
چند روز و شب است که تلاشم برای کامنتی در نامه ای به خواهرم ؛ بی نتیجه ماند 🥺😳
چکاوک خوش الحان درود 🌷💞
گفته بودم : عاشقِ تضادهام...درد و رنج را زیسته ام ...فروپاشی را نوش کرده ام ...
هر بار بقول تو ، بر تخته ای جانم را نجات دادم ...نگاهم را عوض کردم تا به آسیبها و خاطرات و رنجها ، شکل دیگری بدهم ...
سعی کردم با آگاهی در معنا غرق شوم ...و خیلی رفتارهای شاید اجباری دیگه ، که تو بزیبایی در هر بازیِ زندگی ،نغمه ای دلنشین از آنها سر میدهی .
و الان با خواندن این نامه و درکِ چنین حجمِ فقدان و اندوهی مزمن ،
همزمان با تضادهای مختلفی روبرو شدم که در یک سمت زشتی ها و ناملایمات و بی عدالتی و ابهامات ...و خیلی احساسات دیگری هستند و در سمت دیگر ...خوشحالی و رضایت از چنین پروازی در آسمانِ معنا و آگاهی و اصراری قوی و دلنشین و آگاهانه به بودن و ادامه دادن ...
واژه کم می آورم ...اگر کنارت بودم ، حتما همدیگر را در آغوش میگرفتیم ، نه برای دلداری و تسکین ...هرگز ...هرگز ...
بلکه با نگاهِ تحسین آمیز و دستی که به پاس خسته نباشید و خدا قوت به شانه ات بزنم ...که چه توان و قدرت و جدیتی داری در بودن و ادامه دادن ...
گفته بودم : دوستت دارم ... عاشقِ نغمه سرایی ت هستم ....ولی ! نمیدانستم اینقدر ...👏👌👍🥰💞

آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت
تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین
کس واقف ما نیست که از دیده چهها رفت
بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش
آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت
دور از رخ او دم به دم از گوشه چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت
از پای فتادیم چو آمد غم هجران
در درد بماندیم چو از دست دوا رفت
دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت
احرام چه بندیم چو آن قبله نه این جاست
در سعی چه کوشیم چو از مروه صفا رفت
دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت
ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه
زان پیش که گویند که از دار فنا رفت
دیدار خوبان
دیده از دیدار خوبان برگرفتن مشکلست
هر که ما را این نصیحت میکند بیحاصلست
پیش از این ، من دعوی پرهیزگاری کردمی
باز میگویم که هر دعوی که کردم باطلست
زهر نزدیکِ خردمندان اگر چه قاتلست
چون ز دست دوست میگیری، شفای عاجلست
من قدم بیرون نمیآرم نهاد از کوی دوست
دوستان معذور داریدم که پایم در گِلست
باش تا دیوانه گویندم همه فرزانگان
تَرک جان نتوان گرفتن تا تو گویی عاقلست
آن که میگوید نظر در صورت خوبان خطاست
او همین صورت همی بیند ز معنی غافلست
گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست
همچنانش در میان جانِ شیرین منزلست
سعدی! آسانست با هر کس گرفتن دوستی
لیک چون پیوند شد خود باز کردن مشکلست
مُجمَلت گفتم ، نگفتم زان بیان
ور نه هم افهام سوزد هم زبان ...