
با درود فراوان به دوستان عزیزم ؛
از سال ۷۳ که این متن ترجمه شده ، بسان نوری پر فروز بدستم رسید ، چندین بار آنرا خوانده و بازنویسی کرده و به دوستانی هم کیش هدیه داده ام .
تمام آنرا کلمه به کلمه و جمله به جمله از حفظ شدم و در موقعیتهای هم طراز ، به زبان آورده تا پیرامون تاریک را بروشنی بپیمایم .
باشد که بعنوان " تحفه ای از درویش " پذیرا شوید :
آرام از میان هیاهو و شتابزدیگها بگذر و بیاد بیاور که چه آرامشی در خاموشی نهفته است . گردن مَنه ؛ اما به همه کس تا میتوانی نیکو باش . حقیقتی را که در دل داری آهسته و روشن بگوی و به گفتار دیگران گوش فرا ده .
چه بسا مردمان کم هوش و نادان که سخنی در خور شنیدن دارند .
از غوغا گران و پرخاشگران بپرهیز ! چه این کسان جان را می آزارند . اگر خویشتن را با دیگران میسنجی ، مگذار غَره یا آزرده شوی ، از آن روی که همواره کسانی از توکوچکتر یا بزرگتر هستند وخواهند بود .از کامیابیها و برنامه های خودت شاد باش .
به کاری که پیشه کرده ای ، هر چند کوچک و ناچیز دل ببند زیرا در فراز و نشیب زندگی سرمایه ی واقعی توست .
جهان پر از فریب و دغاست .پس در داد و ستد به احتیاط رو ، ولی مگذار این ملاحظه دیدگان ترا بر نیکیها بربندد .
بسیاری کسان برای رسیدن به آرمانها در تلاشند و زندگی همه جا سرشار از قهرمانی هاست .
خودت باش ! از فرانمایی به مهر بویژه بپرهیز و عشق را هرگز به دیده ی سرد باوری منگر و بر آن نیشخند مزن .چه در این برهوت سرخوردگی ها و نا امیدی ها ، محبت ؛ تنها نهال سرسبز و همیشه بهار است .
از پندی که گذر عمر میدهد ، آزرده مشو و کارهای جوانی را با گشاده رویی ومتانت فرو بگذار . جان و روان خویش را نیرو بخش تا در شوربختی های ناگهانی ؛ پناهگاه و نگهبان تو باشد . زنهار که با پندارهای پوچ ؛ خویشتن را می آزاری . بسیاری ترسها زاییده ی خستگی وتنهایی ست . بیش از انضباطی سالم در زندگی ؛ سختگیری را بر خود از اندازه بیرون مبر .
تونیز مانند درختان و ستارگان فرزند این جهانی و حق داری در آن زندگی کنی .چه این نکته بر تو روشن باشد یا نباشد ، جهان براه خود میرود و در شکوفندگی ست .
از این روی ، در کارها وآرزوهایت ، در آشفتگی های پر هیاهوی زندگی ، هرچه هست ، با خداوند به هر صورتی که در آیینه ی تصور توست ، و با دل و جان خودت در آرامش و صفا باش .
جهان با همه ی فریبها و دروغها و رنجها و رویاهای خاک شده اش ؛ باز هم زیباست .
احتیاط کن . بکوش . شادمان باش . نویسنده : ناشناس
ترجمه : عزت اله فولادوند شهریور 1373
انتشار ۳۱ فروردین ۱۴۰۵