
گاهی آدم فقط دلش میخواد چند ساعت از زندگی روزمره مرخصی بگیره.
نه اینکه از زندگیاش خسته شده باشه، نه اینکه از خانوادهاش دل خوشی نداشته باشه، نه اینکه بخواد همهچیز رو رها کنه و بره. فقط دلش میخواد چند ساعت برای خودش باشه؛
همین!
مثلاً یه روز از خونه بزنه بیرون، بره یه پارک، یه کافه یا کنار دریاچه. یه آبمیوه بگیره با یه تیتاپ بخوره، یه گوشه بشینه، به آدمها نگاه کنه، به صدای پرندهها گوش بده یا بره یه نمایش ببینه. بعد هم با خیال راحت برگرده خونه و زندگی رو از همونجایی که رها کرده بود، ادامه بده.
چه اتفاق عجیبی هم قراره بیفته؟!
اما ظاهراً برای بعضی از ما، همین کار ساده هم به این راحتیها نیست.
هنوز چند دقیقه از بیرون رفتنمون نگذشته که فکر و خیال شروع میشه.
کاش بچهها هم بودن!
کاش همسرم هم اومده بود!
اگه الان بچهام اینجا بود، چهقدر خوش میگذشت!
نکنه توی خونه کاری داشته باشن؟ نکنه به من احتیاج پیدا کنن؟
اصلاً من اینجا نشستم و دارم خوش میگذرونم، اونا دارن چی کار میکنن؟
خلاصه، جسممون رو از خونه بیرون آوردیم، اما ذهنمون هنوز سر سفرهٔ ناهار، توی اتاق بچهها یا مشغول رسیدگی به کارهای خونه است!
از همه جالبتر اینکه گاهی هیچکس هم از ما چنین انتظاری نداره.
نه بچهها اعتراضی دارن، نه همسرمون مخالفه،
نه کسی گفته حق نداری برای خودت وقت بذاری.
این خود ماییم که هنوز فرصت نکردهایم یه گوشه بشینیم، برای خودمون پرونده تشکیل میدیم و بعد هم نقش قاضی و متهم رو همزمان بازی میکنیم!
انگار از قبل پذیرفتیم که اگر پدر یا مادریم، اگر همسریم، اگر مسئولیتهایی داریم، دیگه حق نداریم بعضی لحظههای زندگی رو فقط و فقط برای خودمون بخوایم.
انگار دوست داشتن دیگران، یعنی همیشه و در هر لحظه آمادهٔ خدمت بودن؛ حتی وقتی کسی از ما چنین چیزی نخواسته.
البته که مسئولیتهای زندگی شوخی بردار نیست.
بچهها به مراقبت نیاز دارن، زندگی مشترک به توجه نیاز داره و هیچ خانوادهای بدون مشارکت اعضاش نمیتونه درست پیش بره.
اما مگر قرار شده تمام ساعتهای شبانهروز ما صرف انجام وظیفه بشه؟
مگر برای اینکه پدر یا مادر خوبی باشیم، باید تمام لحظههای زندگیمون رو به فرزندانمون اختصاص بدیم؟
اصلاً بیایید از یه زاویهٔ دیگه به ماجرا نگاه کنیم.
فرض کنیم بچهها چند ساعت با پدرشون هستن و همهچیز هم روبهراهه. همسرمون هم مشغول کارهای خودشه. ما هم تصمیم گرفتیم بریم یه نمایش ببینیم. بلیت خریدیم، نشستیم و چراغهای سالن خاموش شده. درست همون لحظه که باید غرق تماشای نمایش بشیم، ذهنمون میگه: «الان بچهها دارن چی کار میکنن؟ کاش اونا هم اینجا بودن!»
خب، اگر قرار بود تمام مدت به فکر اونا باشیم، اصلاً چرا از خونه بیرون اومدیم؟!
گاهی باید یاد بگیریم در لحظهای که برای خودمون کنار گذاشتیم، واقعاً حضور داشته باشیم؛ نه اینکه فقط جسممون رو به اون لحظه برسونیم و ذهنمون رو همچنان درگیر جای دیگه نگه داریم.
نکتهٔ جالب اینجاست که خیلی وقتها وقتی دربارهٔ وقت گذاشتن برای خودمون حرف میزنیم، سریع یاد سفرهای چندروزه، تفریحات پرهزینه یا برنامههای مفصل میافتیم.
در حالی که گاهی یک ساعت تنهایی هم میتونه همون چیزی باشه که لازم داریم.
