
قدردان بودن؛ همیشه به معنی خوشحال بودن نیست
مدتها فکر میکردم اگر آدم قدر چیزهایی را که دارد بداند، باید حالش هم خوب باشد.
وقتی ناراحت بودم، شروع میکردم به شمردن داشتههایم؛
آدمهایی که دوستم دارند، سقفی بالای سرم، غذایی که برای خوردن دارم، کاری که دارم و چیزهایی که میتوانستند خیلی بدتر از این باشند.
همهی اینها را میدانستم.

اما دانستنشان همیشه باعث نمیشد حالم خوب شود.
گاهی حتی بدترم میکرد.
چون بعد از شمردن همهی داشتهها، یک احساس دیگری هم سراغم میآمد:
پس چرا هنوز ناراحتم؟
مگر نباید خوشحال باشم؟
و اینجاست که قدردانی، بهجای اینکه آرامم کند، تبدیل میشد به دلیلی برای سرزنش خودم.
من این را در زندگی خودم تجربه کردهام.
روزهایی بوده که اتفاق خاص بدی نیفتاده، کسی آزارم نداده و حتی اگر زندگیام را با خیلی از آدمها مقایسه میکردم، میدیدم چیزهایی دارم که میشود بابتشان شکرگزار بود.
اما باز هم یک سنگینی نامعلوم با من بوده.
نه میتوانستم اسمش را درست بگذارم، نه دلیلی برایش پیدا کنم.
آن روزها اگر به خودم میگفتم «این همه چیز داری، چرا ناراحتی؟»، سنگینی کمتر نمیشد؛ فقط یک چیز دیگر هم به آن اضافه میشد: احساس گناه بابت ناراحت بودن !
حالا فکر میکنم شاید لازم نباشد این دو را مقابل هم قرار دهیم.
میتوانم برای چیزی که دارم قدردان باشم و از چیزی که ندارم ناراحت.
میتوانم آدمهای زندگیام را دوست داشته باشم و همزمان از تنهایی خسته باشم.
میتوانم سقفی بالای سرم داشته باشم و باز هم دلم برای خانهای دیگر تنگ شود.
میتوانم بدانم خیلیها مشکلات بزرگتری دارند و باز هم مشکل خودم برای خودم واقعی باشد.
رنج من با رنج بزرگتر دیگری، بیاعتبار نمیشود.
قدردانی قرار نیست احساسات دیگرمان را باطل کند.
اگر غمگینم، لازم نیست برای اثبات اینکه آدم قدردانی هستم، غمم را انکار کنم.
اگر ناراضیام، لازم نیست فوراً فهرست چیزهای خوب زندگیام را جلوی خودم بگذارم تا حق ناراضی بودن را از خودم بگیرم.
شاید بتوانم هر دو را کنار هم داشته باشم:
این را دارم و بابتش خوشحالم؛
آن را ندارم و بابتش ناراحتم.
این دو جمله دشمن هم نیستند.
زندگی هم همیشه یک جواب واحد به ما نمیدهد.
گاهی واقعاً چیزهای خوبی داریم و باز هم خوشحال نیستیم.
و شاید این، نه ناسپاسی باشد و نه شکست؛
فقط بخشی از همان زندگی پیچیدهای باشد که نمیشود همهی احساساتش را با شمردن داشتهها حل کرد.
قدردانی را نگه میدارم؛
اما از خودم نمیخواهم به خاطر آن، همیشه خوشحال باشم.
