
چند وقته گاهی از خودم میپرسم واقعاً دارم روزهام رو به بطالت میگذرونم یا به نقطهای رسیدم که دیگه لازم نمیبینم برای هر ساعت از زندگیم کاری بتراشم؟
راستش خودم هم جواب روشنی ندارم.!
وقتی به چند سال گذشته نگاه میکنم، میبینم چقدر چیزهای متفاوتی رو تجربه کردم. وقتی به گیلان اومدم، انگار وارد بخشی از زندگی شدم که سالها فرصت تجربهاش رو نداشتم. یه جور زندگی نزیسته؛ چیزی که شاید میتونستم توی بیستوهفت، بیستوهشت سالگی تجربه کنم، اما اون موقع مسیر زندگیم جای دیگهای بود.
چند ماه توی یه خونه قدیمی با چند تا جوون زندگی کردم. تقریباً همسن امیرارسلان بودن. با موهای سفید و اختلاف سنیای که بینمون وجود داشت، میتونستم خودم رو توی جایگاه بزرگتر یا حتی پدرانه قرار بدم، ولی اصلاً دلم نمیخواست.
اونها هم من رو یکی از خودشون میدیدن و من از این بابت خوشحال بودم. با هم میخندیدیم، حرف میزدیم و زندگی میکردیم.
بهار سرگرم کاشتن نشا شدم؛ فلفل، گوجه، بادمجون و خیار. هر روز بهشون سر میزدم، آب میدادم و رشدشون رو تماشا میکردم. ده تا جوجهمرغ هم گرفتم که بزرگشون کنم. با مادرم گوشهای از حیاط رو گلکاری کردیم و حتی با بلوک، جلوی پنجره چند طبقه درست کردیم و گلدون چیدیم. بعد مرغها بزرگ شدن، سبزیجات محصول دادن و گلها جون گرفتن. پاییز و زمستون هم رسیدگی به درختهای پرتقال و نارنگی و انار و کیوی بود. گاهی غذا ، کباب راه میانداختیم و چند نفر از آشنایان قدیمی بهمون سر میزدن.
خلاصه، یه زندگی کوچیک و ساده برای خودم ساخته بودم.
بعد هم کتابراه رو روی گوشی نصب کردم و شروع کردم به خوندن و گوش دادن کتاب. حدود بیستوچند کتاب دانلود کردم. فیلم و سریال هم دیدم؛ شاید نزدیک بیست تا. با بعضیهاشون خندیدم و با بعضی گریه کردم. احساساتی رو تجربه کردم که مدتها جایی توی زندگیم نداشتن. انگار داشتم چیزهایی رو که سالها فرصتشون رو نداشتهام، یکییکی تجربه میکردم.


بعد اون خونه رو ترک کردم و به دستک اومدم. خونه کوچیکتری گرفتم، با حیاطی مستقل. اما جالبه که دیگه دلم نخواست دوباره نشا بکارم، باغچه درست کنم یا جوجه بگیرم. مادرم پیشنهاد کرد چند تا جوجه بگیریم، گفتم: نه آقاجان، حوصله این کارها رو ندارم. یه چیزی بود، تجربه کردیم، گذروندیم، تموم شد.
خودم هم نمیدونم چرا. امکاناتش رو داشتم، ولی میلش نبود.
بعد رفتم سراغ نوشتن. پیشنهاد دخترخالهام بود که توی ویرگول یا جای دیگهای بنویسم. ویرگول رو انتخاب کردم و شروع کردم. اول خاطره، بعد طنز، شعر، تحلیل، کتاب، فیلم، خودشناسی و هر چیزی که به ذهنم میرسید. از یه موضوع به موضوع دیگه میرفتم و برای خودم هم عجیب نبود. انگار همیشه همینطور زندگی کردم؛ مدتی سرگرم چیزی میشم، باهاش زندگی میکنم و بعد آرومآروم ازش فاصله میگیرم.
