
گاهی یک مشکل آنقدر به ما نزدیک میشود که دیگر خودِ مشکل را هم درست نمیبینیم.
فقط درگیرش میشویم.
فکر میکنیم، دوباره فکر میکنیم، راههای مختلف را بالا و پایین میکنیم و هرچه بیشتر به آن خیره میشویم، بیشتر در آن فرو میرویم.
شاید عجیب باشد، اما گاهی بیشتر فکر کردن، چیزی را روشنتر نمیکند.
چون ما زیادی نزدیک ایستادهایم.
تلسکوپ را که میشناسیم؛ برای دیدن چیزی که خیلی دور است، کمکمان میکند فاصله و زاویه دیدمان را تغییر بدهیم.
اما برای مسائل نزدیک، شاید به چیزی شبیه چوب تعادل بندباز نیاز داشته باشیم.
بندباز روی یک خط باریک راه میرود و هر لحظه ممکن است تعادلش به یک طرف برهم بخورد. چوبی که در دست دارد، قرار نیست مسیر را برایش عوض کند؛ فقط کمکش میکند تعادلش را حفظ کند و درستتر قدم بردارد.
شاید در زندگی هم همینطور باشیم.
وقتی با کسی اختلاف داریم، یک طرف ماجرا ممکن است آنقدر ما را به سمت خودش بکشد که دیگر نتوانیم طرف دیگر را ببینیم.
وقتی برای یک تصمیم گیر کردهایم، ترس ممکن است ما را به یک طرف ببرد و هیجان به طرف دیگر.
وقتی مشکل مالی داریم، ممکن است آنقدر درگیر پول شویم که تمام زندگی را از پشت همان مشکل ببینیم.
وقتی از کسی ناراحتیم، شاید آنقدر به رفتار آخرش خیره شدهایم که همه چیزهای دیگر از میدان دیدمان خارج شده.
اینجا شاید نه تلسکوپ به کارمان بیاید، نه جواب آماده.
شاید فقط لازم باشد چند قدم فاصله بگیریم و چوب تعادل یا همان آگاهی را محکمتر در دست بگیریم.

گاهی فاصله گرفتن برای فرار از مسئله نیست؛ برای این است که بتوانیم دوباره آن را درست ببینیم.
گاهی هم لازم نیست فوراً کاری کنیم.
باید کمی بایستیم.
نگاه کنیم.
ببینیم داریم بیش از حد به کدام طرف متمایل میشویم.
و از خودمان بپرسیم:
اگر این اتفاق برای من نیفتاده بود و داشتم از بیرون نگاهش میکردم، چه چیزی میدیدم که الان نمیبینم؟
شاید راه حل همیشه در دل همان مسئله پنهان نشده باشد.
گاهی باید کمی فاصله گرفت.
گاهی باید تعادل را پیدا کرد.
و گاهی فقط باید یک قدم دیگر برداشت، بدون اینکه از روی بند پایین افتاد.
