
گاهی به کسی فکر میکنیم و چند دقیقه بعد تلفن زنگ میخورد؛ خودش است.
کتابی را اتفاقی باز میکنیم و درست به جمله ای میرسیم که انگار پاسخ سؤالی است که از صبح در ذهنمان میچرخیده.
بعد از مدتها به یاد کسی میافتیم و همان روز، نامش را جایی میبینیم؛
یا در مسیری قرار میگیریم که اصلاً برنامه اش را نداشتیم و اتفاقی با آدمی روبرو میشویم که شاید قرار بوده همان روز ببینیمش.
اولین واکنش معمولاً ساده است:
چه تصادف عجیبی!
اما یونگ اینجا مکث میکند و از چیزی به نام همزمانی حرف میزند؛ اتفاقهایی که الزاماً رابطه ی علت و معلولی قابل مشاهده ای با هم ندارند، اما وقتی کنار هم قرار میگیرند، برای ما معنایی پیدا میکنند.
و اینجاست که موضوع از یک تصادف ساده کمی جالبتر میشود.
چون شاید مسئله فقط این نباشد که دو اتفاق هم زمان شدهاند؛ شاید مهمتر این باشد که چرا این هم زمانی برای من معنا پیدا کرده است؟
ذهن ما مدام در حال پیدا کردن ارتباط میان اتفاق هاست. ممکن است هزاران اتفاق در اطرافمان رخ بدهد و اصلاً نبینیمشان،
اما درست همان لحظهای که ذهنمان درگیر موضوعی است، یک اتفاق کوچک چنان به چشممان بیاید که احساس کنیم انگار چیزی سر جای خودش قرار گرفته.
از طرف دیگر، شاید همیشه هم لازم نباشد همهچیز را به کار ذهن نسبت بدهیم.
اگر به کائنات، نظم پنهان زندگی یا حتی معنایی فراتر از آنچه با منطق روزمره میبینیم باور داشته باشیم، میتوانیم جور دیگری هم به ماجرا نگاه کنیم:
شاید بعضی اتفاق ها واقعاً زمان خودشان را دارند.
نه وقتی ما میخواهیم؛
وقتی باید اتفاق بیفتند.
آدمی که باید برسد، میرسد.
اتفاقی که باید رخ بدهد، رخ میدهد.
و چیزی که هنوز نیامده، لزوماً گم نشده است.
شاید فقط زمانش نرسیده.
حالا سؤال سختتر میشود:
وقتی یک اتفاق بیرونی با چیزی که درون ما میگذرد همزمان میشود، آیا ما داریم معنایی را که در جهان بوده کشف میکنیم، یا ذهنمان از میان اتفاقات، معنا میسازد؟
شاید پاسخ، یکی از این دو نباشد.
شاید برخورد در کائنات اتفاق میافتد و معنا در ذهن ما آشکار میشود.
و شاید همین مرز مبهم میان این دو، یکی از جذاب ترین رازهای تجربه ی انسانی باشد.
