ویرگول
ورودثبت نام
پیامِ زندگی
پیامِ زندگیچشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

قبیله خرس غار ؛ قسمت دوم

سال‌ها از روزی که آیلا به قبیله پیوسته بود می‌گذشت.

دیگر آن کودک وحشت‌زده‌ای نبود که ایزا در میان ویرانه‌ها پیدا کرده بود. در قبیله بزرگ شده بود، زبان اشاره‌هایشان را آموخته بود، رسم‌ها را می‌شناخت و می‌دانست چه چیزی برای یک زن مجاز است و چه چیزی نه.

اما بزرگ شدن آیلا، یک تفاوت مهم را هم آشکارتر کرده بود:

او هرچه بیشتر قبیله را می‌شناخت، بیشتر متوجه می‌شد که شبیه آنها نیست.

این تفاوت فقط در ظاهرش نبود.

طرز فکر کردنش، سرعت یادگیری‌اش، کنجکاوی‌اش و حتی واکنش‌هایش به اتفاق های ساده، گاهی با آنچه قبیله انتظار داشت جور درنمی‌آمد.

آیلا برای اینکه در قبیله زندگی کند، مجبور بود خیلی چیزها را یاد بگیرد؛ اما قبیله برای پذیرفتن او مجبور نبود چیزی یاد بگیرد.

همین، رابطه او با دیگران را پیچیده می‌کرد.

ایزا نزدیکترین آدم زندگی آیلا بود.

ایزا او را فقط مثل یک کودک نجات‌یافته ندیده بود. سالها از او مراقبت کرده و حالا کم‌کم او را وارد دانشی می‌کرد که برای خودش ارزشمندترین دارایی بود: دانش درمان و گیاهان دارویی.

آیلا با دقت یاد می‌گرفت.

گیاهان را می‌شناخت، کاربردشان را به خاطر می‌سپرد، روش آماده کردن داروها را تمرین می‌کرد و از تجربه‌های ایزا چیزهایی را می‌آموخت که برای دیگران سالها زمان می‌برد.

برای ایزا، این آموزش فقط انتقال چند مهارت نبود.

شاید خودش هم می‌دانست که آیلا در آینده نمی‌تواند به شکل معمول زندگی زنان قبیله زندگی کند.

آیلا از همان ابتدا با معیارهای آنها جور درنمی‌آمد.

پس ایزا چیزی به او می‌داد که می‌توانست جای دیگری برایش باز کند.

دانش.

در جامعه‌ای که بسیاری از انتخاب‌های یک زن از قبل تعیین شده بود، دانستن می‌توانست نوعی قدرت باشد.

اما قدرت آیلا هنوز پنهان بود.

او اجازه نداشت مثل مردان شکار کند.

نباید سلاح حمل می‌کرد.

نباید وارد بعضی قلمروها می‌شد.

و با این حال، آیلا نمی‌توانست درک کند چرا چیزی که می‌تواند به زنده ماندن او کمک کند، فقط به خاطر زن بودنش ممنوع است.

همین کنجکاوی بود که او را به سمت فلاخن برد.

در ابتدا فقط نگاه می‌کرد.

بعد، وقتی فرصتی پیدا کرد، خودش امتحان کرد.

اولین پرتاب‌ها چندان موفق نبودند.

اما آیلا دست از تلاش نکشید.

تمرین کرد.

دوباره و دوباره.

تا اینکه سنگ، آنطور که می‌خواست، به هدف خورد.

این اتفاق برای خودش شاید کوچک بود؛ اما برای ساختار قبیله کوچک نبود.

چون آیلا کاری را یاد گرفته بود که نباید یاد می‌گرفت.

و مهم‌تر از آن، فهمیده بود می‌تواند چیزی را یاد بگیرد که دیگران برایش ممنوع کرده‌اند.

این همان تفاوتی بود که بِرود نمی‌توانست تحمل کند.

بِرود از کودکی آیلا را غریبه می‌دانست. اما حالا که هر دو بزرگ‌تر شده بودند، این دشمنی شکل جدی‌تری پیدا کرده بود.

آیلا برای او فقط یک دختر نبود.

او یادآور چیزی بود که بِرود از آن خوشش نمی‌آمد:

اینکه شاید همه‌چیز آنطور که قبیله می‌گوید، قطعی نباشد.

بِرود به آینده خودش اطمینان داشت.

پسر رئیس بود.

مرد بود.

جنگجو بود.

و قرار بود روزی رهبر قبیله شود.

در چنین شرایطی، آیلا نباید تهدیدی محسوب می‌شد.

اما برای بِرود، مسئله فقط قدرت واقعی آیلا نبود.

مسئله این بود که حضور او، تصویری را که بِرود از خودش ساخته بود، به هم می‌زد.

آیلا کاری نمی‌کرد که او را شکست دهد.

گاهی فقط کافی بود کاری را انجام دهد که بِرود تصور می‌کرد از عهده‌اش برنمی‌آید.

و این برای کسی که تمام هویتش را روی برتری خودش ساخته، کافی است.

در همین سال‌ها، آیلا به تدریج با جایگاه خودش در قبیله هم روبرو می‌شد.

او نه کاملاً بیگانه بود و نه کاملاً خودی.

از یک طرف، ایزا و کرب او را دوست داشتند.

از طرف دیگر، بخشی از قبیله هنوز او را همان «دیگری» می‌دید.

حتی زبان هم بین آنها دیواری بود.

