
خیلی اندوهگین و متأثر میشوم که هر از گاهی دوستانی در ویرگول از مرگ ، فقدان و سوگ عزیزی میگویند. چه در گذشته و چه در حال .
پنجشنبه است و حال و هوای درگذشتگان مان جاری و باقی .

فقدان هر عزیز 🖤 غمی جانکاه و طاقتفرساست؛ غمی که واقعاً جان آدم را آزرده میکند و شاید تا سالها گوشهای از وجودش بماند.
فقط فکر میکنم سوگ هم، مثل بسیاری از دورانهای زندگی، شروعی سخت و فرازی بغایت جانگداز دارد و بعد، آرام آرام مسیر خودش را طی میکند.
شاید شبیه یک سرماخوردگی شدید باشد؛ روزهای اول هرچقدر دارو بخوریم، لزوماً همان لحظه بهتر نمیشویم. دارو شاید بعضی نشانهها و التهاب را کمتر کند، اما خود بیماری باید دورهاش را طی کند. بعد، کمکم بدن راه خودش را برای برگشتن به آرامش پیدا میکند.
در سوگ هم شاید همینطور باشد.
در روزها و هفتههای اول، تا چهلم، تا ماهها و حتی تا سالگرد، آدم درگیر فقدان است و باید این درگیری را تجربه کند.
شیون و ناله، اشک ریختن، بغض، آشفتگی و سردرگمی...
خیره ماندن در لحظههایی که نمیدانیم چه میکنیم، یادآوری حضور آن عزیز، تصور اینکه هنوز هست، خواب دیدنش، بیاختیار صدایش زدن و خیلی رفتارهای درونی و بیرونی دیگر، شاید بخش طبیعی همین مسیر باشد.
شاید اشک ریختن در چنین غم سنگینی، خودش نوعی التیام باشد و بغضِ فروخورده، گاهی غم را سنگینتر کند.
به نظرم در سوگ، قرار نیست خیلی زود خودمان را جمعوجور کنیم و وانمود کنیم که خوب شدهایم.
هر چیزی زمان خودش را دارد.
همانطور که نمیشود با عجله یک بیماری را تمام کرد، شاید نتوان سوگ را هم با عجله کوتاه کرد.
اگر مانعش شویم، شاید فقط آن را عقب بیندازیم؛ نه اینکه حذفش کنیم، نه اینکه حلش کنیم.
سوگ هم باید زندگی شود.
باید اجازه بدهیم نبودنِ کسی که بوده، مدتی برایمان باورکردنی نباشد.
شاید بعد از مدتی، درد همان درد باشد، اما شکلش عوض شود؛
از فریاد به سکوت،
از اشک به خاطره،
از «چرا دیگر نیست؟»
به «چه خوب که بود...»
و شاید آرامش، نه به معنای فراموش کردن او، بلکه به معنای یاد گرفتنِ زندگی کردن با جای خالیاش باشد.
