
سفر به گذشته خستهکننده است.
تا میرسم، خودم جوان تر شدهام!
بعضی خانه ها را واقعاً ترک کردهایم،
بعضی خانه ها را فقط روی کاغذ ساختهایم.
برای یکی پنجره کشیدهایم،
برای دیگری جای میز را انتخاب کردهایم،
پردهها را دیدهایم
و حتی میدانستهایم نور صبح از کدام طرف روی زمین میافتد.
بعد شاید نقشه را با خانه اشتباه گرفتهایم.
امروز که از آن خیابان رد شدم،
باران تازه بند آمده بود.
آسفالت خیس بود و مردم با عجله از کنارم میگذشتند؛
هرکدام با خریدی در دست، چتری، گلی
یا تکهای از زندگی معمولیشان.
ایستادم.
نمیدانم چرا،
اما برای چند لحظه احساس کردم
اگر در را باز کنم، هنوز کسی آنجاست؟!

دستم روی دستگیره ماند.
در یکبار گیر کرد،
بعد باز شد.
اول گرما آمد،
بعد بوی غذا،
قهوه ای که مدت زیادی در قوری مانده بود
و چیزی شیرین که انگار فراموش شده بود جمعش کنند.
صدایی از اتاق کناری اسمم را صدا زد؛
با همان لحن قدیمی،
انگار فقط چند دقیقه بود که رفته بودم بیرون.
اما من سالها بود که رفته بودم.
کت را از تنم درنیاوردم.
سلام کردم،
به چند سؤال جواب دادم
و نمیدانستم کجا باید بایستم.
آشپزخانه کوچک شده بود.
یا شاید من بزرگتر شده بودم.
یک قدم جلو رفتم
و ناگهان دوباره بزرگ شد؛
پایههای صندلی زیر میز،
تقویمی که ورق خورده بود،
دستمالی روی دستگیرهی فر...
و یک یادداشت.
دستخطِ کسی دیگر،
در همان جایی که زمانی
دستخط او بود.
همانجا فهمیدم
سوگ همیشه برای چیزی نیست که از دست رفته.
گاهی برای چیزی است که
هیچوقت به وجود نیامده.
خانه ای که آتش گرفته باشد،
میدانی چه چیزی را از دست دادهای.
اما خانه ای که فقط نقشه اش را کشیدهای،
سخت تر است.
پنجرههایش هنوز در ذهن تو هستند،
نور صبح هنوز همانطور میتابد،
و کسی هنوز در اتاق کناری
اسمت را صدا میزند.
شاید درد همین باشد؛
سالها نقشه ی خانه ای را با خودت حمل کنی
و یک روز بفهمی
هیچوقت خانه نبوده است.
