
کارل را از همان کودکی میبینیم؛ پسربچهای تنها و خیالپرداز که با الی آشنا میشود؛ دختری پرانرژی که از همان بچگی رؤیای سفر و رسیدن به آبشار بهشت را دارد.

یکی آرام و کمحرف است و دیگری پر از شور و خیال و هیجان، اما همین تفاوت قرار نیست مانع همراه شدنشان شود.

سالها میگذرند. ازدواج میکنند، خانهای برای خودشان میسازند و زندگیشان را همانجا ادامه میدهند. تصمیم میگیرند بچهدار شوند، اما نمیشود.

زندگی آن چیزی نیست که قرار بود باشد و آنها ناچارند با چیزی که تغییرش دست خودشان نیست کنار بیایند.
بعد بیماری الی میرسد و کارل، با همان صبوری و سکوت، کنارش میماند تا اینکه یک روز الی میرود.

از آن به بعد، کارل میماند و همان خانه.
خانهای که دیگر فقط خانه نیست؛ انگار بخشی از الی، خاطراتشان و تمام سالهایی است که با هم ساختهاند.

سالها بعد، وقتی قرار است خانه خراب شود و کارل مجبور به ترک آن شود، مقاومت میکند.
نه فقط در برابر آدمهایی که میخواهند خانه را از او بگیرند، بلکه در برابر تغییر.
و درست همینجا راسل وارد زندگیاش میشود؛ پسربچهای که برای گرفتن آخرین نشان پیشاهنگیاش باید به یک سالمند کمک کند.

کارل احتمالاً اصلاً نمیخواهد این بچه را ببیند، چه برسد به اینکه همراهش شود! اما با بلند شدن خانه از زمین، راسل هم ناخواسته همراهش میشود.
خانه با هزاران بادکنک راهی آبشار بهشت میشود؛ همان جایی که سالها قبل قرار بود کارل و الی با هم به آن برسند.
در نگاه اول، انگار کارل بالاخره دارد قولش را به الی عملی میکند.

اما سفر خیلی زود شکل دیگری پیدا میکند.در طوفان و از دست دادن قطب نما بجایی میرسند که با آبشار بهشت فاصله دارد.
یک پرنده کمیاب به نام کوین وارد ماجرا میشود؛ راسل به او وابسته میشود و میخواهد نجاتش دهد. بعد داگ، سگی که از گروه مونتز جدا شده، به آنها میپیوندد.

مونتز.
همان قهرمانی که کارل در کودکی تحسینش میکرد؛ حالا مردی پیر که سالهاست در جستجوی همان پرنده است و تمام زندگیاش را صرف اثبات خودش کرده.

اینجا برای من مونتز فقط یک شخصیت منفی نیست.
او میتواند تصویری از آیندهای باشد که کارل ممکن بود به آن برسد؛ آدمی که آنقدر به گذشته و یک هدف قدیمی چسبیده که دیگر چیز دیگری را نمیبیند.
کارل هم در آغاز سفر، هنوز گرفتار گذشته است.
میخواهد خانه را به آبشار برساند، چون تصور میکند با این کار به الی وفادار مانده است.
اما در طول سفر، کم کم چیزهایی از خانه را از دست میدهد.
اثاثیه، وسایل، خاطراتی که برایش ارزشمند بودهاند و در نهایت حتی خود خانه.
هرچه جلوتر میرود، چیزی که زمانی برایش غیرقابل تصور بود، تبدیل به یک انتخاب میشود.
وقتی برای نجات راسل مجبور میشود خانه را رها کند، انگار بالاخره میفهمد وفاداری به یک آدم، همیشه به معنی نگه داشتن تمام چیزهایی نیست که از آن آدم باقی مانده است.
گاهی باید چیزی را که سالها نگه داشتهای، رها کنی تا بتوانی چیزی را که هنوز زنده است، حفظ کنی.
و شاید مهم ترین اتفاق سفر همین باشد.
کارل قرار بود خانه را به آبشار ببرد؛ اما در نهایت راسل است که او را به زندگی برمیگرداند.
راسِل هم در این مسیر کم کم از همان بچهای که دنبال گرفتن یک نشان بود، تبدیل میشود به کسی که برای یک موجود زنده، برای یک دوست و حتی برای پیرمردی که اول تحملش را نداشت، میایستد.
و کارل هم از پیرمردی که فقط میخواست گذشتهاش را حفظ کند، تبدیل میشود به کسی که حاضر است برای آینده یک نفر دیگر بجنگد.

دفترچه خاطرات الی
کارل سالها فکر میکرد صفحات خالی آن دفتر یعنی سفرشان ناتمام مانده؛ یعنی آن زندگیای که قرار بود داشته باشند، اتفاق نیفتاده.
اما وقتی دوباره آن را ورق میزند، میبیند الی سالها از زندگی مشترکشان را ثبت کرده است.
و آنجا یک چیز ساده اما عمیق روشن میشود:
آنها هیچوقت زندگی را به خاطر نرسیدن به آبشار از دست نداده بودند؛ خودِ آن سالها، همان زندگی بود.
آن همه صبح و عصر، ساختن خانه، پیر شدن کنار هم، بچهای که نیامد، بیماری، مراقبت، خندهها و حتی غمها.
آبشار بهشت فقط یک مقصد بود.
زندگی، مسیر رسیدن به آن بود.
کارل بالاخره خانه را به آبشار میرساند و خانه در جایی که باید، قرار میگیرد.
اما جالب اینجاست که وقتی به مقصد میرسد، دیگر لازم نیست خودش داخل خانه بماند.
چون حالا فهمیده خانهای که تمام این سالها از آن محافظت میکرد، قرار نبوده زندان خاطراتش باشد.
میتواند برود.
میتواند دوباره به زندگی برگردد.
و میتواند کنار راسل بایستد؛ همان بچهای که اول فیلم برایش یک مزاحمت بود و حالا تبدیل شده به کسی که حضورش برای کارل معنا پیدا کرده است.
حتی آن نشان پیشاهنگی که راسل برایش اینهمه تلاش کرده بود، در پایان دیگر فقط یک تکه فلز نیست؛ نشانهای است از رابطهای که بین این دو شکل گرفته.
و بعد، در یکی از سادهترین لحظههای فیلم، راسل و کارل کنار خیابان بستنی میخورند و ماشینهای رنگی را میشمارند.
بعد از آن همه ماجرا، آبشار، بادکنکها، پرنده، سگها، مونتز و از دست دادن خانه، زندگی دوباره به یک چیز خیلی ساده برمیگردد.

نشستن کنار خیابان و بستنی خوردن...
چند ماشین که از خیابان رد میشوند.
و دو نفری که کنار هم نشستهاند.
شاید «بالا» برای من در نهایت دربارهٔ رسیدن به یک جای دور نیست.
دربارهٔ این است که زندگی بارها چیزهایی را عوض میکند که ما برایشان برنامه داشتهایم؛ و ما هم ناچاریم تغییر کنیم.
اما تغییر کردن، لزوماً به معنی از دست دادن خودمان نیست.
گاهی باید چیزی را رها کنی تا بتوانی ادامه بدهی؛
گاهی باید مسیرت را عوض کنی تا بفهمی از اول دنبال چه بودهای.
کارل تغییر میکند، اما خودش را گم نمیکند.
راسِل هم یاد میگیرد با چیزهایی که پیشبینی نکرده، کنار بیاید.
و شاید چیزی که در تمام فیلم بیشتر از همه برای من ماند، همین باشد:
انعطاف، تغییرپذیری، تطبیقپذیری؛
اما با حفظ چیزی که واقعاً خودِ ماست.


