گاهی چیزی خوشحالم می‌کند و دلم می‌خواهد آن را با دیگران شریک شوم. عکسی می‌گیرم، خاطره‌ای می‌نویسم، از اتفاقی حرف می‌زنم یا حتی فقط جمله‌ای را که به دلم نشسته منتشر می‌کنم. تا اینجای کار، همه‌چیز طبیعی است؛ تجربه‌ای داشته‌ام و دوست دارم دیگران هم آن را ببینند.
اما ماجرا گاهی از لحظه‌ای شروع می‌شود که انتشار مطلب تمام شده، گوشی را کنار گذاشته‌ام و چند دقیقه بعد دوباره سراغش می‌روم.
چند نفر دیده‌اند؟
چند نفر پسندیده‌اند؟
کسی چیزی نوشته؟
چرا این یکی بیشتر از قبلی واکنش گرفته؟
اگر واکنش‌ها خوب باشد، شاید ناخودآگاه لبخندی بزنم. اگر کمتر از انتظارم باشد، ممکن است لحظه‌ای احساس کنم چیزی کم بوده است. عجیب نیست؟
اتفاقی که چند دقیقه پیش برایم خوشایند بود، حالا انگار برای خوشایند ماندن به واکنش دیگران احتیاج دارد !
درحالی‌که هیچ اتفاقی در دنیای بیرون تغییر نکرده است. خاطره همان خاطره است، عکس همان عکس است و لحظه‌ای که از آن لذت برده‌ام، همچنان وجود دارد. فقط عددی روی صفحه ظاهر شده که می‌تواند احساس مرا نسبت به همهٔ آن‌ها کمی جابجا کند.
این‌جاست که از خودم می‌پرسم: واقعاً دنبال چه هستم؟ می‌خواهم دیده شوم، یا می‌خواهم مطمئن شوم که در دنیای کسی اهمیت دارم؟
فکر می‌کنم این دو، با وجود شباهتی که دارند، یکی نیستند.
دیده‌شدن یعنی کسی متوجه حضور من شود. اما مهم‌بودن، معنای دیگری دارد. ممکن است آدمهای زیادی مرا ببینند، نوشته‌هایم را بخوانند و حتی برایم واکنش نشان بدهند، بی‌آنکه شناختی از من داشته باشند. در مقابل، ممکن است برای یک نفر اهمیت داشته باشم که مدت‌هاست هیچ واکنشی به مطالبم نشان نداده است.
تعداد کسانی که ما را می‌بینند، لزوماً چیزی دربارهٔ تعداد کسانی که برایشان اهمیت داریم نمی‌گوید.
شاید به همین دلیل است که گاهی یک واکنش ساده از طرف آدمی خاص، بیشتر از صدها پسند دیگران خوشحالم می‌کند. نه به‌خاطر عددش، بلکه به‌خاطر معنایی که برای من دارد. می‌دانم چه کسی آن را دیده، چه شناختی از من دارد و چرا توجه او برایم متفاوت است.
البته همیشه هم قرار نیست پشت انتشار یک مطلب، نیازی پنهان شده باشد.
گاهی صرفاً دلمان می‌خواهد چیزی را به اشتراک بگذاریم. گاهی از نوشتن لذت می‌بریم، گاهی از اینکه کسی با حرفمان ارتباط برقرار کند و گاهی هم از همان واکنش‌های کوچک و دلگرم‌کننده خوشمان می‌آید. قرار نیست هر لذتی را به یک کمبود روانی نسبت بدهیم.
مسئله از جایی شروع می‌شود که واکنش دیگران، به‌جای اینکه بخشی از لذت ما باشد، تبدیل به معیار ارزش‌گذاری تجربه‌مان شود. انگار تا وقتی کسی آن را تأیید نکرده، خودمان هم نمی‌توانیم با خیال راحت از آن لذت ببریم.
عکسی گرفته‌ام که دوستش دارم، اما وقتی استقبال نمی‌شود، به کیفیتش شک می‌کنم.
مطلبی نوشته‌ام که برای خودم معنا دارد، اما وقتی واکنشی نمی‌گیرد، از خودم می‌پرسم شاید چندان هم خواندنی نبوده است. گاهی حتی چیزی را که دوست داشته‌ام، بعد از انتشار و استقبال کم، با نگاه دیگری می‌بینم.
در چنین موقعیتی، دیگر فقط به اشتراک‌گذاشتن یک تجربه مطرح نیست؛ انگار بخشی از اختیارم برای لذت‌بردن از تجربهٔ خودم را به دیگران سپرده‌ام.
