
قطار آرام وارد ایستگاه شد. پشت شیشه ایستاده بودم و پدرم را میدیدم که آن طرف منتظرم بود. هنوز درها باز نشده بود. به در تکیه دادم تا آفتاب را روی صورتم حس کنم؛ گرمای کاملش را.
چشمهایم را بستم.
چون منِ آن روزها، هنوز همان زنی بودم که برای دیدن چیزها چشمهایش را ریز میکرد؛ انگار همیشه چیزی در نور بود که باید بهتر میدیدمش.
درها باز شدند و هوا به صورتم خورد. نه مثل نسیم؛ بیشتر شبیه هجوم بود. آنقدر شدید که نزدیک بود از پا بیفتم.
پدرم از آن آدمهایی بود که برای سلام کردن با هر دو دستش دست تکان میداد. این بار هم همینطور بود. بالاخره بعد از مدتی همدیگر را میدیدیم.
من همیشه دلیلی برای ندیدن داشتم.
باید این تلفن را جواب میدادم.
در سفر بودم.
جلسه داشتم.
کار داشتم.
همیشه چیزی بود.
وقتی همدیگر را بغل کردیم، همه چیز برای چند لحظه آشنا شد؛ زبری صورتش، بوی اسب و علف خشک... بوی پدرم.
اما وقتی از من فاصله گرفت و صورت مرا از نزدیک دید، یکباره مکث کرد.
گفت:
چه بلایی سرت اومده؟ چی شده؟
و همانجا بود که شکستم.
لرزیدم. داخل همان پالتوی آبی کوچکم. شالم را دور صورتم پیچیدم و شروع کردم به گریه کردن.
پدرم نمیدانست چه کند.
ما وسط ایستگاه بودیم و من، بعد از مدت ها، برای پنج دقیقه تمام گریه کردم.
شاید برای خودش هم عجیب بود. مرا از دوازدهسالگی میشناخت و میتوانست تعداد دفعاتی را که گریه ام را دیده بود، با انگشتهای کمتر از دو دست بشمارد.
اما این فقط برای پدرم عجیب نبود.
مادرم هم یکبار از این موضوع تعجب کرده بود.
از اینکه چرا من گریه نمیکنم.
حتی فکر کرده بود شاید چیزی در من درست نیست.
و شاید حق داشت تعجب کند.
آخر...
همه ی بچهها گریه میکنند.
همه ی بچهها وقتی چیزی میخواهند، دست دراز میکنند.
کودک برای خواستن، خجالت نمیکشد.
برای درد کشیدن، خودش را پنهان نمیکند.
اگر چیزی ناراحتش کند، گریه میکند و اگر چیزی را بخواهد، دستش را به سمتش میبرد.
بعد بزرگ میشویم.
کمکم یاد میگیریم گریه نکنیم.
یاد میگیریم خودمان را جمع کنیم.
یاد میگیریم جواب بدهیم:
چیزی نیست.
حتی وقتی خیلی چیزها هست.
و شاید یک روز، آنقدر به این کار عادت کنیم که خودمان هم یادمان برود آخرین بار چه زمانی واقعاً گریه کردهایم...
یا آخرین بار که برای چیزی، بیهیچ خجالتی، دست دراز کردهایم.
چون زندگی فقط آن چیزی نیست که دیگران از ما میبینند.
گاهی پشت همان صورت آرام، پشت همان جوابهای کوتاه و همان، من خوبم گفتن های همیشگی،
آدمی ایستاده که مدت هاست دارد خودش را به زور سرپا نگه میدارد.
من هم مدتها همینطور بودم.
همیشه در حرکت.
همیشه مشغول.
همیشه یک تماس، یک هواپیما، یک جلسه، یک کار...
آنقدر ادامه داده بودم که دیگر کسی نمیپرسید واقعاً حالم چطور است.
شاید چون خودم هم اجازه نمیدادم کسی بپرسد.
و حالا، روبروی پدرم، در ایستگاه قطار، تمام آن چیزهایی که ماهها و شاید سالها نگه داشته بودم، یکباره راه خودشان را پیدا کرده بودند.
نه با کلمه.
با اشک.
پدرم فقط نگاهم میکرد.
احتمالاً نمیدانست چه اتفاقی افتاده، اما لازم هم نبود بداند.
گاهی آدم فقط به کسی احتیاج دارد که ببیندش.
نه اینکه راهحل بدهد.
نه اینکه بگوید قوی باش.
نه اینکه بپرسد چرا زودتر نگفتی.
فقط ببیند که دیگر نمیتوانی.
و شاید همین دیدن، همان چیزی باشد که مدتها به آن احتیاج داشتهایم.
اینکه یک نفر، یکبار، از پشت تمام نقشهایی که بازی کردهایم، خودِ ما را ببیند و بگوید:
میبینمت.
شاید به همین دلیل است که عنوان این روایت برای من فقط یک جمله نیست :
من هنوز اینجا هستم.
نه لزوماً سالم.
نه لزوماً قوی.
نه حتی مطمئن از اینکه قدم بعدی چیست.
فقط...
هنوز اینجا هستم.
و شاید بعضی روزها، همین برای ادامه دادن کافی باشد.
و شاید بعضی وقتها ادامه دادن همین باشد؛
نه اینکه فراموش کرده باشی چه بر سرت آمده،
نه اینکه دیگر درد نکشی،
فقط اینکه هنوز هستی.
هنوز اینجایی...
و سال ها بعد، زنی دیگر را میبینیم؛
یونیس پایوا، زنی که در برزیلِ سال ۱۹۷۱، پس از آنکه زندگی خانواده اش با خشونت از هم پاشید، مجبور شد برای خودش و پنج فرزندش دوباره زندگی بسازد.
فیلم والتر سالس نام عجیبی ندارد:
I’m Still Here ( 2024 ...Oscar 2025 )
من هنوز اینجا هستم.
شاید بعضی آدمها برای ادامه دادن، لازم نیست پیروز شوند؛
کافی است بمانند.
و گاهی، ماندن خودش یک جور ادامه دادن است
پ.ن: همزمان با این پست؛ تحلیل و بررسی فیلم منتشر میشود 🙏✅
