
ما در زندگی با چیزهای مختلفی حرکت میکنیم؛
هدفهایی که برای خودمان تعیین کردهایم،
تجربههایی که پشت سر گذاشتهایم،
آدمهایی که دیدهایم،
چیزهایی که یاد گرفتهایم
و ارزشهایی که نمیخواهیم از آنها عبور کنیم.
بعضی از اینها برایمان نقشهاند، بعضی ابزار، بعضی هم حاصل تجربهی مسیرهایی که قبلاً رفتهایم.
اما در میان همهی اینها، چیزی هم هست که شاید کمتر به آن فکر کنیم:
جهت.
اینکه میان انتخابهای مختلف، تغییر شرایط و ناشناختههای آینده، چه چیزی به ما میگوید کدام سمت ؟
سمتی میخواهیم باورپذیر ؛ بیشتر با آن چیزی که هستیم و میخواهیم باشیم، همخوانی داشته باشد .
شاید آن چیز، همان قطبنمای درونی ما باشد.
نه اینکه همیشه دقیقترین مسیر را نشان دهد؛
بلکه کمک کند وقتی نقشه دیگر کافی نیست، هنوز بدانیم تقریباً به کدام سو میخواهیم برویم.

قطبنما اشتباه نکرده بود...
سالها پیش، گروهی برای سفری چندروزه با قایق، راهی منطقهای پر از دریاچه و جزیره شدند. آن زمان خبری از GPS و تلفن هوشمند نبود. نقشه داشتند و یک قطبنما.
قطبنما کار خودش را خوب انجام میداد:
شمال را نشان میداد.
اما در میان دریاچه، چند جزیره روبرویشان بود و آنها میدانستند مقصدشان یکی از همان جزیرههاست.
مشکل اینجا بود که قطبنما فقط میتوانست بگوید به کدام سمت حرکت کنند؛ نمیتوانست بگوید از میان آن همه جزیره، کدامیک مقصد آنهاست.
و این ، تفاوت کوچکی نبود.

ما هم در زندگی گاهی میدانیم چه چیزی برایمان درستتر است، چه ارزشی را نمیخواهیم کنار بگذاریم، یا به کدام سمت میل داریم.
اما این، الزاماً به این معنا نیست که تمام مسیر را میشناسیم.
آینده پر از چیزهایی است که هنوز در نقشهی امروز ما نیستند.
آدمهایی که هنوز ندیدهایم.
اتفاقهایی که هنوز نیفتادهاند.
فرصتهایی که هنوز شکل نگرفتهاند.
و گاهی مسیرهایی که اصلاً تصور نمیکردیم روزی واردشان شویم.
برای همین بنظرم ، هدفمندی، الزاماً به معنی داشتن یک نقشهی کامل نباشد.
شاید یعنی جهتی داشته باشیم و در عین حال، برای ناشناختهها جا بگذاریم.
ممکن است مقصد تغییر کند،
ممکن است راه بسته شود،
ممکن است بفهمیم چیزی که تصور میکردیم مقصد است، فقط یکی از جزیرههای مسیر بوده.
آن وقت شاید لازم نباشد همهچیز را شکست خورده یا اشتباه بدانیم.
میتوان دوباره نگاه کرد.
نقشه را باز کرد.
اطراف را دید.
و اگر لازم بود، مسیر را تغییر داد.
انعطاف، تغییرپذیری و تطبیقپذیری ؛ دقیقاً در همین لحظه معنا پیدا میکنند؛
نه زمانی که همهچیز روشن است، بلکه وقتی بخشی از مسیر با آنچه تصور میکردیم فرق کرده است.
شاید زندگی نه یک خط مستقیم،
بلکه مجموعهای از مسیرهای ممکن باشد.
و شاید آرامش، از این نیاید که بدانیم دقیقاً کجا خواهیم رسید؛
از این بیاید که بدانیم چیزی در درونمان هست که میتواند جهت را دوباره پیدا کند.

قطبنما قرار نیست مقصد را انتخاب کند.
قرار نیست راه را برایمان طی کند.
فقط جهت را نشان میدهد.
و شاید برای ادامه دادن، همین گاهی کافی باشد.
قطبنما اشتباه نکرده بود؛
فقط تمام مسیر را نمیدانست.
ما هم همینطور.
