
بعضی روزها، زندگی بیصدا میشود.
نه اتفاق خاصی افتاده، نه چیزی خراب شده، نه حتی غم بزرگی در خانه نشسته است؛ فقط انگار کسی صدای بخشهای خوب زندگی را کم کرده و از تو خواسته همچنان به کارهای روزمره ات ادامه بدهی.
صبح از خواب بیدار میشوی و چند قطره اضطراب، بیدعوت، گوشه ای از معدهات جا خوش کردهاند!
چند دقیقه همانجا میمانی؛ نه کاملاً خواب، نه کاملاً بیدار.
بعد بلند میشوی و روز، مثل همیشه، شروع میشود.
مسواک میزنی.
مقابل آینه می ایستی و کمی بیشتر از معمول به خودت نگاه میکنی.
چهره همان چهره است، اما چیزی در نگاهت تغییر کرده.
چشمها دیگر آن زیبایی شاعرانه ی سابق را ندارند؛ خستهاند. شاید حتی کمی بیمار به نظر برسند.
نگاهت را از آینه میدزدی.
بعد گوشی میلرزد.
دستت، پیش از آنکه حتی بفهمی چه میکنی، به طرفش میرود.
صفحه را نگاه میکنی.
هیچ چیز.
گوشی را کنار میگذاری.
چند دقیقه بعد دوباره میلرزد؛ یا شاید فقط تصور کردهای که لرزیده است.
باز دستت میرود.
هنگام نوشتن.
هنگام خواندن.
هنگام غذا خوردن.
گاهی حتی قبل از اینکه صدای واقعی اش را بشنوی.
یک روز آنقدر سریع گوشی را برمیداری که خودت از خودت خندهات میگیرد.
اما خنده خیلی زود متوقف میشود.
چشمهایت میسوزند.
و ناگهان میفهمی چقدر عجیب است که بدن، بعضی چیزها را دیرتر از عقل فراموش میکند.
عقل مدتهاست میداند.
میداند چه چیزی تمام شده.
میداند چرا تمام شده.
میداند برگشتن چه معنایی دارد و نداشتنِ برگشتن چه معنایی.
تجربه هم چیزهای زیادی یاد گرفته است.
اما ذهن...
ذهن همیشه آنقدر منطقی نیست.
به عادتها وابسته میشود و آنها را مدتها پس از ناپدید شدن دلیلشان زنده نگه میدارد.
برای همین است که گاهی دستت هنوز به سمت گوشی میرود؛
برای همین است که بعضی صداها، بوها، خیابانها و اشیا، ناگهان چیزی را درونت بیدار میکنند که تصور میکردی مدتهاست خوابیده است.
حتی یک لیوان معمولی.
یک صندلی.
یک لباس.
یک آهنگ بیاهمیت.
یا گوشهای از خانه که هیچ اتفاق بزرگی در آن نیفتاده است.
خاطرهها همیشه در آلبوم عکس زندگی نمیکنند.
گاهی در اشیای کاملاً معمولی پنهان شدهاند.
و عجیبتر اینکه گاهی وسط نوشتن دربارهی موضوعی کاملاً متفاوت، ناگهان میبینی دوباره به همان نقطه رسیدهای.
قرار بود دربارهی امروز بنویسی؛
رسیدهای به دیروز !
قرار بود از یک کتاب بگویی؛
رسیدهای به یک آدم !
قرار بود چیزی را توضیح بدهی؛
اما داری چیزی را به یاد میآوری!
میایستی و به صفحه نگاه میکنی:
چرا دوباره اینجا رسیدم؟
شاید چون ذهن، برخلاف عقل، مسیرهای خودش را دارد.
عقل مسیر را خطکشی میکند؛
تجربه تابلو میگذارد؛
اما خاطره از میان علفها راه خودش را پیدا میکند.
یک تداعی کوچک کافی است.
و ناگهان چیزی که مدتهاست در گذشته مانده، برای چند ثانیه در زمان حال نفس میکشد.
اینجاست که جدال شروع میشود.
عقل میگوید:
تمام شده.
تجربه میگوید:
یاد گرفتهای.
اما خاطره آرام کنار میکشد و میگوید:
فقط یک لحظه دیگر...
و همین یک لحظه گاهی کافی است تا ذهن دوباره همهچیز را از نو مرور کند.
شاید مسئله این نیست که خاطرات چقدر میچسبند.
شاید مسئله این است که ما از خودمان انتظار داریم چیزی را که روزی بخشی از زندگیمان بوده، فقط با یک تصمیم ذهنی کنار بگذاریم.
اما گذشته را نمیشود با دستور حذف کرد.
همانطور که نمیشود هر بار که خاطرهای برگشت، دوباره در آن زندگی کرد.
شاید جایی میان این دو باید ایستاد؛
جایی که عقل، خاطره را انکار نمیکند و خاطره هم فرمان زندگی را به دست نمیگیرد.
میتوانی یادت بیاید.
میتوانی دلتنگ شوی.
میتوانی حتی برای چند لحظه با گذشتهات بنشینی.
اما بعد، آرام بلند شوی و به امروز برگردی.
نه برای اینکه گذشته را فراموش کردهای؛
برای اینکه دیگر مجبور نیستی در آن زندگی کنی.
شاید بلوغ همین باشد:
نه جنگیدن با ذهنِ چسبناکِ خاطرات، نه تسلیم شدن به آن؛
فقط یاد گرفتنِ اینکه خاطره را ببینی، بفهمی، و بگذاری دوباره به جای خودش برگردد.
جایی در گذشته.
نه در زندگیِ امروزت.
