
در " کتابخانه ی نیمه شب " با داستان دختری همراه هستیم که در سن سی چهار سالگی و با شکست های مختلف ؛ به خودکشی روی آورد ! در کما خود را در کتابخانه ای بی انتها دید که هر کتاب بیانگر زندگی های او بودند . خانم کتابدار به او گفت :
اول باید کتاب حسرت هایت را بخوانی ! کتابی قطور و سنگین که دختر مجبور بود آنرا روی زمین باز کند . حسرت هایی از کودکی ؛ نوجوانی و جوانی . همانطور که صفحات کتاب را نگاه میکرد ، خاطره ی هر یک از آن حسرت ها در ذهنش نقش می بست ...
از خود پرسیدم : من در زندگیم چه حسرتهایی دارم ؟ شاید اول باید می فهمیدم " حسرت چیه " آنچه که ملموس و واقعیه اینه که حسرت از گذشته میاد ، گذشته ای که فکر یا خیال پردازی در آن با " اگر ها " همراهه : اگر آن کار را میکردم ؛ آن حرف را میزدم ؛ تنها نبودم ؛ آنجا میرفتم و ... اگرهای دیگر و بی انتها . آه و افسوس از نهاد و غم و تاسف تمام وجود آدمو میگیره.
در ادمه ی کتاب ، آن دختر توانست یکی یکی به حسرتهایش نگاه کند :میخواست با فلان پسر ازدواج کند ، میخواست فلان دانشگاه درس بخواند در فلان رشته ، پس هر کتاب را که باز میکرد وارد آن زندگی میشد ! خودش را در همان نقشی میدید که خیال میکرد ایده آله
اما اینطور نبود ، همه چیز در تصورات او بود و نکته ی اصلی کتاب تا اعماق وجودم نفوذ کرد : شاید آنطور که من میخواستم یا فکر و خیال میکردم ، اوضاع پیش نمی رفت ...
چرا ؟ چون به اتفاقات و افراد و موقیعیت های مختلفی بستگی داشت و بسیار با آنچه می اندیشیدم فاصله ... دریافتم که با این دیدگاه میتوان حسرت نخورد و آنچه در هر مقتضیات زمان و مکانی که تشخیص دادم ، بپذیرم . هر حسرتی که احساس میکردم، شاید اگر موقعیت دسترسی و تغییر وجود داشت ، الزاما بشکل دلخواه من پیش نمیرفت .
مثلا در ازدواج :
شاید اگر پیش نمی آمد ، از عشق و زندگی با انسیه محروم میشدم و او با شخص دیگری وصلت میکرد .
تصمیم به مهاجرت به آستانه و بازگشت به تهران :
زندگی با انسیه و کار در آستانه بسیار لذتبخش بود ؛ هر دو خوشحال و راضی بودیم و البته درسهای مختلفی تجربه کردیم . برای سالها حسرت خوردم که چرا به تهران برگشتیم ؟
اگر ... اگر ... اگر ...
بدانیم که : ما رفتیم تا تجربیات دیگری بدست بیاوریم و چه بسا ماندن در اینجا از خیلی موضوعات محروممان میکرد . نمی دونم شاید ...
پس در کل ؛ حسرت و غم و افسوس آن روزها فقط پیـرم کرد ...
میخوام بگم : فهمیدم هر حسرت را تک بعدی میدیدم و آموختم که ابعاد دیگر هر حسرت بهترینها را برایم به ارمغان آورده . دیگر بجای حسرت و افسوس ؛رضایت و آرامش آمد .

در اینجا به ابعاد هر انسان و خودم توجه میکنم . درست شبیه مکعب روبیک با ابعاد خودم بازی میکنم . از هر بعدی که حس خوبی ندارم ؛ خارج ... به بعد دیگری می روم .
البته نه برای فرار و ناتوانی در حل موضوعات ، بلکه تغییر بعد با ایجاد فضا و دیدگاه جدید و متفاوت ، استراحت و رها کردن و اندیشه و بازگشت به بعدی که مشکل داشتم .
امیرارسلان در دوران بعد از طلاق و دوری مادرش سه درس مهم و عمیق بمن داد :
برایش با شرح حالی ،گفتم که درس نخواندن من و دیگر همکلاسی باعث شد ناملایمات زندگی به بدبختی منجر شود ، او گفت : شاید اینطور برای من پیش نیـاید !
درس دیگر زمانی بود که او را در حمام شستشو میکردم و خواستم مثلا روحیه بدم ، گفتم ببین زندگی با بابا و مامان بزرگ چقدر خوش میگذره ؟
او گفت : من هرجا باشم بهم خوش میگذره !
دو سالی که به کلاسهای روان شناختی و خود شناسی میرفتم در این مورد مقاله ای نوشتم و با دوستان گفتگو کردم : چه کنیم تا هر جا که باشیم بما خوش بگذرد ؟
درس سوم ؛ زمانی که از مدرسه آمده بود و من به او غذا میدادم و یکدفعه گفت : بابا من میخوام زیاد بتو و مامان وابسته نشم ! که اگه شماها مردین ، من ناراحت نشم و زندگیم بهم بریـزه !!
باید اعتراف کنم: هر سه درس را سالها بعد و با تحمل رنجها و چالشهای سخت فهمیدم .
نوسان و سیال بودن در ابعاد مختلف میتونه خیلی لذتبخش باشه و هم بخوده درون کمک کنه و هم در روابط با دیگران . البته در صورتی که مخاطب هم توان و شناخت و جنبه ی انتقال به ابعاد را داشته باشه . مثلا در حالتی که کدورت و دلخوری پیش میاد و فضا سنگین ، میشه به ابعاد دورانهای مختلفی که هر دو طرف باهم گذراندند ؛ رفت ... خاطرات ، خوشیها ، ارزشها ، داشته ها ، مهر و دوستی ، حمایتهای متقابل و ...پس اون بعده ناراحتی رها میشه تا در فرصت و آرامش و عشق دوباره قدمهایی برای حل مشکل برداریم .
از نظر من که همیشه اینگونه رفتار کردم زیاد سخت نیست فقط با برچسب ضعف و ناتوانی قضاوتم کردند ! اینهمه بعد تازه و هیجان انگیز ، اینهمه دیدگاههای مختلف ، چرا خودمان را در یک بعد اسیر کنیم ؟
حیفه که آدم خودشو پیر کنه ؛ باز سوزنش فقط یه جا گیر کنه...
<< وقایع را هرگز نباید آنگونه که پیش می آیند ، استقبال کرد ...>>
لطفا مثل همیشه : شاد- سلامت - موفق و اندیشمند باشید . 31 فروردین1405
