
یک قسمت از تام و جری هست که همیشه در ذهنم مانده.
گربهء بهشتی Heavenly Puss

تام در اثر یک حادثه میمیرد؛ یا دستکم خودش چنین تصور میکند. روحش از پلههای آسمان بالا میرود و پشت دروازهی بهشت میایستد. اما آنجا به او میگویند برای ورود، باید رضایت جری را بگیرد؛ جری باید او را ببخشد !

و اینجا اتفاق جالبی میافتد.
تام که تمام عمرش را دنبال جری دویده، با او جنگیده، اذیتش کرده و از او کتک خورده، حالا برای رفتن به بهشت به همان جری احتیاج دارد.

اول سعی میکند با کیک و پنیر و حیله کار را راه بیندازد؛ حتی وقتی راهی پیدا نمیکند، عصبانی میشود. اما کمکم میفهمد که این بار ماجرا جدی است. باید واقعاً از جری بخشش بخواهد.

جری هم میتوانست همهچیز را تمام کند.
میتوانست بگوید: خودت کردی؛ حالا برو !

اما نمیگوید ؛
میبخشد.
و درست در همان لحظه، چیزی دربارهی رابطهی این دو دشمن قدیمی آشکار میشود:
آنها بدون هم، انگار بخشی از هویت خودشان را از دست میدهند.
تام و جری همیشه با هم در تضادند؛
اما همین تضاد، آنها را به هم پیوند داده است.
تام بدون جری، فقط یک گربه است.
جری بدون تام، فقط یک موش.
این دو برای شبیه شدن به هم ساخته نشدهاند؛
برای کنار هم بودنِ همین تفاوتها ساخته شدهاند.
و شاید این فقط قصهی یک گربه و موش نباشد.
ما آدمها هم گاهی در زندگی، کسانی داریم که با آنها اختلاف داریم؛ کسانی که اعصابمان را خرد میکنند، با ما همنظر نیستند، گاهی زخمیمان میکنند و گاهی ما زخمیشان میکنیم.
اما عجیب است...
گاهی همان آدمی که بیشترین تضاد را با ما دارد، تبدیل میشود به بخشی از زندگیمان که نبودنش را نمیتوانیم تصور کنیم.

ما معمولاً فکر میکنیم تفاهم یعنی شبیه هم بودن.
اما شاید تفاهم واقعی، جایی اتفاق میافتد که دو نفر با وجود تفاوتهایشان، یکدیگر را بفهمند.
قرار نیست همیشه موافق باشیم.
قرار نیست اختلاف نداشته باشیم.
قرار نیست حتی همیشه مهربان باشیم.
گاهی قهر میکنیم، دور میشویم، حرف نمیزنیم، یکدیگر را نمیفهمیم و حتی از هم دلگیر میشویم.
اما اگر رابطهای ریشه داشته باشد، ممکن است بعد از تمام اینها، هنوز چیزی باقی مانده باشد که نگذارد دیگری را واقعاً از زندگی خود حذف کنیم.
چیزی شبیه همان لحظهای که تام میفهمد برای رسیدن به بهشت، به بخشش جری احتیاج دارد.
شاید بعضی آدمها در زندگی ما نیامدهاند که آرامشمان را بیشتر کنند؛
آمدهاند که ما را به خودمان نشان بدهند.
آمدهاند تا صبرمان را امتحان کنند،
نگاهمان را تغییر دهند،
ضعفهایمان را آشکار کنند،
و گاهی حتی مجبورمان کنند چیزی را دربارهی خودمان بفهمیم که بدون حضور آنها هرگز نمیفهمیدیم.
و شاید به همین دلیل است که بعضی آدمها، با تمام اختلافها و زخمهایی که میانمان ساختهاند، وقتی از زندگیمان میروند، فقط از یک آدم جدا نمیشویم؛
از بخشی از تجربهی زیستهی خودمان جدا میشویم.
شاید تعادل زندگی هم همیشه در آرامش و شباهت نیست.
گاهی تعادل، حاصلِ دو نیروی متفاوت است که یکدیگر را خنثی نمیکنند؛
یکدیگر را کامل میکنند.

مثل تام و جری...
که تمام عمر دنبال هم دویدند،
اما هیچکدام واقعاً نمیخواست دیگری، نباشد.
شاید بعضی دشمنیها، دوستیهای ناشناختهاند؛
و بعضی اختلافها، شکل دیگری از پیوند.
و شاید زندگی به ما یاد میدهد که همیشه نپرسیم:
«چه کسی با من موافق است؟»
گاهی باید پرسید:
«چه کسی با وجود تمام اختلافها، هنوز برای بودنِ من ارزش قائل است؟»
چون شاید در پایان راه، برای رسیدن به بهشت،
نه به آدمی که همیشه با ما موافق بوده،
که به کسی نیاز داشته باشیم که با تمام اختلافهایمان، هنوز بتواند ما را ببخشد.

بهشت ؛ پیشکِشَم !
الان چه کسی را باید ببخشم ...؟
یا چه کسی ؛ مرا باید ببخشد ...؟
تا بهشت را در همین زندگی و در آرامش ببینم ...