
یک اتفاق میافتد.
تمام میشود.
یا فکر میکنیم تمام شده.
بعد دوباره همان موقعیت، همان آدم، همان ترس، همان خواسته یا حتی همان زندگی، جایی جلویمان ظاهر میشود.
اما این بار یک تفاوت کوچک وجود دارد:
ما همان آدم قبلی نیستیم.
صحنهای از فیلم دکتر استرنج برایم جالب است. او خودش را در یک چرخه زمانی گرفتار میکند؛ هر بار با دورمامو روبرو میشود، شکست میخورد و میمیرد، و دوباره به همان لحظه برمیگردد.
در نگاه اول شاید فقط پافشاری باشد؛ اینکه قهرمان دست از تلاش نمیکشد.
اما وقتی کمی آرامتر نگاهش کنیم، چیز دیگری هم میبینیم.
او هر بار با همان نتیجه روبرو میشود، اما دیگر از آن نتیجه فرار نمیکند.
مرگ، که قرار بود پایان باشد، تبدیل میشود به بخشی از مسیر.
شاید زندگی ما هم خیلی وقتها همین باشد.
یک رابطه تمام میشود، اما ما تمام نمیشویم.
کاری را از دست میدهیم، اما زندگی همان جا متوقف نمیشود.
تصمیمی اشتباه از آب درمیآید، اما خودمان با آن اشتباه یکی نمیشویم.
صبح دوباره میآید.
نه به این دلیل که زندگی قول داده این بار بهتر باشد؛ فقط چون زندگی، کار خودش را میکند.
و ما هم دوباره بلند میشویم.
گاهی همان راه را میرویم.
گاهی راه دیگری را امتحان میکنیم.
گاهی هم میفهمیم که دیگر نمیخواهیم ادامه بدهیم.
شاید مهمترین بخش «دوباره» همین باشد:
دوباره به معنی تکرار نیست.
دوباره یعنی فرصتی دیگر برای دیدن، حس کردن و انتخاب کردن؛ با چیزی که از دفعه قبل در ما باقی مانده است.
زندگی شاید هیچ وقت یک خط صاف نباشد.
بیشتر شبیه روزهایی است که میآیند و میروند، آدمهایی که وارد میشوند و بیرون میروند، اتفاقهایی که تمام میشوند و چیزهایی که دوباره شروع میشوند.
و ما، وسط همه این رفت و برگشتها، آرام آرام تغییر میکنیم.
تا یک روز میبینیم چیزی که قبلاً شکستمان میداد، دیگر آن قدرت را ندارد.
نه اینکه حتماً قویتر شده باشیم.
فقط دیگر همان آدم قبلی نیستیم.
و شاید این همان چیزی است که آن صحنه به من نشان میدهد:
گاهی زندگی دوباره همان سؤال را جلوی ما میگذارد.
پاسخ، لزوماً این نیست که این بار بیشتر بجنگیم.
شاید فقط باید ببینیم این بار چه چیزی در ما تغییر کرده است.
پ.ن: من هیچ وقت فیلم دکتر استرنج را ندیدهام! فقط نقد و بررسی و خلاصهای از آن را خواندم، از این صحنه خوشم آمد و در این نوشته مثال زدم.
هیچ اتهامی هم نمیپذیرم! 😄😄
