
گاهی روزهایی هست که هیچجا رفتن، دقیقاً همان جاییست که باید باشیم.
نه از زندگی خستهایم، نه رؤیایی برای رسیدن نداریم؛
فقط گاهی حتی زیباترین آرزوها هم وقتی قرار است هر لحظه به سمتشان حرکت کنیم، سنگین میشوند.
ما تقریباً همیشه در حال رفتنیم؛
به سمت نسخهای دیگر از خودمان،
یک موعد، یک گفتگو، یک تصمیم،
و قول کوچکی که به آینده دادهایم.
شاید این حرکت لازم باشد.
چیزهایی میخواهیم که منتظرشان باشیم،
آدمهایی که دوستشان داشته باشیم، کاری که با دل انجام دهیم و رؤیاهایی که صبحها از جا بلندمان کنند.
اما گاهی، فقط گاهی، حق داریم هیچکدام از اینها را از خودمان نخواهیم.
چند دقیقه بدون مقصد.
بدون پیشرفت.
بدون بهتر شدن.
بدون اینکه لازم باشد بدانیم بعدش چه خواهد شد.
فقط باشیم.
ما آنقدر تلاش میکنیم برای هر لحظه معنایی پیدا کنیم که فراموش کردهایم بعضی لحظهها شاید دقیقاً به این دلیل زیبا هستند که قرار نیست معنایی داشته باشند.
کسانی که زندگی را فقط در شدن نمیبینند، نگاه دیگری دارند.
اشو از بودن و آگاهی در اکنون میگوید؛
رهایی از این اجبار همیشگی که باید چیزی بشویم، چیزی به دست بیاوریم و مدام به مقصد بعدی برسیم.
یونگ یادآور میشود که رشد انسان همیشه در بیشتر شدن، ساختن و دستاورد نیست؛
گاهی در نزدیکتر شدن به خویشتن و پذیرفتن بخشهایی از وجود است که قرار نیست همیشه مفید، موفق یا قابل نمایش باشند.
و آلن واتس زندگی را به موسیقی شبیه میکند: موسیقی را برای رسیدن به آخرین نت گوش نمیدهیم.
خودِ نواختن، بخشی از معناست.
شاید کسانی که این را فهمیدهاند، از روزهایی که هیچ اتفاق خاصی در آن نمیافتد، نمیترسند.
آنها لازم ندارند هر روز چیزی فتح کنند تا احساس کنند زندهاند.
گاهی راه میروند، فقط برای راه رفتن.
مینشینند، فقط برای نشستن.
به درخت نگاه میکنند، بدون اینکه قرار باشد چیزی از آن بفهمند.
حتی پیاده روی را هم به مسابقه تبدیل نمیکنند؛
تعداد قدمها را نمیشمارند، مقصدی برای رسیدن نمیسازند،
فقط راه میروند.
شاید بتوانند یک روز را بدون اینکه از خودشان بپرسند
امروز چه چیزی به دست آوردم؟
به پایان برسانند.
نه اتفاق بزرگی افتاده،
نه پیروزی ای به دست آمده،
نه چیزی بهتر شده.
و با این حال،
زندگی کردهاند.
شاید ادامه دادن همیشه به معنای جلو رفتن نباشد.
گاهی ادامه دادن یعنی همینجا ماندن،
نفس کشیدن و اجازه دادن به زندگی که برای چند دقیقه، هیچ کاری از ما نخواهد.
گاهی هیچجا نرفتن، عقب ماندن نیست.
فقط یک جور دیگر از بودن است.



