ویرگول
ورودثبت نام
پیامِ زندگی
پیامِ زندگیچشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

رد و نشان؛ گم شدنِ زن ؛ یا گم گشتگیِ مرد در پِی اش  !؟

در روایت کتاب ؛ یک زن ناپدید می‌شود.

استر، همسر راوی، روزنامه‌نگار و خبرنگار جنگ است؛ زنی که ناگهان از زندگی مشترکش بیرون می‌رود و همراه میخائیل، مرد جوانی که با او در ارتباط بوده، ناپدید می‌شود.

راوی نمی‌داند استر ربوده شده، کشته شده یا خودش تصمیم گرفته او را ترک کند. حتی خودش هم زیر سوءظن قرار می‌گیرد.

اما داستان خیلی زود از یک معمای ساده فاصله می‌گیرد.

چون استر، هرچه بیشتر غایب می‌شود، برای راوی حاضرتر می‌شود.

تا وقتی بود، بخشی از زندگی روزمره‌اش بود؛

حالا که نیست، تبدیل شده به سؤال.

و بعضی آدم‌ها وقتی از کنارمان می‌روند، تازه به شکل سؤال وارد زندگی‌مان می‌شوند.

راوی نویسنده‌ای مشهور و متمول است؛ ظاهراً زندگی‌ ای دارد که خیلی‌ها آرزویش را دارند.

اما ناپدیدشدن استر، چیزی را در او بیدار می‌کند که پیش از آن نمی‌خواست ببیند.

او به دنبال زن می‌گردد، اما در این جستجو ناچار می‌شود به ازدواج خودش نگاه کند.

آیا واقعاً استر را می‌شناخته؟

یا فقط زنی را می‌شناخته که در زندگی او، همسرش بوده؟

این دو با هم فرق دارند.

ممکن است سال‌ها کنار کسی زندگی کنیم، از عادت‌هایش خبر داشته باشیم، صدایش را بشناسیم، حتی خیال کنیم روحش را می‌شناسیم؛ اما همچنان بخش‌هایی از او برایمان ناشناخته مانده باشد.

نزدیکی، الزاماً شناخت نمی‌آورد.

گاهی حتی برعکس؛ آنقدر به کسی نزدیکیم که دیگر زحمت دیدنش را نمی‌کشیم.

استر اما فقط «همسر راوی» نیست.

او زندگی خودش را دارد، کار خودش را دارد، خطرهایی را انتخاب می‌کند که راوی با آنها راحت نیست و به دنبال معنایی برای زندگی است که در چهارچوب زندگی مشترک برایش پیدا نمی‌شود.

راوی کم‌کم می‌فهمد که استر مدت‌ها پیش از ناپدیدشدنش، در حال فاصله گرفتن بوده است.

و این شاید یکی از تلخ‌ترین شکل‌های گم‌شدن باشد:

آدم ممکن است هنوز در خانه باشد، اما دیگر در رابطه حضور نداشته باشد.

گاهی جدایی، روزی اتفاق می‌افتد که چمدان بسته می‌شود.

گاهی خیلی زودتر؛

در سکوت، در بی‌تفاوتی، در نشنیدن، در ندیدن.

حالا می‌رسیم به زهیر

زهیر، چیزی است که نمی‌توانی نادیده‌اش بگیری؛ چیزی که پس از قرار گرفتن در ذهن، کم‌کم تمام توجهت را به خودش می‌گیرد.

برای راوی، استر تبدیل به همین چیز می‌شود.

زن رفته، اما فکرش نرفته است.

راوی زندگی‌اش را ادامه می‌دهد، حتی وارد رابطه‌ی دیگری می‌شود، اما ذهنش همچنان به استر برمی‌گردد.

عشق، کم‌کم با وسواس گره می‌خورد.

و اینجا یک سؤال ناخوشایند شکل می‌گیرد:

آیا هنوز استر را دوست دارد، یا دیگر فقط نمی‌تواند نبودنش را تحمل کند؟

این دو هم یکی نیستند.

عشق می‌تواند دیگری را بخواهد.

وسواس می‌خواهد دیگری را در ذهن خودش نگه دارد.

راوی برای پیدا کردن استر، سراغ کسانی می‌رود که بخشی از زندگی او را دیده‌اند.

و از طریق میخائیل، کم‌کم به مسیر زندگی استر نزدیک می‌شود؛ مسیری که سرانجام او را به قزاقستان می‌رساند. در این سفر، راوی فقط سرنخ جمع نمی‌کند؛ دارد آرام‌ آرام روایت خودش از استر را خراب می‌کند.

او مجبور می‌شود زن را نه از زاویه‌ی خودش، بلکه از نگاه دیگران ببیند.

و شاید این همان چیزی باشد که در زندگی مشترک نتوانسته بود انجام دهد:

استر را به‌عنوان یک انسان مستقل ببیند، نه فقط به‌عنوان همسر خودش.

اینجاست که عشق با مالکیت برخورد می‌کند.

وقتی کسی کنار ماست، آزادی‌اش چندان به چشم نمی‌آید.

اما وقتی احتمال می‌دهیم انتخابش ممکن است ما نباشیم، تازه می‌فهمیم چقدر از عشقمان با میل به داشتن دیگری مخلوط شده است.