آیلا زبان گفتاری آنها را مثل خودشان نمی‌آموخت و بیشتر از اشاره‌ها استفاده می‌کرد. اما ذهنش سریع‌تر از آن بود که محدود به این دیوار بماند.

او خیلی چیزها را می‌فهمید که دیگران تصور می‌کردند نمی‌فهمد.

و گاهی همین باعث می‌شد سکوتش، بیش از حرف زدنش معنا داشته باشد.

کرب از معدود کسانی بود که این تفاوت را می‌دید.

او خودش هم تمام عمرش را با تفاوت زندگی کرده بود.

جسمش با دیگران فرق داشت، اما قبیله برای این تفاوت معنایی پیدا کرده بود.

او موگ-اور بود؛ مردی که دیگران برای ارتباط با جهان ارواح به او نیاز داشتند.

شاید به همین دلیل بود که کرب زودتر از دیگران فهمید آیلا صرفاً یک کودک بیگانه نیست.

او چیزی در آیلا می‌دید که خودش هنوز نمی‌توانست کاملاً توضیحش دهد.

و همین رابطه، یکی از مهم‌ترین رابطه‌های کتاب می‌شود.

کرب به آیلا نگاه می‌کرد، نه فقط به عنوان کسی که باید طبق قوانین قبیله زندگی کند، بلکه به عنوان انسانی که چیزی درون خودش دارد که هنوز فرصت بروز پیدا نکرده است.

اما قبیله برای همه اینقدر صبور نبود.

با بزرگ‌تر شدن آیلا، مسئله ازدواج هم کم‌کم مطرح می‌شد.

برای زنان قبیله، ازدواج فقط انتخاب دو نفر نبود.

جایگاه زن، جایگاه مرد، خانواده، قدرت و آینده قبیله، همه در آن دخالت داشتند.

آیلا اما با همان ذهنیتی که از کودکی همراهش بود، نمی‌توانست به سادگی خودش را در چنین نظمی حل کند.

او هنوز درون خودش همان چیزی را داشت که از روز اول نجاتش داده بود:

میل به زنده ماندن به شیوه خودش.

این میل، همیشه آشکار نبود.

گاهی فقط در یک نگاه بود.

گاهی در سکوت.

گاهی در یک تصمیم کوچک.

و گاهی در همان فلاخنی که پنهانی تمرین می‌کرد.

اما زندگی آیلا قرار نبود فقط درباره مخالفت با قوانین باشد.

او به قبیله وابسته شده بود.

آدمهای اینجا خانواده‌اش شده بودند.

ایزا برایش مادر بود.

کرب چیزی فراتر از یک پیرمرد قبیله بود.

حتی بعضی از کسانی که زمانی از او فاصله می‌گرفتند، به حضورش عادت کرده بودند.

این همان تناقضی است که داستان را پیچیده می‌کند.

آیلا از قبیله رنج می‌برد، اما قبیله را هم دوست داشت.

می‌خواست خودش باشد، اما نمی‌خواست کسانی را که دوستشان دارد از دست بدهد.

و این دو خواسته همیشه در یک جهت حرکت نمی‌کردند.

کم‌کم، زندگی آیلا وارد مرحله‌ای شد که دیگر نمی‌شد آن را فقط با واژه «غریبه» توضیح داد.

او درون این جامعه زندگی کرده بود.

از آن چیزهایی گرفته بود.

چیزهایی به آن داده بود.

و حالا بخشی از خودش را هم در آن جا گذاشته بود.

اما بِرود همچنان او را نمی‌پذیرفت.

هرچه زمان می‌گذشت، خصومت او بیشتر می‌شد.

آیلا برای بِرود تبدیل به چیزی شده بود که باید کنترل می‌شد.

و وقتی کسی احساس کند حضور دیگری نظم جهانش را تهدید می‌کند، دیگر همیشه به دنبال فهمیدن او نیست؛ گاهی فقط می‌خواهد او را سر جای خودش برگرداند.

در این میان، آیلا هنوز نمی‌دانست که زندگی‌اش قرار است وارد سخت‌ترین مرحله شود.

اتفاق‌هایی در راه بود که دیگر با یک سرپیچی کوچک یا یک قانون شکستن حل نمی‌شد.

اما هنوز، برای آیلا، زندگی ادامه داشت.

او صبح‌ها بیدار می‌شد.

با ایزا به دنبال گیاهان می‌رفت.

از کرب می‌آموخت.

در قبیله کار می‌کرد.

و شب‌ها در همان غاری می‌خوابید که روزی هیچ ارتباطی با آن نداشت.

شاید اگر کسی از بیرون نگاه می‌کرد، می‌گفت آیلا بالاخره جای خودش را پیدا کرده است.

اما ظاهر زندگی همیشه تمام حقیقت را نشان نمی‌دهد.

چون آدم ممکن است سالها در یک خانه زندگی کند و هنوز نداند آیا واقعاً به آن خانه تعلق دارد یا فقط یاد گرفته چگونه در آن زندگی کند.

و آیلا، با تمام چیزهایی که در این سال‌ها آموخته بود، هنوز باید به این سؤال پاسخ می‌داد:

اگر برای پذیرفته شدن، مجبور باشی خودت را تغییر بدهی، از کجا به بعد دیگر پذیرفته نشده‌ای؛ بلکه فقط شبیه چیزی شده‌ای که دیگران می‌خواهند؟

برای آیلا، پاسخ این سؤال دیگر یک بحث ذهنی نبود.

زندگی خودش داشت جوابش را به او نشان می‌داد.

قبیلهزندگی زنانهمزیستی
۵
۲
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید