ویرگول
ورودثبت نام
پیامِ زندگی
پیامِ زندگیچشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
خواندن ۶ دقیقه·۱۰ روز پیش

رامانا ماهارشی؛ آنکه می‌پرسد، خودش پرسشه !؟

گاهی آدم وسط انجام کاری، ناگهان از خودش می‌پرسد: من اینجا چه‌کار می‌کنم؟ اصلاً هدفم از این همه تلاش چیست؟

ممکن است مشغول کاری باشیم که دوستش نداریم،

در مسیری قدم بزنیم که انتخاب خودمان نبوده،

یا به زندگی‌ای نگاه کنیم که دیگر شبیه تصورات سالهای گذشته‌مان نیست.

در چنین لحظه‌هایی، معمولاً دنبال پاسخی دربارهٔ شرایط زندگی می‌گردیم؛ اینکه چه چیزی اشتباه پیش رفته، چه تصمیمی باید عوض شود و از کجا باید دوباره شروع کرد.

اما عارفی هندی به نام رامانا ماهارشی پرسشی مطرح می‌کرد که مسیر دیگری پیش پای انسان می‌گذاشت:

من کیستم؟

شاید در نگاه اول، این پرسش ساده بنظر برسد. مگر هرکدام از ما نمی‌دانیم چه کسی هستیم؟ نام و نشان داریم، گذشته‌ای را پشت سر گذاشته‌ایم، تجربه‌هایی اندوخته‌ایم، به چیزهایی علاقه داریم و از چیزهایی بیزاریم. می‌توانیم دربارهٔ خودمان ساعت‌ها حرف بزنیم.

اما رامانا دنبال این اطلاعات نبود. او می‌خواست بداند آن من که تمام این ویژگی‌ها را به خودش نسبت می‌دهد، چیست.

از ترس مرگ تا جستجوی خویشتن

رامانا ماهارشی در سال ۱۸۷۹ در جنوب هند متولد شد. نام اصلی‌اش ونکاتارامان آیِر بود. بنا بر روایت زندگی او، در شانزده‌سالگی تجربه‌ای عمیق از مواجهه با مرگ را از سر گذراند؛ تجربه‌ای که مسیر زندگی‌اش را تغییر داد.

او در ذهن خود مرگ بدن را تصور کرد و با این پرسش روبرو شد که آیا با مردن بدن، آن چیزی که من می‌نامم نیز از بین می‌رود؟

این تجربه، در روایت خود او و زندگی‌نامه‌هایش، نقطهٔ عطفی در مسیر معنوی‌اش بود. مدتی بعد، خانه را ترک کرد و به منطقهٔ تیرُووانامالای در جنوب هند رفت؛ جایی که کوه آروناچالا به مرکز زندگی معنوی او تبدیل شد.

رامانا در طول زندگی‌اش آموزه‌های خود را بیشتر از طریق گفتگو، پاسخ به پرسش‌های دیگران و سکوت منتقل می‌کرد. شهرتش بتدریج گسترش یافت و جویندگان بسیاری برای دیدار با او به آن منطقه رفتند.

اما محور اصلی آموزه‌هایش همچنان همان پرسش بود:

من کیستم؟

وقتی بجای فکر، سراغ فکرکننده می‌رویم!

فرض کنیم فکری در ذهنمان شکل می‌گیرد:

چرا زندگی من به اینجا رسید؟

ممکن است ساعت‌ها درگیر گذشته شویم؛ تصمیم‌هایمان را مرور کنیم، دیگران را مقصر بدانیم، خودمان را سرزنش کنیم یا سناریوهای مختلفی از آنچه می‌توانست اتفاق بیفتد بسازیم.

رامانا روش دیگری پیشنهاد می‌کرد. به‌جای اینکه بی‌درنگ دنبال ادامهٔ فکر برویم، از خودمان بپرسیم:

این فکر برای چه کسی پدید آمده است؟

پاسخ می‌دهیم: برای من.

حالا پرسش بعدی این است: این من کیست؟

هدف، تکرار مکانیکی این دو سؤال نیست. رامانا می‌خواست توجه انسان از محتوای افکار به سرچشمهٔ احساس من بودن برگردد؛ به آن چیزی که خودش را صاحب فکرها، احساسات و تجربه‌ها می‌داند.

او این روش را نوعی خودکاوی می‌دانست. در نگاهش، انسان با دنبال‌کردن بی‌پایان افکار به حقیقت نهایی خویش نمی‌رسد؛ بلکه باید ببیند آن من که در مرکز این افکار قرار گرفته، واقعاً چیست.

این دیدگاه ریشه در سنت عرفانی و فلسفی نادوگانگی هند دارد.

رامانا معتقد بود حقیقت نهایی انسان را نمی‌توان به بدن و ذهنِ اندیشنده محدود کرد و شناخت خویشتن، فراتر رفتن از این برداشت معمول از خود است.

البته این نتیجه، یک ادعای معنوی و فلسفی است، نه واقعیتی که علم تجربی آن را بطور قطعی اثبات کرده باشد.

آیا من همان چیزی هستم که دربارهٔ خودم فکر می‌کنم؟

برای نزدیک‌شدن به این موضوع، لازم نیست از ابتدا تمام جهان‌بینی رامانا را بپذیریم.

کسی ممکن است سالها خودش را آدمی شکست‌خورده بداند، چون در یک دوره از زندگی‌اش به هدفی نرسیده است.

دیگری ممکن است تمام هویتش را در شغلش خلاصه کند؛ وقتی شغلش را از دست می‌دهد، احساس کند دیگر چیزی برای معرفی خود ندارد.

فردی هم ممکن است بعد از پایان یک رابطه، خودش را دوست‌نداشتنی بداند.

در هر سه مورد، یک تجربهٔ واقعی وجود دارد؛ اما آیا برداشتی که از آن تجربه ساخته‌ایم، تمام حقیقت ماست؟

تجربه‌ای که از سر می‌گذرانیم، با تعریفی که از خودمان می‌سازیم، یکی نیست.

ممکن است شکست خورده باشیم، اما آیا تمام وجودمان شکست است؟

ممکن است رابطه‌ای به پایان رسیده باشد، اما آیا این پایان، ارزش تمام سالهایی را که در آن رابطه زندگی کرده‌ایم تعیین می‌کند؟

این تمایز، لزوماً همان پاسخ عرفانی رامانا به پرسش من کیستم؟ نیست.

بااین‌حال، می‌تواند دریچه‌ای برای تأمل باشد: شاید گاهی به‌جای آنکه خودمان را بشناسیم، فقط داستانی را تکرار می‌کنیم که از مجموعه‌ای از اتفاقات زندگی‌مان ساخته‌ایم.

خوشبختی؛ همیشه در مقصد نیست

رامانا معتقد بود انسان در جستجوی خوشبختی است، اما اغلب آن را در بیرون از خود می‌جوید؛ در بدست‌ آوردن خواسته‌ها، رسیدن به موقعیت‌ها و برطرف‌کردن کمبودها.

او سرچشمهٔ خوشبختی پایدار را در شناخت حقیقت خویشتن می‌دید.

البته این حرف را نباید به این معنا گرفت که نیازهای مادی، امنیت، رابطه و شرایط واقعی زندگی اهمیتی ندارند.

انسان نمی‌تواند صرفاً با تغییر نگاه، همهٔ مشکلات بیرونی را برطرف کند. گاهی برای بهترشدن زندگی، باید کاری پیدا کرد، رابطه‌ای را تغییر داد، از موقعیتی بیرون آمد یا برای تأمین نیازهای اولیه تلاش کرد.

اما پرسش دیگری هم وجود دارد: آیا تمام آرامش خود را به رسیدن به مقصدی موکول کرده‌ایم که هنوز معلوم نیست چه زمانی به آن می‌رسیم؟

آیا آنقدر مشغول ساختن آینده‌ای بهتر شده‌ایم که دیگر فرصت نداریم وضعیت فعلی خود را ببینیم؟

این پرسش‌ها را می‌توان جدی گرفت، حتی اگر با برداشت عرفانی رامانا از خوشبختی موافق نباشیم.

تسلیم‌شدن یا پذیرفتن واقعیت؟

یکی دیگر از مفاهیم مهم در آموزه‌های رامانا، تسلیم است؛

رهاکردن اصرار ذهن بر کنترل همه‌چیز و کنارگذاشتن بار نگرانی‌هایی که گاهی بیش از اندازه بر دوش خود می‌گذاریم.

برای توضیح این وضعیت، می‌توان مسافری را تصور کرد که سوار قطار شده، اما همچنان بارش را روی سرش نگه داشته است. قطار هم خودش را حمل می‌کند و هم بار مسافر را؛ بااین‌حال، مسافر تصور می‌کند باید تمام وزن بار را خودش تحمل کند.

این تصویر، بخوبی میل انسان به کنترل مداوم را نشان می‌دهد.

ما می‌خواهیم نتیجهٔ تصمیم‌ها، رفتار دیگران و حتی اتفاقات پیش‌بینی‌ناپذیر را هم تحت اختیار خود داشته باشیم. وقتی چنین چیزی ممکن نیست، گاهی بجای پذیرفتن محدودیت‌ها، خودمان را فرسوده می‌کنیم.

بااین‌حال، پذیرفتن اینکه کنترل همه‌چیز ممکن نیست، با دست‌کشیدن از مسئولیت تفاوت دارد.

نمی‌توان هر شرایط نامناسبی را صرفاً با عنوان تسلیم پذیرفت.

گاهی باید برای تغییر تلاش کرد،

گاهی باید تصمیم دشواری گرفت و

گاهی باید پذیرفت که نتیجهٔ نهایی، کاملاً در اختیار ما نیست.

شاید بتوان میان این دو تمایز گذاشت: انجام‌دادن کاری که از دستمان برمی‌آید و فرسوده‌ نکردن خودمان برای کنترل آنچه در اختیارمان نیست.

پرسشی که قرار نیست سریع تمام شود.

رامانا ماهارشی در سال ۱۹۵۰ درگذشت، اما پرسشی که محور زندگی و آموزه‌هایش بود، همچنان در نوشته‌هایش باقی مانده است.

او پاسخ خود را در شناخت حقیقت نهایی خویشتن می‌دید؛ پاسخی برخاسته از سنت معنوی‌ای که به آن تعلق داشت. ما مجبور نیستیم تمام این مسیر را بپذیریم تا بتوانیم دربارهٔ پرسش او فکر کنیم.

ما معمولاً خودمان را از طریق گذشته، شغل، روابط، موفقیت‌ها، شکست‌ها و قضاوت دیگران تعریف می‌کنیم.

این‌ها بخش‌های واقعی زندگی ما هستند و نمی‌توان نادیده‌شان گرفت. اما شاید هیچکدام به‌ تنهایی برای تعریف تمام وجود یک انسان کافی نباشند.

برای من، تفاوت دو پرسش جالب است.

وقتی می‌پرسیم در زندگی چه‌کار باید بکنم؟، دنبال پیدا کردن مسیر هستیم.

اما وقتی می‌پرسیم من کیستم؟ حتی کسی را که قرار است آن مسیر را انتخاب کند، دوباره زیر سؤال می‌بریم.

شاید پیش از آنکه برای زندگی پاسخ تازه‌ای پیدا کنیم، بد نباشد نگاهی هم به کسی بیندازیم که مدام در جستجوی پاسخ است.

نه برای اینکه لزوماً به یک جواب نهایی برسیم؛ بلکه برای اینکه بفهمیم تا چه اندازه خودمان را از پشت انبوهی از تجربه‌ها، عادت‌ها و تعریف‌های قدیمی می‌شناسیم.

منابع برای مطالعهٔ بیشتر

۱. آموزه‌های رامانا ماهارشی، وب‌سایت راماناسرامام: https://www.gururamana.org/Teachings/instructions

۲. متن «من کیستم؟»: https://sriramanamaharishi.com/words-of-grace/who-am-i/

۳. شرح خودکاوی در سنت رامانا: https://www.sriramanateachings.org/hab-ch09.html

پایان رابطهزندگی
۱
۰
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید