درود بر یاران جان 🌷🥰
در پست قبلی، خنده بر دل، غم بر من، عقل بر او...
از اشعارِ جانبخشِ سهراب، پراکنده و گذرا گفتم!
اما همین پراکندگی، بعدتر برایم دغدغه شد؛
حتی کمی عذاب وجدان...
و اکنون، تلاشی برای جبران؛
این بار کمی مکث،
کمی بیشتر دیدن،
و قدم زدن در میان کلمات و اندیشه‌های سهراب.
بنظرم اشعار سهراب ، معنی و تفسیر نمی‌خواهد...
زیستن می‌خواهد :
پرده را برداریم...
شاید خیلی از آشفتگی‌های ما از اینجا شروع می‌شود که مدام چیزی را روی چیزی می‌پوشانیم.
روی احساس، منطق می‌کشیم.
روی غریزه، باید و نباید.
روی تنهایی، شلوغی.
روی ترس، لبخند.
روی زندگی، آن‌قدر دانستن می‌ریزیم که دیگر خودِ زندگی را نمی‌بینیم.
پرده را برداریم.
نه اینکه چیزی را درست کنیم؛
نه اینکه خودمان را تغییر بدهیم؛
فقط پرده را کنار بزنیم و ببینیم چه چیزی آن پشت، منتظر هوا خوردن است.
بگذاریم احساس، هوایی بخورد.
چه تعبیر عجیبی!
احساس هم مثل ماست؛ اگر زیادی در اتاق بسته بماند، می‌گندد.
بگذاریم بلوغ هرجا می‌خواهد بیتوته کند.
بگذاریم غریزه پی بازی برود.
کفش‌هایش را بکند و دنبال فصل‌ها از سر گل‌ها بپرد.
انگار همیشه قرار نیست انسانِ عاقل، بالغ، حسابگر و کنترل‌شده باشیم.
گاهی باید کفش‌ها را درآورد.
گاهی باید بازی کرد.
بگذاریم که تنهایی آواز بخواند،
چیزی بنویسد،
به خیابان برود.
چقدر این, با تنهایی فرق دارد که ما معمولاً از آن می‌ترسیم.
ما تنهایی را اتاقی بسته می‌بینیم؛ سهراب برایش خیابان می‌سازد.
شاید تنهایی اگر مجال پیدا کند، دشمن ما نباشد؛
شاید یکی از راه‌های برگشتن به خودمان باشد.
ساده باشیم.
نه ساده‌لوح.
نه بی‌فکر.
فقط ساده.
چه در باجه یک بانک، چه زیر یک درخت.
شاید لازم نیست برای هر موقعیتی نسخه‌ای پیچیده از خودمان بسازیم.
لازم نیست همیشه چیزی را ثابت کنیم.
کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ.
چه کسی گفته باید همه‌چیز را بفهمیم؟
گاهی آن‌قدر دنبال چراها می‌گردیم که خودِ گل را از دست می‌دهیم.
شاید کار ما این نیست که راز زندگی را حل کنیم.
شاید کار ما این است که:
در افسون گل سرخ شناور باشیم.
این افسون برای من خیلی مهم است.
اتفاقاً این اصلاح فقط یک کلمه نیست؛ معنای بند را عوض می‌کند.
سهراب نمی‌گوید در حسرت گل سرخ شناور باشیم؛
می‌گوید در افسون آن شناور باشیم؛
بنظرم به‌جای اینکه مدام بخواهیم راز و معنای گل یا هر زیبایی را کالبدشکافی کنیم،
اجازه بدهیم زیبایی و شگفتی‌اش ، ما را با خودش ببرد.
نه اینکه نفهمیم؛
بلکه همیشه قرار نیست فهمیدن، از راه تحلیل کردن اتفاق بیفتد.
گاهی باید دست از باز کردنِ گرهِ جهان برداریم و خودمان را در افسونش رها کنیم.
می‌شود غم داشت و شناور بود.
می‌شود نفهمید و همچنان زندگی کرد.
می‌شود سؤال داشت و جواب نداشت.
می‌شود عقل داشت، بدون اینکه عقل را مدیرعامل تمام وجودمان کنیم!
پشت دانایی اردو بزنیم.
نه اینکه دانایی را دور بیندازیم؛
پشتش اردو بزنیم.
گاهی از مرز دانستن عبور کنیم و چند لحظه فقط تجربه کنیم.
دست در جذبه یک برگ بشوییم.
صبح که خورشید درآمد، دوباره متولد شویم.
هیجان‌ها را پرواز دهیم.
روی ادراک ، فضا ، رنگ و صدا پنجره گل نَم بزنیم.
باز کردن پنجره‌های ذهن
برای طلوع ،
برای تولد دوباره ،
برای هیجانات کودک درون...
ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم.
چه می‌خواهد بگوید؟
شاید اینکه حتی ابدیت هم اگر فقط تبدیل به یک مفهوم ذهنی شود، دوباره همان زندان قبلی است.
باید نفسش کشید.
آمد و رفت.
پر کرد.
خالی کرد.
مثل خود زندگی.
بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم.
این یکی برای من خیلی شبیه همان چیزی است که این روزها زیاد به آن فکر می‌کنم:
ما گاهی بارِ فهمیدنِ همه‌چیز را روی دوش خودمان گذاشته‌ایم.
چرا این شد؟
چرا او این‌طور شد؟
چرا من این‌طور شدم؟
آخرش چه می‌شود؟
معنایش چیست؟
قرار است کجا بروم؟
و پرستو فقط می‌خواهد پرواز کند...
شاید لازم نباشد هر پروازی یک پایان‌نامه داشته باشد!
نام را بازستانیم از ابر،
از چنار،
از پشه،
از تابستان...
قبل از اینکه برای هر چیزی اسم و تعریف و طبقه‌بندی بسازیم، دوباره خودِ چیزها را ببینیم.
ابر فقط ابر نباشد.
چنار فقط یک درخت نباشد.
تابستان فقط یک فصل نباشد.
زندگی را از زیر بار اسم‌هایی که رویش گذاشته‌ایم بیرون بیاوریم.
روی پای تر باران به بلندای محبت برویم.
نه با ماشین عقل.
نه با نقشه.
با پای تر باران.
برای بشر،
نور،
گیاه،
حشره.
درهای زندگی را دوباره به روی خودمان باز کنیم ؛ حتی آن بخش‌هایی را که معمولاً حذف می‌کنیم.
کار ما شاید این است
که میان گل نیلوفر و قرن
پی آواز حقیقت باشیم.
نه حقیقتی که حتماً یک بار برای همیشه پیدایش کنیم.
پی آوازش باشیم.
شاید همین پیِ چیزی بودن مهم‌تر از رسیدن باشد.
و اینجاست که من به پست قبلی برمی‌گردم:
خنده بر دل، غم بر من، عقل بر او...
شاید قرار نیست یکی را انتخاب کنیم.
قرار نیست غم را بیرون کنیم تا خوشحال باشیم.
قرار نیست عقل را خاموش کنیم تا زندگی کنیم.
قرار نیست احساس را مهار کنیم تا آدم بالغی باشیم.
شاید فقط باید پرده را برداریم.
بگذاریم هرکدام‌شان هوایی بخورند.
دل بخندد.
غم بنشیند.
عقل چای خودش را بخورد.
و ما...
گاهی کفش‌هایمان را دربیاوریم،
از کنار گل‌ها بپریم،
و بدون اینکه بدانیم دقیقاً کجای این جهان ایستاده‌ایم،
کمی زندگی کنیم.
شاد ؛ سلامت ؛ موفق و اندیشمند باشیم .🌷🥰
