
صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل
جانب عشق عزیز است ، فرو مگذارش
دل حافظ که به دیدار تو خو گر شده بود
ناز پرورد وصال است ، مجو آزارش
با عشق و درود فراوان به دوستداران عاشقی 🌷💖
( من ؛ اول عشق و مهرورزی و شعر بودم ، بعد پیام شدم ...!)
عشق ، یه نیروی دوگانه ست ! یعنی در عین حال که شکوه مند و شکوه بخشه ،" ویرانگر "هم هست . شاید هیچ گریزی از نابودی در عشق وجود نداشته باشه ، ولی همین نابودی میتونه اوج دلنشینی از تجربه ی انسانی باشه .شاید بنوعی دیدن ، سوختن و پذیرفتن سرانجام ...
با همه ی بی سر و سامانی ام ، باز بدنبال پریشانی ام
طاقت فرسودگیم هیچ نیست ، در پی ویران شدنی آنی ام
آمده ام بلکه نگاهم کنی ، عاشق آن لحظه ی طوفانیم
بهار سال ۱۳۷۰ ، صبحی بارانی در ایستگاه اتوبوس نزدیک خانه ، دختری ۱۷ ساله بدون چتر ایستاده بود !
پیام ، چترش را با او شریک شد . و ۲ سال بعد زندگیش را ...🥰
آنموقع من بی سر و سامان بودم ! ولی واقعا بدنبال پریشانی دلنشین !
۶ ماهی بود که سربازی را تمام کرده بودم و در پی کار . انگلیسی را در حد خودم بلد بودم و این آغاز همنشینی با " انسیه " بود . دختری شاداب و پرانرژی که لبخند و نگاهش ،با چشمانی زیبا و صورتی گرد ، مرا در حین مثلا آموزش انگلیسی! کاملا مدهوش میکرد . درست مثل قصه های مادربزرگ : یک دل نه ، صد دل ! عاشق دختر همسایه شدم ...
ولی در سکوت ! سکوت ! چرا که تکلیفم با خودم روشن نبود . شاید میدونستم که چی " نمیخوام " ولی نمیدونستم چی
"میخوام " !!!
منظورم به انتخاب شغل و درآمد و زندگیست که بیشتر وقتها ما میدانیم که : چی ، "نمیخواهیم " :
کارمندی در اداره ؟ نه ! پادویی در مغازه ؟ نه ! پیش عمو ساختمان سازی ؟ نه ! صندوقدار رستوران یا کافی شاپ ؟ نه !
شاگرد مکانیکی یا نجاری ؟ نه !
خب پس چی میخوای ؟ --- نمییییدونم !!!
چون : نه از خودم و دلخواسته ام شناخت داشتم ، نه از آن شغلها... در رویا پردازی و تحسین شغل و موفقیت دیگران و "همزاد پنداری" ... همه چی عالی بود ولی در واقعیت ؟ نه !
زمستان ۷۱ ، اولین آغوش و بوسه ی عاشقانه ( نه بیشتر !) ، هر دویمان را بدنیای دیگری برد : دنیای زوال عقل ! دیگه نه چیزی میدیدیم نه حرفی میشنیدیم ، هیچ چیز مهم نبود الا " وصال " بهرحال ۲۶ فروردین ۷۲ ، ما سوار بر موتور و خانواده ها با دو ماشین ، شیرینی عقد را در محضر نوش جان کردیم .😍
دلخوش گرمای کسی نیستم ، آمده ام تا تو بسوزانیم
ماهی برگشته ز دریا شدم ، تا تو بگیری و بمیرانیم
آمده ام با عطش سالها ، تا تو کمی عشق بنوشانیم
خوبترین حادثه میدانمت ، خوبترین حادثه میدانیم ؟
چند سال پیش که به آن روزها فکر میکردم ، از خودم پرسیدم : منو او عقلمان نرسید و در دنیای زوال عقل پرسه میزدیم ( که طبیعی بود ) ... والدین انسیه چرا و چطور پذیرفتند که دختر نازنینشان را به پسری بیکار و بی درآمد ! بدهند ؟
اطمینان به شخصیت منو والدینم ، اعتبار والای " معلمی " پدرم و حمایت و همراهی مادرم ، شاید رضایتشان جلب کرد ، هنوز واقعیت را نمیدانم!!!
ولی اگر برداشت من درست باشد ...
اعتراف میکنم که همه را بر باد دادم 🥺

زندگی مشترکمان در آستانه ی گیلان آغاز شد . از عقد تا عروسی ۷ ماه طول کشید و من تنها در آستانه بودم و پر پر میزدم برای یک تماس و شنیدن صدای یار ... انتظار و انتظار
آنموقع فقط تلفن ثابت داشتیم و دیگر هیچ ! چند باری با والدین پیش من آمد ، که نمک بر زخم بود .
جدا از رویت ای ماه دل افروز 💖
نه روز از شب شناسم ، نه شب از روز
وصالت گر مرا گردد میسر
شود هر روز من چون عید نوروز 🥰
باور دارم که این عشق ، شبیه یک نهال سرسبز و همیشه بهار در بافت قلب و روحم جاریست و الان که مینویسم ، یادآوری آن روزها با لبخند رضایت و ضربان قلبی همراه است که همه از شعله ی پر فروز این عشق تا به امروز ، حکایت دارد .😍🥰

من نه آن بودم که آسان افتم اندر دام عشق
آفرین بر فرط استادی آن صیاد باد
منکه میدانم ز عشق تو نخواهم برد جان
پس سخن آزاد میگویم هرچه بادآباد ، باد
ادامه میدهم ...
باز هم عاشقم ، باز هم عاشقی میکنم ...
زندگی ، چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد منو تو برود ...هر چند اگر : ویرانگری را تجربه کنم 👌💖
لطفا مثل همیشه : شاد سلامت موفق و اندیشمند باشید. 🌷
عاشقی جرم قشنگی بود و دل وابسته شد
در جهان عاشقان ، دل یکه تازی میکند ...💞