
از بچگی یه چیزهایی درباره مرد بودن توی گوشمون خوندن که اثرش تا سالها بعد هم با آدم میمونه.
مرد که گریه نمیکنه،
مرد باید سنگ زیرین آسیاب باشه
مرد نباید کم بیاره.
انگار قرار بوده مردها یاد بگیرن هر اتفاقی هم افتاد، خودشون باید از پسش بربیان !
اگه ترسیدن، نشون ندن؛
اگه ناراحت شدن، سکوت کنن؛
اگه به کسی احتیاج پیدا کردن، تا جایی که میتونن به روی خودشون نیارن.
من هم به شکل خودم همین مسیر رو رفتم. بیشتر سعی کردم پناه خودم باشم. سعی کردم مشکلاتم رو خودم حل کنم، تصمیمهام رو خودم بگیرم و برای ادامه زندگی منتظر نمونم کسی دستم رو بگیره.
اگه شرایط سخت شد، خودم رو باهاش وفق بدم و اگه چیزی اونطور که میخواستم پیش نرفت، تا جایی که میشه از کنارش بگذرم.
و همیشه سعی کردم تا جایی که از دستم برمیاد هوای اطرافیانم رو هم داشته باشم. اگه کاری از دستم برمیاومد انجام بدم، اگه شرایطی پیش میاومد خودم رو باهاش هماهنگ کنم و اگه چیزی باب میلم نبود، لزوماً ازش یه مسئله برای بقیه نسازم.
شاید همینجا بود که کمکم من رو...اشتباه فهمیدن !
مثلاً سر سفره، اگه غذای شبمونده جلوم میذاشتن، میخوردم. اگه کسی غذای خودش رو دوست نداشت و باقیموندهاش رو توی بشقاب من میریخت، معمولاً چیزی نمیگفتم.
باجناقم سالاد شیرازی رو بدون پیاز دوست داشت و همیشه حواسشون بود که براش جدا درست کنن. اما وقتی نوبت من میشد، میگفتن پیام که فرقی براش نداره، هرچی جلوش بذاری میخوره!
من داشتم با شرایط کنار میاومدم، ولی برداشتشون این بود که انگار اصلاً سلیقهای ندارم یا چیزی برام مهم نیست.
دلم میخواست بفهمن من هم چیزهایی رو دوست دارم و چیزهایی رو دوست ندارم، من هم ممکنه از رفتاری ناراحت بشم؛ فقط همیشه فکر نمیکنم ارزشش رو داشته باشه که سر هر اتفاقی بحث راه بندازم و حال جمع رو خراب کنم.
حالا که به گذشته نگاه میکنم، میبینم یه فشار دیگه هم روی خودم گذاشته بودم که شاید اون موقع خیلی متوجهش نبودم. انگار همزمان دو تا وظیفه داشتم؛ هم باید هوای خودم رو میداشتم و از پس مشکلات و نگرانیهام برمیاومدم، هم تا جایی که میتونستم شرایط رو برای بقیه راحتتر میکردم. باید حواسم به خودم میبود، مشکلاتم رو جمع و جور میکردم و در همون حال، ملاحظهی دیگران رو هم میکردم.
اما خودم کجا میتونستم یه کم از این مسئولیتها فاصله بگیرم؟
گاهی آدم خسته میشه؛ نه لزوماً از یه اتفاق بزرگ، بلکه از اینکه همیشه باید حواسش باشه خودش از پا نیفته. باید نگران فردا باشه، مسائل امروز رو مدیریت کنه، تصمیم بگیره، خودش رو جمع و جور کنه و دوباره ادامه بده. حتی وقتی دلش گرفته، به جای اینکه بتونه دربارهاش حرف بزنه، سعی میکنه خودش یه جوری ازش عبور کنه.
من هم گاهی میترسم. از بعضی اتفاقها نگران میشم، از شرایطی ناراحت میشم و گاهی دلم میخواد به کسی بگم امروز حالم خوب نیست. نه برای اینکه مشکلم رو حل کنه، نه اینکه بهم امید بده یا نصیحتم کنه. فقط دلم میخواد حرف بزنم و احساس کنم یکی بدون قضاوت داره به حرفم گوش میده.
گاهی حتی یه نوازش ساده، یه دست روی شونه یا چند دقیقه کنار کسی نشستن کافیه. آدم همیشه دنبال راهحل نیست. بعضی وقتها فقط میخواد برای مدتی مجبور نباشه خودش رو محکم نگه داره.
شاید من توی تمام این سالها بیشتر از اینکه منتظر باشم کسی پناهم بده، سعی کردم پناه خودم باشم.
این استقلال برام ارزشمند بوده و هنوز هم هست. اما حالا میفهمم که این توانایی، وقتی قرار باشه همیشه و در هر شرایطی ازش استفاده کنم، خستهکننده میشه. بخصوص وقتی کنار مراقبت از خودم، هوای بقیه رو هم دارم.
دلم نمیخواد استقلالم رو کنار بذارم یا دیگه آدم منعطف و سازگاری نباشم. فقط نمیخوام این ویژگیها باعث بشن بقیه قسمتهای وجودم دیده نشن.
من هم حق دارم گاهی نگران باشم، گاهی گله کنم، گاهی چیزی بخوام و حتی گاهی ندونم چی میخوام.
حق دارم بگم میترسم، بدون اینکه لازم باشه بلافاصله نشون بدم هنوز همهچیز تحت کنترل منه.
شاید بد نباشه مردها هم از همون بچگی یاد بگیرن که گریهکردن، ترسیدن، دلگرفتن و محبت خواستن، چیزی از مردونگیشون کم نمیکنه.
من نمیخوام همیشه پناه خودم باشم. گاهی دلم میخواد بتونم به کسی تکیه کنم، چند لحظه بیخیال مراقبت از خودم و بقیه بشم و فقط خودم باشم؛ بدون اینکه لازم باشه ثابت کنم هنوز از پس همهچیز برمیام.