قرار نیست حتماً بریم شمال، بلیت هواپیما بگیریم یا یک هفته از همه دور باشیم. شاید فقط بخوایم عصر یه دور توی خیابون قدم بزنیم، یه بستنی بخوریم، توی پارک بشینیم یا فیلمی رو که دوست داریم، بدون وقفه ببینیم.
نه لازم داریم این لحظه رو با کسی تقسیم کنیم، نه باید برای تنهاییمون دلیل خاصی بتراشیم.
ما میتونیم خانوادهمون رو دوست داشته باشیم و در عین حال، گاهی دلمون بخواد بدون حضورشون کاری رو انجام بدیم. این دو تا نهتنها متناقض نیستن، بلکه میتونن کاملاً در کنار هم وجود داشته باشن.
من فکر میکنم بخشی از ماجرا به این برمیگرده که بعضی از ما عادت کردیم خودمون رو از دریچهٔ نقشهامون بشناسیم.
من مادر بچههامم، همسر فلانیام، پدر خانوادهام، مسئول فلان کارم. همهٔ اینها بخشهای مهمی از زندگی ما هستن، اما آیا تمام هویت ما رو تشکیل میدن؟
ما پیش از اینکه پدر یا مادر کسی باشیم، خودمون بودیم. علایقی داشتیم، چیزهایی خوشحالمون میکرد، از بعضی منظرهها لذت میبردیم، به بعضی نمایشها علاقه داشتیم و گاهی هم بیهیچ دلیل خاصی دلمون میخواست تنها باشیم.
اون آدم هنوز هم وجود داره. فقط ممکنه زیر بار مسئولیتها و عادتهای روزمره، کمتر فرصت پیدا کنه خودش رو نشون بده.
شاید بد نباشه گاهی از خودمون بپرسیم: اگر امروز هیچ مسئولیتی جز مراقبت از خودم نداشتم، دلم میخواست چهکار کنم؟ کجا برم؟ چی ببینم؟ چه چیزی خوشحالم میکنه؟
و بعد، بهجای اینکه فقط به این سؤالها جواب بدیم، یکی از اون کارهای ساده رو واقعاً انجام بدیم.
نه برای اینکه از خانواده فاصله بگیریم، بلکه برای اینکه یادمون نره در کنار تمام رابطههایی که داریم، رابطهای هم با خودمون داریم که اون هم به توجه احتیاج داره.
شاید در ابتدا کمی احساس گناه کنیم. شاید چند بار به ساعت نگاه کنیم، گوشیمون رو بررسی کنیم یا با خودمون فکر کنیم که بهتر بود همه رو همراهمون میآوردیم. اشکالی هم نداره. قرار نیست یکشبه تمام عادتهای قدیمیمون تغییر کنه.
اما میتونیم کمکم یاد بگیریم که هر احساس گناهی، لزوماً نشانهٔ انجام دادن کار اشتباهی نیست. گاهی فقط نشانهٔ اینه که داریم کاری متفاوت از عادت همیشگیمون انجام میدیم.
شاید لازم باشه به خودمون اجازه بدیم از لحظههایی لذت ببریم که هیچ فایدهٔ خاصی برای کسی ندارن؛ جز خودمون.
بعضی وقتها هم بهترین کاری که میتونیم برای خانوادهمون انجام بدیم، اینه که چند ساعت از نقشهای همیشگیمون فاصله بگیریم، کمی به خودمون برسیم و بعد با حالوهوایی تازه به زندگی برگردیم.
البته نه اینکه مسئولیتهامون رو فراموش کنیم یا هر وقت دلمون خواست، همهچیز رو به حال خودش رها کنیم.
حرف من فقط اینه که میان تمام وظایفی که در زندگی داریم، جایی هم برای خودمون در نظر بگیریم.
بالاخره زندگی که فقط انجام وظیفه نیست!
راستش را بخواهید، دلم میخواد روزی برسه که وقتی کسی میگه میخوام چند ساعت برای خودم باشم، نه خودش احساس گناه کنه و نه دیگران تصور کنن اتفاق خاصی افتاده.
بره، خوش بگذرونه و برگرده.
همینقدر ساده.
شاید زنگ تفریح واقعی، اون چند ساعتی نباشه که از مسئولیتهامون فاصله میگیریم؛ شاید وقتی شروع بشه که یاد بگیریم بابت همین فاصلهٔ کوتاه، خودمون رو سرزنش نکنیم.
