
معمولی بودن، شاید آن چیزی نباشد که فکر میکنیم
ما از بچگی با قصههایی بزرگ میشویم که قهرمانشان ابتدا یک آدم معمولی به نظر میرسد.
یک روز ناگهان معلوم میشود قدرتی داشته که خودش خبر نداشته، استعدادی پنهان در وجودش بوده یا قرار بوده اتفاق بزرگی در زندگیاش بیفتد.
شاید بدون اینکه متوجه باشیم، خودمان هم منتظر همان روز میمانیم.
روزی که یک نفر از راه برسد و بگوید:
تو با بقیه فرق داری.
اما بزرگسالی که میرسد، ممکن است خبری از آن استعداد شگفت انگیز نباشد.
نه ساز میزنیم، نه نقاشیمان چنگی به دل میزند، نه ورزشکار قابلی هستیم، نه قرار است دنیا را تغییر بدهیم.
و شاید یک روز با خودمان بگوییم:
پس من همینی هستم که هستم؛ یک آدم معمولی.
اما چرا معمولی بودن را اینقدر راحت با کم ارزش بودن اشتباه میگیریم؟
مگر چند نفر باید استثنایی باشند تا زندگی بقیه معنا پیدا کند؟
اصلاً استثنایی بودن را با چه خطکشی اندازه میگیریم؟
چه کسی قرار است تعیین کند یک زندگی چقدر ارزشمند بوده است؟
من شاید هیچ استعداد ویژهای نداشته باشم، اما میتوانم از دیدن یک درخت، شنیدن صدای باران یا یک گفتگوی ساده لذت ببرم.
میتوانم کسی را دوست داشته باشم، چیزی را بفهمم که دیروز نمیفهمیدم، اشتباهی را تکرار نکنم، یا حتی بعد از سالها به خودم نگاه کنم و بگویم:
این آدم را بیشتر از قبل میشناسم.
شاید خاص بودن همیشه به معنای متفاوت بودن از دیگران نیست.
گاهی خاص بودن یعنی همین زندگی معمولی را با تمام جزئیاتش زندگی کردن.
ما قرار نیست همه قهرمان داستان باشیم.
اصلاً شاید مسئله این نباشد که قهرمان باشیم یا نباشیم.
شاید کافی باشد شخصیت اصلی زندگی خودمان را با شخص دیگری اشتباه نگیریم.
و شاید آدم برای اینکه احساس کند خاص است، لازم نیست واقعاً از همه خاصتر باشد.
همین که زندگی خودش را زندگی میکند، برای خودش یک اتفاق تکرار نشدنی است.