راوی باید با این حقیقت روبرو شود که استر حق دارد زندگی خودش را انتخاب کند؛ حتی اگر انتخابش به معنای دور شدن از او باشد.

و شاید بلوغ عشق دقیقاً از همین نقطه شروع شود:

تو را می‌خواهم؛

اما نمی‌خواهم به بهای آزادی‌ات داشته باشمت.

اما اینجا یک تناقض جالب وجود دارد.

راوی در جستجوی استر است.

پس هنوز دارد او را دنبال می‌کند.

هنوز نمی‌تواند رهایش کند.

پس آیا این جستجو خودش شکل دیگری از همان مالکیت نیست؟

شاید تا حدی.

و همین، داستان را جذاب‌تر می‌کند؛ چون راوی ناگهان یک آدم کاملاً دگرگون‌شده نیست.

او در مسیر تغییر است.

میان خواستن و رها کردن.

میان عشق و مالکیت.

میان استرِ واقعی و استری که در ذهن خودش ساخته است.

و شاید هیچکدام به‌سادگی از بین نمی‌روند.

اما یک چیز دیگر هم در این داستان گم شده است.

خودِ راوی.

و این همان جایی است که آن برداشت عجیب تو می‌تواند به یک خوانش جالب تبدیل شود:

نه اینکه راوی واقعاً همان زن گمشده باشد؛

بلکه شاید هر دو، به دو شکل، گمشده‌اند.

استر در جهان بیرونی ناپدید شده.

راوی در جهان درونی.

استر از زندگی مشترک بیرون رفته تا چیزی از خودش را پیدا کند؛

راوی در تعقیب او تازه متوجه می‌شود که خودش هم سال‌هاست از بخشی از وجودش فاصله گرفته است.

حتی پژوهش‌های ادبی درباره‌ی رمان نیز بر همین جستجوی استر برای معنا، آزادی و هستی مستقل تأکید کرده‌اند.

پس شاید سؤال اصلی داستان این نباشد:

استر کجاست؟

بلکه:

راوی، قبل از گم‌شدن استر، خودش کجا بود؟

و اینجا رد و نشان برای من معنای دیگری پیدا می‌کند.

رد و نشان فقط سرنخ‌هایی نیستند که ما را به یک آدم گمشده برسانند.

گاهی رد و نشان‌ها، ما را به خودمان می‌رسانند.

یک رابطه‌ی تمام‌شده.

یک غیبت.

یک خیانت.

یک فقدان.

یا حتی آدمی که دیگر کنارمان نیست.

چیزی که در ابتدا فقط درد است، ممکن است تبدیل شود به آینه‌ای که نشانمان می‌دهد چه چیزی را در خودمان ندیده‌ایم.

استر برای راوی همین می‌شود.

آینه‌ای از عشق، وابستگی، ترس و میل به کنترل.

و شاید تلخ‌ترین نکته این باشد که ما گاهی بعد از رفتن یک نفر، تازه شروع می‌کنیم به دیدنش.

وقتی کنارمان بود، او را از پشت عادت می‌دیدیم.

حالا که نیست، جزئیاتش را می‌بینیم.

حرف‌هایش.

سکوت‌هایش.

چیزهایی که نفهمیدیم.

چیزهایی که جدی نگرفتیم.

و ناگهان می‌پرسیم:

چطور ندیدمش؟

شاید چون حضورش آنقدر عادی شده بود که دیگر نگاهش نمی‌کردیم.

زهیر در نهایت فقط داستان پیدا کردن یک زن نیست.

داستان مردی است که با گم‌شدن زنش، مجبور می‌شود تعریف خودش از عشق را دوباره بسازد.

عشقی که شاید زمانی با داشتن دیگری معنا می‌شد، حالا باید با آزادی دیگری کنار بیاید.

و شاید مهم‌ترین کشف راوی همین باشد:

آدمی که دوستش داریم، قرار نیست حتماً آنطور که ما می‌خواهیم در زندگی‌مان بماند.

او یک انسان مستقل است.

می‌تواند برود.

می‌تواند تغییر کند.

می‌تواند انتخاب دیگری داشته باشد.

و اگر عشق فقط تا زمانی دوام داشته باشد که دیگری مطابق میل ما رفتار کند، شاید چیزی بیش از مالکیتِ زیبا‌شده نباشد.

اما اگر بتوانی دیگری را بخواهی و در عین حال آزادی‌اش را به رسمیت بشناسی، آن‌وقت عشق شکل دیگری پیدا می‌کند.

استر گم شد.

راوی به دنبالش رفت.

اما شاید در پایان، چیزی که باید پیدا می‌کرد استر نبود.

او باید می‌فهمید که در تمام این مدت، چه چیزی را در استر ندیده...

و چه چیزی را در خودش گم کرده است.

شاید بعضی آدم‌ها از زندگی ما نمی‌روند تا چیزی را از ما بگیرند.

گاهی می‌روند تا چیزی را به ما نشان بدهند.

و شاید رد و نشان همین باشد:

ردِ آدمی که رفته،

و نشانی از آدمی که هنوز باید پیدایش کنیم؛

خودمان.

زندگی مشترک
۰
۰
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید