
همهی ما آدمهای زیبایی دیدهایم که در برخورد نزدیک، جذابیتشان خیلی زود کم شده؛ و برعکس، آدمهایی را دیدهایم که شاید در نگاه اول هیچ ویژگی خیرهکنندهای نداشتهاند، اما هرچه بیشتر با آنها بودهایم، جذابتر شدهاند.
پس جذابیت دقیقاً کجاست؟
شاید بخشی از آن در نحوهی حضور آدم باشد؛ در آرامشی که با خودش به رابطه میآورد.
آدم آرام لزوماً کمحرف، سرد یا بیاحساس نیست.
میتواند پرانرژی، شوخ، اجتماعی و حتی شیطنتآمیز باشد؛ اما برای دیده شدن، خودش را به در و دیوار نمیزند.
اگر کسی جوابش را دیر بدهد، فوراً مضطرب نمیشود؛
اگر مورد توجه قرار نگیرد، ارزش خودش را زیر سؤال نمیبرد؛
اگر دیگری را دوست داشته باشد، برای به دست آوردنش خودش را از شکل واقعیاش خارج نمیکند.
این آرامش با بیتفاوتی فرق دارد؛ آرامش یعنی آدم بتواند احساس داشته باشد، بدون اینکه اسیر احساسش شود.
در تجربههای زیستی، احتمالاً خیلیهایمان نمونهاش را دیدهایم.
کسی که بیش از اندازه تلاش میکند دوستداشتنی باشد، معمولاً ناخواسته اضطرابش را هم منتقل میکند؛
مدام پیام میدهد،
توضیح اضافه میدهد،
دنبال اطمینان گرفتن است و کوچکترین تغییر رفتار طرف مقابل را تحلیل میکند.
در مقابل، آدمی که خودش را گم نکرده، حتی وقتی علاقهمند است، فضا باقی میگذارد.
نه از روی بازی، نه برای اینکه طرف مقابل را تشنه نگه دارد؛ بلکه چون زندگیاش فقط به حضور یک نفر وابسته نیست؛ بخودش وابسته است.
شاید همینجاست که آرامش با اعتماد به نفس پیوند میخورد.
اعتماد به نفس واقعی لزوماً با صدای بلند، لباس خاص یا رفتار پرقدرت خودش را نشان نمیدهد.
گاهی در یک مکث کوتاه قبل از جواب دادن دیده میشود؛
در اینکه آدم لازم نمیبیند برای هر حرفش توضیح اضافه بدهد؛
در اینکه میتواند «نه» بشنود؛ و حتی در اینکه میتواند کسی را دوست داشته باشد و مالک او نباشد.

زبان بدن هم این را لو میدهد.
سرعت حرکت، تماس چشمی، فاصلهای که با دیگری حفظ میکنیم،
حالت نشستن، تنش دستها، لحن و مکثها،
خیلی وقتها چیزهایی را میگویند که کلمات پنهان میکنند.
آدم مضطرب ممکن است بگوید : اصلاً مهم نیست !
اما بدنش چیز دیگری بگوید.
آدم آرام ممکن است حتی چیزی نگوید، اما بدنش احتیاجی به اثبات چیزی ندارد.
البته نباید آرامش را به یک فرمول برای "جذب کردن آدمها " تبدیل کنیم.
زندگی اینقدر مکانیکی نیست که بگوییم اگر آرام باشی، همه به سمتت کشیده میشوند.
آدمها سلیقه، تجربه، نیاز و انتخابهای متفاوتی دارند و هیچ ویژگی واحدی جذابیت را تضمین نمیکند.
اما آرامش میتواند کیفیت رابطه را تغییر دهد.
وقتی کسی کنار تو احساس کند لازم نیست دائماً مراقب واکنشهایت باشد،
لازم نیست هر لحظه چیزی را ثابت کند و میتواند خودش باشد، احتمال شکل گرفتن یک رابطهی راحتتر و عمیقتر بیشتر میشود.
شاید به همین دلیل است که بعضی آدمها با گذشت زمان جذابتر میشوند.
چهرهشان عوض نشده؛
لباسشان شاید همان باشد؛
پول و موقعیتشان هم شاید هیچ تغییری نکرده باشد.
اما کمکم میفهمی کنار این آدم آرام تر هستی.
و این شاید یکی از ماندگارترین شکلهای جذابیت باشد:
کسی که فقط تو را هیجانزده نمیکند؛
کسی که در حضورش، خودت هم احساس بهتری نسبت به خودت داری.

