
ووووااای نایرا !
چه میکنی با روح و روانم !؟ تا حال، با کارکترها همذات پنداری داشتم الان تخت و قلعه و سایه ی نایرا و رگه های زنده در بدنِ نایرا چیییی میگن ...!؟
نایرا با رفتارش ؛ خودِ "ترسو " ترسونده !!!
این اولین واکنش من در دقایق اول انتشار روایت داغ نشان سایه ها بود .
اخیرا از متغیرهای متغیر گفتم و اینکه شناخت و همراه شدن با آنها، چاره ی نجات از طوفانها و سیلابهای جاری در زندگیست .
و اکنون نه تنها چیزی در نایرا تغییر کرده... بلکه دیگر قابل بازگرداندن هم نیست.
و بدانیم: با شناختِ تغییرات درونی، وقتی هر دو طرفِ رابطه تغییر میکنند، هنوز میتوانیم دوباره همدیگر را پیدا کنیم.
که شاهدیم نایرا و قلعه به چه ظرافت و زیبایی دلنشینی یکدیگر را یافته اند .
گرچه مرموز و هولناک ، اما روشن ! نور آبی که در قسمت قبل اشاره به فرآیند بیداری در نایرا بود و اکنون هم ادامه دارد .
این بار دیگر قلعه، فقط یک قلعه نیست.
تخت، فقط یک تخت نیست.
رگههای سیاه، فقط یک عنصر خیالیِ ذهن نایرا نیستند.
نایرا، آرام آرام مرز میان نماد و واقعیت روان را تجربه میکند و همچنین ارتباطی شگرف از قلعه ی طرد شده با نایرا که بیدار شده .
قلعه، دیگر بیرون نیست؛ درون نایراست.
مکالمه ها بسیار دلنشین و باور پذیرند :
ویل... تو... نجاتم دادی.
خیالاتی نشو نایرا. اگه تو اینجا تکهتکه میشدی، من هم تا ابد توی این مخروبه حبس میموندم.
یعنی در مواردی، ترس با نقش ناجی جلوه میکند اما با عدم شناختِ آنچه باعث ترس شده و غرق شدن در آن ، ترس تا ابد با ما میماند!
مورن : بعضی جوابها قبل از اینکه راه رو نشون بِدن، خود مسافر رو نابود میکنن.
این جمله و یادآوری مورن در ادامه ی همان ترسِ ناشناخته ی چیره شونده بر درون آدمی ست.
برای من ، شاهد مثالش، جواب آزمایش سرطان کسی بود که طبق آن سه ماه زنده میماند. اما او به چهل روز نرسیده فوت کرد !
و پزشکی قانونی علت مرگ را نه سرطان بلکه سکتهء مغزی اعلام کرد .
شاید فشار استرسِ بیماری و ترس از مرگ !
و این دیالوگ و ختم کلام مورن :
ترس، وقتی مستقیم لمست کنه، تا مدتها صدای خودش رو به جای افکارت جا میزنه. بهش عادت نکن.
شگفتانه های وجودی نایرا نه کم میشوند و نه تمام ...
رگههایی سیاه، باریک و وحشی، از زیر پوست سر برآورده بودند. با نظمی هولناک...
همزمان تضادها را به بازی میگیرد: سیاه اما باریک (بی خطر) ، هولناک ، اما منظم ...
نگاهِ نایرا هم از تغییرات درونیش بی بهره نمانده ...!
رگههای سیاه، شاید همان بخشهایی از وجود ما باشند که سالها انکارشان کردهایم، اما وقتی برای نخستین بار با آنها روبهرو میشویم، دیگر نمیتوانیم وانمود کنیم وجود ندارند. آنها حالا زیر پوست ما نفس میکشند.
شاید به همین دلیل مورن میگوید:
آدم میتونه از یک قلعه بیرون بره... اما از چیزی که درون خودش بیدار کرده... نه.
به گمانم این، مهمترین جملهی این فصل است.
خیلی از ما فکر میکنیم اگر از یک رابطه، یک خاطره، یک شهر یا حتی یک انسان دور شویم، همهچیز تمام میشود.
اما واقعیت این است که اگر چیزی درونمان بیدار شده باشد، دیگر جغرافیا اهمیتی ندارد ...قلعه را با خودمان میبریم.
و شاید تکاندهندهترین صحنه، پایان روایت باشد.
جایی که سایهی نایرا، با چند ثانیه تأخیر حرکت میکند.
از نگاه من، این دیگر فقط یک تصویر ترسناک نیست.
یعنی هنوز میان "من" و "سایهی من" فاصلهای وجود دارد.
هنوز این دو، کاملاً یکی نشدهاند.
و شاید تمام ادامهی داستان، تلاشی برای همین آشتی باشد.
که نمیدانیم.
اما...یک چیز دیگر هم ذهنم را درگیر کرد ،
گفتهء مورن :
سالهاست فقط حقیقت سیرش میکنه.
چه تعبیر عجیبی...
انگار قلعه نه تشنهی قدرت است، نه تشنهی خون؛ بلکه تشنهی حقیقت است.
و حقیقت، همیشه گرسنهترین بخش روان انسان است.
نایرا دیگر یک مجری مصاحبه یا میزبانِ ضیافتها نیست!
دارد با نمادها، آرامآرام لایههای پنهان روان خواننده را لمس میکند !
من از ابتدا ،با نایرا همذاتپنداری میکردم ، به مورن رسیدم. ویل را حس کردم ...
حال! قلعه و تخت سنگی ، رگه های زنده ی درونِ نایرا و تولدی دیگر ...سایه ی نایرا که مستقل حرکت میکند !
حالا از خودم میپرسم:
نکند هر کدام از ما، قلعهای درون خودمان داشته باشیم که سالهاست منتظر است ببیند حقیقتِ ما هنوز زنده است یا نه...!؟
بنظرم کار از تحسینِ داستان با فضاسازی عالی و دیالوگهای عمیق ، گذشته و به یکی از محورهای اصلی یونگ نزدیک میشه :
وقتی با ناخودآگاه روبهرو میشوی، دیگر هرگز همان آدم سابق نیستی.
چنانکه منهم آدم سابق نیستم ...از وقتی با نایرا آشنا شدم !!!