
اشو درباره بلوغ، از آگاهی شروع میکند؛
از اینکه بلوغ نتیجه ی سالها زندگی کردن نیست،
بلکه نتیجه ی دیدنِ آگاهانه ی خود و آن چیزی است که در لحظه اتفاق میافتد.
آگاهی، رَوش است و بلوغ، نتیجه.
آدم میتواند سالها زندگی کند، تجربههای فراوانی داشته باشد و همچنان با همان واکنشهای قدیمی به موقعیتهای تازه پاسخ بدهد.
وقتی آدم خودش، احساساتش و واکنشهایش را نمیبیند، طبیعی است که دیدن دیگری هم برایش دشوار شود.
شاید بخشی از آنچه بلوغ اجتماعی مینامیم، از همینجا آغاز شود.
آدمها وقتی از خودشان و وضعیت درونیشان فاصله گرفتهاند، فقط خودشان را درست نمیبینند؛ دیگران را هم درست نمیبینند.
کسانی نمیتوانند زبان بدن را بخوانند.
نه وقتی نشانهها واضح و آشکارند، نه وقتی در سکوت، فاصله، نگاه، حالت بدن یا لحن پنهان شدهاند.
کسی در جمعی ساکت نشسته و ترجیح میدهد فقط تماشا کند؛ اما دیگری فکر میکند باید او را از لاک خودش بیرون بیاورد.
کسی تمایلی به تماس بدنی ندارد و ناخودآگاه خودش را عقب میکشد؛ اما دیگری باز هم نزدیک میشود.
کسی علاقهای به وارد شدن در یک بحث ندارد؛ اما دیگری سؤالی میپرسد که ناگهان تمام نگاهها را به سمت او برمیگرداند.
و مسئله همیشه بدخواهی نیست.
گاهی نیت خوب، بدون آگاهی، میتواند مزاحمت باشد.

آدم خوشایند لزوماً آدمی نیست که زیاد حرف میزند، شوخ است یا همه را سرگرم میکند؛ گاهی خوشایندترین آدم، کسی است که میفهمد چه زمانی نباید کاری انجام دهد.
یعنی میفهمد:
الان نزدیک نشوم.
الان سؤال نپرسم.
الان این آدم را وارد جمع نکنم.
الان بگذارم خودش تصمیم بگیرد.
میفهمد سکوت همیشه خجالت نیست.
لبخند همیشه دعوت نیست.
فاصله گرفتن همیشه قهر نیست.
و نزدیک شدن همیشه صمیمیت نیست.
بلوغ اجتماعی فقط این نیست که بدانیم چه بگوییم؛ این است که بفهمیم چه وقت، چه چیزی...
و اصلاً آیا باید چیزی بگوییم یا نه.!؟
کسانی که بلوغ اجتماعی دارند، الزاماً بیشتر از دیگران حرف نمیزنند؛ بیشتر از دیگران متوجه میشوند.
متوجه میشوند چه چیزی در فضا تغییر کرده، چه کسی راحت نیست، چه کسی تمایل دارد ادامه دهد و چه کسی فقط مؤدبانه حضور دارد.
گاهی فقط یک قدم عقب میروند.
نه از روی بیتفاوتی؛
از روی احترام به انتخاب دیگری.
شاید یکی از تفاوتهای مهم آدمها همین باشد:
یکی میخواهد دیگری را مطابق میل خودش با خود همراه کند؛ دیگری میخواهد بفهمد آن آدم واقعاً چه میخواهد.
اولی ممکن است گرمتر، صمیمیتر و حتی مهربانتر به نظر برسد.
اما دومی، اغلب آدم خوشایندتری است.
چون حضورش آزادی دیگری را از او نمیگیرد.
و شاید بد نباشد هرکس چند صحنه از زندگی خودش را به یاد بیاورد:
کسی که ساکت بود و او فکر کرد خجالتی است.
کسی که لبخند زد و او آن را دعوت فهمید.
کسی که فاصله گرفت و او تلاش کرد فاصله را کمتر کند.
کسی که نمیخواست حرف بزند و او مدام پرسید: چی شده؟
یا حتی کسی که بارها نشانهای را نشان داده بود و او آنقدر درگیر نیت خوب خودش بود که اصلاً ندید طرف مقابل چه میگوید...
بدون حتی یک کلمه.

