
گاهی آدم از بس فکر میکنه ، دلیل میآره ، توضیح میده ، تحلیل میکنه ، گذشته را زیرورو میکنه و برای فردا نقشه میکشه، یادش میره که زندگی فقط حلکردن مسئله نیست!
از هر طرف یک نسخه برای خوشبختی پیچیدهاند؛ یکی میگه کتاب بخون، یکی میگه هدف تعیین کن، یکی میگه برنامه داشته باش، یکی هم میگه خودت رو بشناس!
چشم عزیزان! همهاش درست!
ولی اگر یک شب حوصله نداشتیم خودمان را بشناسیم، چی؟
اگر دلمان خواست بجای کشف معنای زندگی، فقط زندگی کنیم، چی؟
اگر نخواستیم از هر اتفاقی درسی بگیریم و از هر تجربهای پلهای برای رشد بسازیم، چی؟
مگر قرار است از تکتک لحظههای زندگیمان صورتجلسه تنظیم کنیم؟ 😂

آقا جان، گاهی باید دنده را خلاص کرد!
نه گذشته را محاکمه کرد، نه آینده را به دادگاه کشاند، نه برای حال خوبمان دلیل و مدرک جور کرد.
اصلا بعضی شبها باید ترانه قدیمی افشین بخونیم :
♪ همه دنیارو بیخیال
غصهی فردارو بیخیال ♪
♪ بزن بالا، نوش جونت
امشبه رو بابا بیخیال ♪
♪ کلاس ملاس و بیخیال
لیسانس میسانس و بیخیال ♪
♪ بیا وسط، قِرِش بده
ما آس و پاسیم، بیخیال ♪
کلاً چه کسی گفته برای خوش بودن باید همهچیز را داشته باشیم؟ باید به همهچیز رسیده باشیم؟
باید تکلیفمان با خودمان و دنیا روشن شده باشد؟
ما هنوز کلی سؤال بیجواب داریم؛ خب داشته باشیم!
قرار نیست تا جواب آخرین سؤال را پیدا نکردهایم، از زندگی مرخصی بگیریم!
شاید دنیا همینطور که هست، پر از گرفتاری و نگرانی و ابهام باشد؛ شاید فردا هم کلی کار ناتمام داشته باشیم.
اما مگر امروز را هم باید به پای فردا قربانی کنیم؟
نه رفیق! امشب جلسهی بررسی دلایل برگزار نمیشود.
کمیتهی تحلیل شرایط فعلاً تعطیل است.
کارگروه خودشناسی هم تا اطلاع ثانوی مرخصی گرفته!
امشب نه قرار است آدم بهتری شویم، نه چیزی را ثابت کنیم، نه به نتیجهای برسیم.
امشب فقط میخواهیم کمی بخندیم، کمی برقصیم و یادمان بیاید که هنوز میشود بیآنکه دنیا درست شده باشد، حالمان کمی بهتر شود.
غم دیروز؟ بیخیال!
غصهی فردا؟ بیخیال!
حرف مردم؟ به من چه!
قضاوت دیگران؟ به تو چه!
تکلیف دنیا؟ به او چه! 😂
فردا دوباره مینشینیم و به رتق و فتق امور عالم میپردازیم؛
( گرچه بیشتر قسمت فتق امور دستمونه 😂)
فعلاً بگذار این یک شب هم از دستمان نرفته باشد!
♪ همه دنیارو بیخیال
غصهی فردارو بیخیال ♪
بیا وسط، قِرِش بده؛
دنیا هنوز سر جاشه،
ما هم که هنوز زندهایم! 🤣💃🕺


پ.ن: حالا ممکنه کسانی بگن : اینو باش !
خودش رفته توی روستا ، تک و تنها نشسته ، نه مسئولیت خانواده داره ، نه بفکر شغل و درآمده ، نه کسی ازش انتظاری داره ، نه گرفتاریهای روزمره داره ...
بله ! ظاهرا درسته 🤔
همه رو داشتم و گذروندم ...اما زندگی نکردم !
زندگی کردنِ من ، مُردنِ تدریجی بود
هر چه جان کَند تَنم ، عمر حسابش کردم