اون روزا ما دلی داشتیم
واسه بردن ، جونی داشتیم
واسه مُردن... کسی بودیم
کاری داشتیم
پاییز و بهاری داشتیم
تو سرا ما سری داشتیم
عشقی و دلبری داشتیم
کسی آمد که حرف عشق را با ما زد
دل ترسوی ما هم دل به دریا زد
به یک دریای توفانی
دل ما رفته مهمانی
چه دور ساحلش
از دور پیدا نیست
یک عمری راه و در قدرت ما نیست
باید پارو نزد وا داد
باید دل رو به دریا داد
خودش میبردت هرجا دلش خواست
به هرجا برد بدون، ساحل همونجاست
به امیدی که ساحل داره این دریا
به امیدی که آروم میشه تا فردا
به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره
به عشقی که نمیبینی شباشو بی ستاره
دل ما رفته مهمانی
به یک دریای طوفانی
باید پارو نزد وا داد
باید دل رو به دریا داد
خودش میبردت هرجا دلش خواست
به هرجا برد بِدون، ساحل همونجاست
و من...
به ساحلی رسیدم
که شاید همان هر جا دلش خواست باشد.
نه میدانم کِی رسیدم،
نه حتی مطمئنم که رسیدنم انتخاب خودم بود؛
شاید دریا مرا آورد،
شاید موجها،
شاید تمام آن سالهایی که خیال میکردم دارم به جایی میرسم.
و شاید...
نرسیدن، خودش رسیدنِ محض باشد.
شاید آدم یک روز،
بعد از آن همه پارو زدن،
بعد از آن همه جنگیدن با موجها،
فقط بنشیند کنار آب
و بفهمد قرار نبوده همیشه به جایی برسد.
من فکر میکنم از آن دریای طوفانی گذشتهام.
دیگر دل به دریا زدن
برایم آن معنای قدیم را ندارد.
نه اینکه از دریا ترسیده باشم؛
اتفاقاً آنقدر در آن بودهام
که دیگر لازم نیست برای اثبات شجاعتم،
خودم را دوباره به موج بسپارم.
دیگر نه انگیزهای برای درگیر شدن با هر موج دارم،
و نه شاید توانش را.
حالا دلم چیزهای سادهتری میخواهد:
آرامش...
قناعت...
تماشا...

نشستن کنار ساحل،
بیآنکه بخواهم دریا را فتح کنم.
دیدنِ آمدن و رفتن موجها،
بیآنکه هر کدام را
مسئلهی زندگی خودم بدانم.
گاهی پاهایم را به آب میزنم،
گاهی فقط نگاهش میکنم.
و اگر موجی آمد،
میآید.
اگر رفت،
میرود.
من دیگر قرار نیست
برای هر موجی
داستانی بسازم.
شاید ساحل،
همان جایی نیست که دریا ما را میبرد؛
شاید ساحل، جاییست که بالاخره
دلمان میپذیرد، دیگر لازم نیست جایی برویم.
و حالا...
من ماندهام
و دریایی که هنوز زیباست،
و موجهایی که هنوز میآیند،
و ساحلی که شاید...
همینجا بوده؛
تمام این سالها.
صبح 26 مرداد 1405 ساحل دستک ...پیاده روی لذتبخش