
اگه میتونی منو بگیر؛ جای دیگری بودن
در نگاه اول، اگه میتونی منو بگیر داستان تعقیب یک نوجوان خلافکار توسط مأمور اف بی آی است؛ اما شاید تقلیل دادن فیلم به بازی دزد و پلیس، بخش جذابتر آن را پنهان کند.
فرانک ابگنیل جونیور نوجوانی باهوش، بیقرار و خلاق است که فروپاشی خانواده، طلاق والدین و از دست رفتن امنیت، او را به سمت فرار میبرد. اما او فقط از خانه فرار نمیکند؛ از واقعیتی که نمیخواهد با آن روبهرو شود، فاصله میگیرد.
فرانک خیلی زود متوجه میشود که میتواند هر کسی باشد. با اعتماد بنفس، ظاهر آراسته و قدرت فوق العادهاش در شناخت آدمها، نقش خلبان، پزشک و وکیل را بازی میکند؛ تا جایی که مرز میان نقش و هویت کمرنگ میشود.
او دیگر فقط برای پول جعل نمیکند. شاید هر هویت تازه، فرصتی است برای تجربهی جایگاهی که در زندگی واقعی نداشته؛ برای دیده شدن، مورد اعتماد بودن و مهم بودن.
در برابر او کارل هانراتی قرار دارد؛ مأمور اف بی آی با بازی تام هنکس. اما کارل را هم نباید فقط یک پلیس سرسخت دید. او انسانی تیزبین، پیگیر، باهوش و در کار خودش درجه یک است؛ در عین حال ساده، صریح و گاهی حتی کودکانه.
اینجاست که فیلم به جای یک تعقیب ساده، تضادی شگفتانگیز میان دو شخصیت قدرتمند میسازد.
فرانک در ساختن هویتهای تازه نابغه است؛ کارل در کشف هویت واقعی آدمها.

فرانک با تغییر مداوم خود از موقعیتها عبور میکند؛ کارل با شناخت موقعیت، روش خودش را تغییر میدهد.
و این تفاوت مهم است: کارل هم انعطاف دارد. او وقتی شرایط را میفهمد، به چارچوب همیشگی خودش نمیچسبد. میتواند تصمیمی متفاوت بگیرد و استعداد فرانک را از زاویهای دیگر ببیند.
شاید همین شناخت تدریجی است که رابطهی این دو را از دزد و پلیس فراتر میبرد. تعقیبکننده و فراری، هر کدام در مسیر خودشان دیگری را بهتر میشناسند و در عین تضاد، به شکلی عجیب مکمل یکدیگر میشوند.
تام هنکس در نقش کارل، این شخصیت را بدون اغراق و نمایش اضافه بازی میکند؛ در مقابل، دیکاپریو فرانکی پرانرژی، بازیگوش و گاه کودکصفت را به نمایش میگذارد که پشت همهی این هویتهای ساختگی، هنوز نوجوانی بیقرار و تنهاست.
شاید مهمترین اتفاق فیلم در پایان رخ میدهد؛ جایی که تواناییهایی که فرانک سالها در مسیر جعل و فریب به کار برده، میتوانند وارد مسیر دیگری شوند.

پس از دستگیری، مسیر فرانک به شکلی غیرمنتظره تغییر میکند. او با توجه به مهارت کمنظیرش در شناخت اسناد، جعل و تشخیص تقلب، بهجای آنکه تواناییهایش را کنار بگذارد، آنها را این بار در اختیار قانون قرار میدهد
و در اف بی آی، در زمینهی کشف و مقابله با جعل و تقلبهای مالی و اسنادی به کار گرفته میشود.
استعدادهایی که زمانی ابزار فرار بودند، حالا به ابزاری برای شناسایی همان فریبهایی تبدیل میشوند که خودش روزی استادشان بود.
او قرار نیست گذشتهاش را پاک کند یا آن همه استعداد و تجربه را کنار بگذارد؛ فقط جای استفاده از آنها تغییر میکند.
شاید خویشتن بودن واقعاً مسئولیت سنگینی باشد و جای دیگری بودن، یا حتی هیچکس نبودن، آسانتر.
اما شاید بلوغ، نه در ثابت ماندن و نه در مدام تغییر کردن، بلکه در این باشد که بدانی چه چیزی را باید حفظ کنی و چه چیزی را باید تغییر بدهی.
و شاید فرانک سرانجام به جایی میرسد که میتواند دیگری باشد، بیآنکه مجبور باشد برای این دیگری بودن، خودش را کاملاً گم کند.