تا اینکه جنگ و قطع اینترنت و از دسترس خارج شدن ویرگول پیش اومد. مدتی همهچیز به هم ریخت. دوباره برگشتم به فیلم و کتاب، تا اینکه ویرگول هم برگشت. اما کمکم احساس کردم حرفهام دارن تکراری میشن. موضوعات مختلف به هم وصل میشدن و میدیدم زیر خیلی از نوشتههام یهسری نگاه و برداشت تکراری وجود داره. گاهی هم اونقدر مینوشتم که خودم میدونستم خوندنش حوصله میخواد.
حالا مدتیه نه چندان کتاب میخونم، نه فیلم میبینم و نه میل چندانی به نوشتن دارم. کتاب صوتی رو روشن میکنم، چند دقیقه بعد خوابم میبره. فیلم رو هم شروع میکنم، اما اون کشش سابق رو ندارم.

از طرفی بیکارم. طبیعتاً نگرانی اجاره و خرج زندگی وجود داره و باید فکری براش بکنم، ولی از خود بیکار بودن چندان ناراحت نیستم. گاهی حتی از اینکه مجبور نیستم صبح با عجله از خونه بیرون برم و تا ساعت مشخصی درگیر کاری باشم، لذت میبرم.
البته بعضی روزها یه صدای کوچیک توی ذهنم میگه: خب که چی؟ چرا کتاب نمیخونی؟ چرا فیلم نمیبینی؟ چرا چیزی نمینویسی؟ چرا روزت رو اینطوری میگذرونی؟
اما واقعاً دلم نمیخواد خودم رو مجبور کنم.
مثلاً همین روز بارونی رو در نظر بگیرین. از صبح بارون میبارید. چند بار رفتم بالکن، نشستم و بارون رو تماشا کردم. صدایش رو گوش دادم، چای خوردم، سیگار کشیدم، برای خودم غذا درست کردم، با امیرارسلان و مادرم تلفنی حرف زدم و یه بار هم برای خرید از خونه بیرون رفتم. مرغها و اردکهای همسایه هم پشت پنجره مشغول آببازی بودن.
شب که شد، دیدم روز خوبی داشتم. نه کتابی خونده بودم، نه فیلمی دیده بودم، نه نوشتهای منتشر کرده بودم و نه کار خاصی انجام داده بودم. اما از روزم لذت برده بودم.
گاهی با خودم میگم شاید دارم از یه مرحله دیگه هم عبور میکنم. اون زندگی نزیسته رو تجربه کردم، باغچه و مرغ و گل رو داشتم، کتاب و فیلم رو هم تا جایی که دلم میخواست دنبال کردم. نوشتن رو هم تجربه کردم. حالا چی؟
سه سال پیش وضعیتم به جایی رسیده بود که ممکن بود امروز اصلاً زنده نباشم. از اون روزها فاصله گرفتم و حالا سه ساله که دارم زندگی میکنم. وقتی به این موضوع فکر میکنم، میبینم همین که صبح بیدار میشم، بارون رو میبینم، هوس بستنی میکنم ، برایم اتفاق کمی نیست.
من از یه جهنم بیرون اومدم. شاید به همین دلیله که حالا هرچی دارم برام شبیه بهشته؛ با پول یا بیپول، با کار یا بیکار، با خونه یا بیخونه.
از اون زندگی پر از انتظار و مسئولیت و گرفتاریهای روزمره فاصله گرفتم. تنهام و از این تنهایی لذت میبرم.
گاهی فکر میکنم شاید باید دوباره دنبال کاری، سرگرمی یا هدفی باشم. شاید هم نه. فعلاً چیزی رو کم احساس نمیکنم که بخوام به زندگیم اضافه کنم.
فقط نمیدونم اسم این حال چیه. بطالته؟ رضایته؟ یا آدم بعد از سالها دویدن، یه روز میشینه و میبینه فعلاً دلش نمیخواد جایی بره؟
فعلاً همینجا نشستم. بارون اگه بباره تماشا میکنم، اگه آفتاب باشه شاید برم قدمی بزنم. اگه هوس بستنی کنم، میرم بستنی میخرم.
آآآقاجااان! زندهام و خوشحالم ...خوبه دیگه!✅