چرا باید چیزی که پیش از دیده‌شدن برایم ارزشمند بوده، بعد از دیده‌نشدن ارزشش را از دست بدهد؟
شاید چون کم‌کم فراموش می‌کنیم که واکنش دیگران فقط یکی از اتفاقات پیرامون تجربهٔ ماست، نه تعریف‌کنندهٔ آن.
البته این موضوع فقط به فضای مجازی مربوط نمی‌شود. در زندگی روزمره هم گاهی حرف می‌زنیم تا شنیده شویم، کاری انجام می‌دهیم تا کسی متوجه زحمتمان شود، یا منتظریم دیگری بدون اینکه چیزی بگوییم، متوجه حالمان شود. وقتی این توجه را دریافت نمی‌کنیم، ممکن است احساس کنیم نادیده گرفته شده‌ایم.
اما دیده‌نشدن همیشه به معنای بی‌اهمیت‌بودن نیست. ممکن است دیگری متوجه نشده باشد، فرصت نکرده باشد، ذهنش درگیر مسائل خودش باشد یا اصلاً شیوهٔ ابراز توجهش با انتظار ما تفاوت داشته باشد. از آن طرف، ممکن است کسی بارها به ما توجه نشان بدهد، اما این توجه سطحی باشد و به معنای شناخت واقعی ما نباشد.
پس نه می‌توانیم از هر سکوتی بی‌اعتنایی را نتیجه بگیریم و نه از هر واکنشی اهمیت خودمان را.
من فکر می‌کنم بخشی از آرامش ما به این برمی‌گردد که میان این دو موضوع فاصله بگذاریم: اینکه دوست داریم دیگران ما را ببینند و اینکه ارزش خودمان را از میزان دیده‌شدنمان استخراج نکنیم.
این دو می‌توانند در کنار هم وجود داشته باشند. می‌توانم از خوانده‌شدن نوشته‌ام خوشحال شوم، از یک نظر خوب لذت ببرم و حتی منتظر واکنش کسی باشم؛ بدون اینکه اگر آن واکنش را نگرفتم، تمام لذت اولیه‌ام را زیر سؤال ببرم.
قرار نیست برای اثبات استقلالمان، نسبت به توجه دیگران بی‌تفاوت شویم. ما آدمیم و ارتباط با دیگران بخشی از زندگی ماست. گاهی یک لبخند، یک نگاه یا چند کلمهٔ ساده می‌تواند روزمان را عوض کند. گاهی هم نبودن همین چیزهای کوچک، جای خالی خودش را نشان می‌دهد.
اما شاید بهتر باشد بدانیم چه چیزی را از دیگران انتظار داریم. آیا صرفاً می‌خواهیم دیده شویم؟
می‌خواهیم حرفمان شنیده شود؟
دوست داریم کسی تجربه‌مان را بفهمد؟
یا انتظار داریم توجه او به ما اطمینان بدهد که در زندگی‌اش جایگاهی داریم؟
این خواسته‌ها ممکن است به هم نزدیک باشند، اما یکسان نیستند. و هیچ تعداد لایکی نمی‌تواند به‌تنهایی پاسخ روشنی برای همهٔ آن‌ها باشد.
شاید در نهایت، چیزی که می‌خواهیم نه توجه همه، بلکه حضور معنادار در دنیای چند نفر باشد؛ آدمهایی که لازم نیست همیشه ما را ببینند تا بدانیم وجود داریم، و لازم نیست هر روز به ما واکنش نشان بدهند تا اهمیت رابطه‌مان را احساس کنیم.
آدمهایی که در کنارشان مجبور نیستیم مدام نشانه‌ای از اهمیت خودمان جمع‌آوری کنیم.
شاید دیده‌شدن لذت‌بخش باشد، اما مهم‌بودن را نمی‌توان با عدد اندازه گرفت.
و شاید آرامش از جایی شروع شود که بتوانیم از دیده‌شدن خوشحال باشیم، بی‌آنکه برای احساس ارزشمندی، همیشه به دیده‌شدن نیاز داشته باشیم.
من می‌توانم چیزی را دوست داشته باشم، از لحظه‌ای لذت ببرم، حرفی بزنم یا تجربه‌ای را به اشتراک بگذارم؛ حتی اگر هیچ‌کس متوجه آن نشود.
نه برای اینکه دیگران مهم نیستند، بلکه چون تجربهٔ من، پیش از آنکه به چشم کسی بیاید، بخشی از زندگی خودم بوده است.
