
راستش من؛ یه ذره حسودم ! اِنقد ...
چِقد؟ ...
اندازه همین سه نقطه ها 🤠
نه از آن حسودهایی که بخواهند چیزی را از کسی بگیرند یا خرابش کنند؛ ولی خب، یه هوو میجوشه دیگه! 😳🤠
شاید هم از عوارض تک فرزندی باشه؛ نمیدونم !!!
دارم برای خودم دلیل میتراشم! 😄
ولی هرچه هست، تازگی ها بیشتر به این فکر میکنم که حسادت همیشه آن چیزی نیست که فکر میکنیم...
من فکر میکنم حسادت را زیادی بدنام کردهایم.
یعنی همین که آدم از دیدن چیزی در زندگی یک نفر دیگر دلش گرفت، فوری میگوییم حسادت کردی و تمام.
خب، شاید کردم !
مثلاً یکی را میبینم که کاری را که من سالهاست دوست دارم انجام بدهم، انجام داده. طبیعی است یک لحظه با خودم بگویم: ای کاش من هم...
این که دیگر جرم نیست.
حتی فکر میکنم بعضی وقتها حسادت چیزهایی را درباره خودمان لو میدهد که خودمان حواسمان بهشان نبوده.
مثلاً من از موفقیت فلانی ناراحت شدهام؛ چرا؟
از خودش بدم میآید؟
یا از اینکه چیزی دارد که من ندارم؟
اگر مسئله دومی باشد، خب، این بیشتر از اینکه درباره فلانی باشد، درباره من است.
اما یک جای دیگری هم هست که برای من جالبتر است.
اینکه گاهی آدم نه تنها نمیتواند موفقیت دیگری را ببیند، بلکه شروع میکند به کوچک کردنش.
طرف پولدار شده:
پدرش پول داشته.
یکی کاری را خوب انجام داده:
شانس آورده.
یکی مورد توجه قرار گرفته:
اینها هم نمیدونن چی رو دوست دارن!
یکی زندگی خوبی دارد:
ظاهرشه، معلوم نیست داخل خونه چه خبره!؟
این آخری را خیلی دوست داریم.
چون خیالمان را راحت میکند.!
لازم نیست بپذیریم طرف واقعاً زندگی خوبی دارد؛ میتوانیم یک چیزی از پشت پرده برایش بسازیم و خودمان را آرام کنیم.
اینجا دیگر بنظرم موضوع فقط حسادت نیست.
یک جور تنگ شدن دایره دید آدم است . همون تنگ نظری!
اینکه نمیتوانی بگویی:
خب، خوش به حالش.
همین.
نه اینکه خودت هم بخواهی داشته باشی؛
نه اینکه زندگی خودت را با او مقایسه کنی؛
فقط بتوانی از موفقیت یک آدم دیگر خوشحال شوی، بدون اینکه لازم باشد چیزی از خودت کم کنی.
من همیشه این را نمیتوانم.
فکر نکنم هیچکس بتواند.
گاهی یکی را میبینم و ته دلم میگویم: خب چرا اون و من نه؟
ولی شاید فرق آدمها همین جاست.
یکی همانجا میماند و شروع میکند به بد گفتن از طرف.
یکی هم بعد از چند دقیقه با خودش میگوید:
خب پیام جانا، ظاهراً این چیزی بوده که تو هم دلت میخواسته.
همین جمله برای من خیلی واقعی تر از مثبت فکر کن است.
چون نه حسادت را انکار میکند، نه آدم را بابت حسش محکوم میکند.
فقط یک چیزی را روشن میکند:
اینکه دیگری چیزی دارد، لزوماً به این معنی نیست که من چیزی از دست دادهام.
و شاید تنگنظری دقیقاً از جایی شروع میشود که این را دیگر نمیتوانیم ببینیم ، چون عینک دودی به چشم داریم .

