ویرگول
ورودثبت نام
پیامِ زندگی
پیامِ زندگیچشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

ملامتِ عاشقی؛ وقتی عقل می‌داند و دل باز هم می‌رود...

درود و سلامتی به یاران جان 🌷🥰

سالهاست با این غزل بنوعی زندگی میکنم !

این پست را مدتی پیش نوشتم و الان که موضوع بازگشت پسرم در میانِ ماندن و رفتن ، موجی از شادی و غم را برایم رقم زده ، شاید کمک حالم شود .

این غزل از آن غزل‌هایی است که فقط درباره‌ی معشوق نیست؛ درباره‌ی خودِ عاشقی است.

درباره‌ی تناقضی که آدم می‌داند زخمی می‌شود، اما باز هم راه همان زخم را انتخاب می‌کند.

ملامتِ عاشقی؛ وقتی عقل می‌داند و دل باز هم می‌رود...

از میان صدها غزل حافظ، بعضی را نمی‌شود فقط خواند؛ باید مدتی با آنها زندگی کرد.

این غزل برای من، روایتِ جنگ همیشگی عقل و دل است؛ جایی که تجربه، هشدار می‌دهد، اما عشق، اعتنایی نمی‌کند.

از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه

اِنّی رَأیتُ دَهراً، مِن هَجرِکَ القیامه

نامه با جوهر نوشته نمی‌شود؛ با خون دل نوشته می‌شود. و هجران، برای عاشق فقط دوری نیست؛ قیامت است. انگار زمان، کش می‌آید و هر روز، روز حساب است.

دارم من از فراقش، در دیده صد علامت

لَیسَت دُموعُ عَینی، هٰذا لَنا العلامه؟

اشک فقط آب نیست؛ سندِ دلتنگی است. حافظ می‌پرسد: اگر این نشانه نیست، پس نشانه چیست؟

هر چند کآزمودم، از وی نبود سودم

مَن جَرَّبَ المُجَرَّب، حَلَّت به الندامه

اینجا حافظ، ناگهان فیلسوف می‌شود.

بارها آزموده‌ام، سودی نداشت؛ اما باز می‌روم.

چه کسی نیست که در زندگی، دوباره همان راهی را نرفته باشد که می‌دانسته پایانش چیست؟

گاهی انسان، تجربه را شکست نمی‌دهد؛ عشق، تجربه را کنار می‌زند.

پرسیدم از طبیبی، احوال دوست گفتا

فی بُعدها عذابٌ، فی قُربها السلامه

از پزشک، درمان می‌خواهد؛ اما نسخه‌ای عجیب می‌شنود:

دوری، عذاب است.

نزدیکی، آرامش.

چه نسخه‌ی ساده‌ای... و چه اجرای دشواری.

گفتم «ملامت آید، گر گِرد دوست گردم»

و اللهِ ما رَأینا، حُباً بِلا ملامه

شاید این بیت، خلاصه‌ی تمام عاشقی باشد.

عشقی که ملامت نداشته باشد، بیشتر شبیه معامله است تا عشق.

هر کس عاشق شده، روزی از نگاه دیگران، متهم به بی‌عقلی شده است.

ملامت، مالیاتِ عشق است.

حافظ چو طالب آمد، جامی به جان شیرین

حَتّیٰ یَذوقَ مِنهُ، کأساً مِن الکرامه

آخر غزل، دیگر سخن از رنج نیست.

جامی می‌خواهد؛ نه برای مستی، بلکه برای کرامت.

انگار می‌گوید اگر قرار است این راه را بروم، بگذار پایانش فقط درد نباشد؛ اندکی بزرگیِ روح هم نصیبم شود.

این غزل، برای من بیش از آنکه درباره‌ی وصال باشد، درباره‌ی پذیرفتنِ بهای عشق است.

گاهی می‌دانیم...

دلتنگ خواهیم شد.

ملامت خواهیم شنید.

شاید حتی دوباره زخمی شویم.

اما بعضی راه‌ها را عقل انتخاب نمی‌کند؛ دل، مسئولیتش را به عهده می‌گیرد.

شاید به همین دلیل است که حافظ، با همه‌ی خرد و تجربه‌اش، باز هم عاشق می‌ماند.

و شاید حق با او باشد...

گاهی، زندگی را نمی‌شود فقط با تجربه فهمید؛ بعضی حقیقت‌ها، فقط از راهِ عشق، خودشان را نشان می‌دهند.

دلدل نوشته
۲
۰
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید