیگر در زندگی ما نباشد، اما آن موسیقی را همچنان گوش بدهیم، آن شیوهی نگاه را حفظ کنیم یا در موقعیتی مشابه، همان شوخی را به یاد بیاوریم و لبخند بزنیم.
آیا در این حالت، آن آدم ما را تغییر داده است؟
بله، شاید. اما نه لزوماً به این معنا که ما دیگر خودمان نیستیم.
ما میتوانیم از دیگران تأثیر بگیریم، بیآنکه هویتمان را به آنها واگذار کنیم. گاهی آدمها چیزی به زندگی ما اضافه میکنند؛ گاهی دری را به رویمان باز میکنند و گاهی فقط برای مدتی کوتاه، حال و هوای ما را عوض میکنند.
شاید خودمان هم بارها، بیآنکه متوجه باشیم، چنین اثری بر دیگران گذاشته باشیم؛ با یک لبخند، یک جمله، یک رفتار ساده یا حتی با آرامشی که در کنارمان احساس کردهاند.
و شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم:
وقتی دیگران در کنار ما هستند، چه چیزی از حال و هوای ما را با خودشان میبرند؟
