
گاهی عجیب است که قلب، چیزهایی را نگه میدارد که مغز اصلاً فکر نکرده ارزش ذخیره کردنشان را دارد.
مثلاً خندهای که سه هفته پیش شنیدی.
نگاهی که وقتی متوجه شدی، سریع از تو دزدیده شد.
یا آن مکث کوتاه قبل از جواب دادن؛ همان لحظه ای که انگار طرف مقابل باید تصمیم میگرفت راستش را بگوید یا نه.
اتفاق مهمی نبوده.
جمله ای تاریخی هم گفته نشده.
حتی شاید خودِ آن آدم مدتهاست به هیچکدامشان فکر نکرده باشد.
اما تو، یک جایی میان شلوغی روز، ناگهان همان خنده را به یاد میآوری.
و نمیفهمی چرا.

شاید حافظه همیشه آن چیزی را نگه نمیدارد که برای ما مهم بوده؛ گاهی چیزی را نگه میدارد که برای لحظه ای، ما را تکان داده است.
من این را در زندگی خودم بیشتر از یکبار دیدهام.
آدمهایی وارد زندگی ام شدهاند که فکر میکردم حضورشان قرار است خیلی طولانی باشد؛ بعضی ماندند، بعضی رفتند، بعضی هم آنقدر دور شدند که دیگر هیچ خبری از زندگیشان ندارم.
اما عجیب اینجاست که بعد از سالها، گاهی نه خودِ آدم، بلکه یک جزئیات کوچک از او برمیگردد.
یک حالت نگاه.
یک خنده.
طرز گفتن یک کلمه.
حتی گاهی یک جمله ی کاملاً معمولی که آن روز اصلاً جدی اش نگرفته بودم.
و همانجا میفهمم که آدمها فقط با خاطرات بزرگ در ما نمیمانند.
گاهی یک نفر سالها در زندگی ات بوده، اما چیزی که از او باقی مانده یک لحظه ی چندثانیه ای است.
گاهی هم برعکس؛ کسی مدت زیادی نمانده، اما همان حضور کوتاه، جایی از حافظه را گرفته که انگار برای خودش سند مالکیت دارد!

این را هم یاد گرفتهام که برگشتن یک خاطره، الزاماً به معنی برگشتن یک احساس نیست.
ممکن است سالها بعد به کسی فکر کنی و دیگر نخواهی ببینیش.
ممکن است حتی بدانی اگر امروز روبرویت بنشیند، دیگر آن آدمِ آن سالها را نمیبینی.
اما هنوز آن خنده را یادت باشد.
زمان خیلی چیزها را تغییر میدهد؛ اما لزوماً همه ی رسیدهای قلب را باطل نمیکند.
گاهی هم درست قبل از خواب سراغمان میآید.
چراغ خاموش است، گوشی کنار گذاشته شده، همهچیز تمام شده و قرار است بخوابی؛ اما مغز، به جای خواب، آرشیوی را باز میکند که خودت خبر نداشتی وجود دارد.
میگویی:
دیگر بهش فکر نمیکنم.
و همین جمله کافی است تا دوباره همان آدم وسط ذهنت بنشیند!
من فکر میکنم اینجا باید بین یادآوری و دلتنگی فرق گذاشت.
هر خاطره ای دعوتنامه نیست.
هر دلتنگی ای هم نشانهی این نیست که باید به گذشته برگردیم.
گاهی فقط بخشی از زندگیمان بوده که واقعاً اتفاق افتاده و ذهن، هر از گاهی، یکی از پوشههای قدیمی اش را باز میکند.
نه برای اینکه چیزی را برگرداند؛
فقط برای اینکه نشانمان بدهد:
این هم بخشی از تو بود.
بعد صبح میشود.
زندگی دوباره راه میافتد، چای درست میکنی، بیرون میروی، با آدمها حرف میزنی و حتی ممکن است ساعتها به او فکر نکنی.
اما یک جایی، بیخبر، همان خنده دوباره برمیگردد.
قلب ظاهراً هنوز رسیدهای خودش را نگه داشته است؛
حتی برای خریدهایی که مغز هیچوقت به خاطرشان قبض نگرفته بود.

پ.ن :
من این را در زندگی خودم بیشتر از یکبار دیده ام؛ آدمهایی از زندگی ام رفتهاند، بعضی خیلی دور شدهاند، اما سالها بعد ناگهان یک جمله، یک لحن یا حتی طرز گفتن یک کلمه از آنها در ذهنم زنده شده.
درباره پدرم این اتفاق برای من پررنگ تر است؛ هنوز گاهی در موقعیتی کاملاً معمولی، صدای جمله هایش را در ذهنم میشنوم :
مثلا ! ما خیلی خوبیم !؟
یا آن جمله ای که همیشه برایم ماند:
روح پدرم شاد که میگفت به استاد
فرزند مرا عشق بیاموز و دگر هیچ...
شاید آن روزها نمیدانستم بعضی حرفها قرار است از خودِ گوینده بیشتر عمر کنند.
حالا سالها گذشته، اما بعضی از کلماتش هنوز در من شنیده میشوند؛ انگار قلب، صدای آدمهایی را هم که دیگر نمیتوانند حرف بزنند، برای خودش نگه میدارد. 🖤