
من معمولاً در تضادها زیبایی میبینم.
گرایش و گریز هم یکی از همین تضادهاست؛
دو واکنش که گاهی پیش از آنکه حتی فرصت شناختن کسی را پیدا کنیم، در ما شکل میگیرند.
عجیب است؛ کسی را برای اولین بار میبینیم و ناگهان چیزی در حضورش آشنا به نظر میرسد. هنوز حرفی نزدهایم، چیزی از زندگیاش نمیدانیم، اما نگاه، لبخند، لحن صدا، طرز ایستادن یا حتی فاصله ای که با ما حفظ میکند، میتواند ما را به سمتش بکشاند.

و گاهی درست برعکس.
کسی هیچ کاری نکرده، حتی کلمهای میان ما ردوبدل نشده، اما ترجیح میدهیم فاصلهمان را حفظ کنیم.

پس چه اتفاقی افتاده؟
مغز ما بسیار زودتر از آگاهی، نشانهها را دریافت میکند و آنها را با تجربههای گذشته مقایسه میکند.
شاید به همین دلیل است که گاهی احساسمان از شناختمان جلو میزند.
اما اینجا پای یونگ به میان میآید؛
شاید ما همیشه به خودِ آدم واکنش نشان نمیدهیم.
ممکن است او چیزی را در ناخودآگاه ما لمس کرده باشد؛ تصویری، خاطره ای، ویژگی ای یا حتی بخشی از خودمان که هنوز درست نمیشناسیم.
اشو این تجربه را از زاویه ی حضور و کیفیت ارتباط میبیند؛ چیزی که ممکن است قبل از آنکه بتوانیم برایش استدلالی پیدا کنیم، در ما احساس شود.
و مایکل نیوتن، در روایت معنوی خودش( سفر روح )، تعبیر دیگری دارد: آشنایی بعضی آدمها شاید ریشه در ارتباطهای پیشین روح و تعلق به یک گروه یا سطح مشترک داشته باشد.
سه نگاه متفاوت؛
اما یک تجربه ی آشنا:
گاهی چیزی در ما، پیش از آنکه ذهنمان تصمیم بگیرد، به دیگری نزدیک میشود یا از او فاصله میگیرد.
با این حال، گرایش الزاماً نشانه ی تناسب نیست و گریز هم همیشه نشانه ی خطر.
گاهی دیگری واقعاً با ما هماهنگ است؛
گاهی فقط تصویری آشنا در ما زنده کرده؛
و گاهی از کسی فاصله میگیریم، نه به خاطر آنچه هست، بلکه به خاطر چیزی که حضورش در ما بیدار کرده است.
شاید به همین دلیل بهتر باشد احساس اول را نه نادیده بگیریم و نه فوراً به قضاوت تبدیل کنیم.
فقط کمی مکث کنیم و ببینیم:
من واقعاً او را دیدم،
یا چیزی را دیدم که حضور او در من آشکار کرد؟
