
آدمها در طول یک رابطه، کمکم چیزهایی از یکدیگر میفهمند که شاید دیگران از آنها خبر نداشته باشند.
میفهمند چه حرفی خوشحالمان میکند، چه رفتاری به ما احساس امنیت میدهد، از چه چیزهایی دلگیر میشویم و در چه موقعیتهایی بیشتر از همیشه به توجه و همراهی نیاز داریم.
این شناخت معمولاً بتدریج و در جریان زندگی مشترک شکل میگیرد؛ از گفتگوهای روزمره، رفتارها، دلخوریها و لحظههایی که بخشی از خودمان را به دیگری نشان میدهیم.
اما همین شناخت میتواند دو کاربرد کاملاً متفاوت داشته باشد.
کسی که میداند حضور و توجهش برای ما ارزشمند است، میتواند با وقت گذاشتن و همراهی به ما احساس دوست داشته شدن بدهد.
همان آدم، اگر در زمان اختلاف تصمیم بگیرد سکوت کند، فاصله بگیرد یا عمداً حضورش را دریغ کند، ممکن است دقیقاً از همان نقطه به ما آسیب بزند.
کسی که میداند کلمات محبتآمیز چقدر روی ما اثر دارند، میتواند با چند جمله حالمان را خوب کند؛ اما اگر هنگام عصبانیت همان کلمات را به تحقیر و سرزنش تبدیل کند، اثر دیگری بجا میگذارد.
گاهی حتی علایق و سلیقههای شخصی هم از این قاعده دور نمیمانند. چیزی که روزی با شوق دربارهاش حرف زدهایم، ممکن است در یک مشاجره به موضوع تمسخر تبدیل شود. حرفی که در فضایی صمیمی و از روی اعتماد گفتهایم، شاید روزی در موقعیتی نامناسب به رخمان کشیده شود.
این اتفاقها یک وجه مشترک دارند: طرف مقابل اطلاعاتی دربارهی دنیای درونی ما دارد که میتواند از آن برای نزدیک شدن استفاده کند یا برای آسیب زدن.

البته نباید هر رفتار ناخوشایندی را حسابشده و عمدی بدانیم. گاهی آدمها در شرایط عصبانیت حرفهایی میزنند که بعداً از گفتنشان پشیمان میشوند.
گاهی هم بلد نیستند اختلاف را مدیریت کنند و به جای گفتگو، سکوت و فاصله را انتخاب میکنند.
برای همین باید میان یک واکنش نامناسب و رفتاری که آگاهانه برای تنبیه یا کنترل دیگری تکرار میشود، تفاوت قائل شد.
یک بار سکوت کردن ممکن است از خستگی یا نیاز به آرام شدن باشد؛ اما اگر سکوت به روشی همیشگی برای وادار کردن طرف مقابل به عقبنشینی تبدیل شود، دیگر با یک واکنش ساده روبرو نیستیم !
از طرف دیگر، نمیتوانیم انتظار داشته باشیم هر کسی که ما را دوست دارد، تمام نیازها و حساسیتهایمان را بشناسد یا همیشه مطابق میل ما رفتار کند.
آدمها ظرفیتها، محدودیتها و شیوههای متفاوتی برای ابراز محبت دارند. اختلاف و دلخوری هم بخشی از رابطه است.
اما شناختن حساسیتهای یکدیگر، مسئولیتی هم به همراه دارد.
وقتی میدانیم چه چیزی دیگری را عمیقاً ناراحت میکند، نمیتوانیم هر بار که اختلافی پیش آمد، بیتفاوت از کنار اثر رفتارمان عبور کنیم.
در عین حال، خودمان هم باید در انتخاب کسانی که با آنها صمیمی میشویم، کمی دقت کنیم.
قرار نیست همهی آدمها به تمام جزئیات زندگی و دنیای درونی ما دسترسی داشته باشند.
صمیمیت بهتدریج شکل میگیرد و اعتماد هم با رفتارهای متقابل ساخته میشود.
گاهی چیزی که در یک رابطه بیشترین احساس امنیت را به ما میدهد، همان چیزی است که در صورت از بین رفتن اعتماد، بیشترین آسیب را وارد میکند.
به همین دلیل است که رفتار آدمها را نباید فقط در روزهای خوش و لحظههای محبتآمیز شناخت. نحوهی برخوردشان با اختلاف، ناراحتی و آسیب پذیری دیگری هم بخش مهمی از شخصیت رابطهای آنها را نشان میدهد.
شناختن آدمها ، امتیاز بزرگیست.
اینکه بدانیم چه چیزی خوشحالشان میکند، چه چیزی نگرانشان میکند و کجا آسیبپذیرترند، حاصل نزدیک شدن و اعتماد کردن است.
مهم این است که با این شناخت چه میکنیم؛ آن را وسیلهای برای مراقبت از رابطه قرار میدهیم یا ابزاری برای پیروز شدن در یک اختلاف؟
