
گاهی اعتراف به اینکه دلمان میخواهد دوست داشته شویم، از چیزی که تصور میکنیم دشوارتر است.
انگار با گفتن این جمله، بخشی از وجودمان را آشکار میکنیم که همیشه ترجیح دادهایم مستقل، بینیاز و دور از دسترس به نظر برسد.
با این حال، ممکن است آدمی سالها در تنهایی خودش زندگی کرده باشد، از خلوتش لذت ببرد، با افکارش سرگرم باشد و برای گذراندن ساعتهای روز به حضور دیگران احتیاجی نداشته باشد؛ اما همچنان دلش بخواهد برای کسی عزیز باشد.
این دو حالت هیچ تناقضی با هم ندارند. آدم میتواند تنهایی را دوست داشته باشد و از همراهی هم لذت ببرد. میتواند از اینکه کسی سراغش را میگیرد خوشحال شود، منتظر یک تماس یا پیام بماند، از پرسشهای ساده دربارهی روزمرگیهایش احساس خوبی بگیرد و گاهی دلش بخواهد بنشیند و از اتفاقاتی بگوید که مدتها در ذهنش نگه داشته است.
حتی ممکن است بعضی حرفها را نه به دلیل اهمیت خود اتفاق، بلکه به خاطر لذتی که از تعریف کردنشان برای یک آدم خاص میبرد، به یاد آورده باشد.
در زندگی هر کدام از ما چیزهایی وجود دارد که کمتر دربارهشان صحبت میکنیم. خاطرههایی که هنوز برایمان زندهاند، تجربههایی که در شکلگیری شخصیتمان سهم داشتهاند، برداشتهایی که از آدمها و اتفاقات پیدا کردهایم و احساساتی که شاید بیان کردنشان به این سادگیها نباشد.
گاهی دلمان میخواهد کسی از این قسمتهای زندگیمان هم باخبر باشد. نه اینکه لزوماً راهحلی ارائه کند یا دربارهشان قضاوتی داشته باشد؛ همین که بخشی از زندگیمان را با او در میان بگذاریم، میتواند برایمان خوشایند باشد.

در کنار این میل به تعریف کردن، خواستهی دیگری هم داریم؛ اینکه دیگران ما را بفهمند.
اینکه فقط با ظاهر رفتارمان شناخته نشویم و برداشتهایشان از ما به چند اتفاق یا چند جمله محدود نماند.
دوست داریم گاهی کسی متوجه شود چرا در موقعیتی سکوت کردهایم، چرا از موضوعی خوشحال شدهایم یا چرا اتفاقی که شاید برای دیگران معمولی بوده، برای ما اهمیت زیادی داشته است.
البته فهمیده شدن همیشه به همان شکلی اتفاق نمیافتد که انتظارش را داریم. هر کسی با تجربهها، ذهنیت و دنیای خودش به ما نگاه میکند.
ممکن است چیزی را که برای ما بسیار روشن است، دیگری به شکل متفاوتی برداشت کند. حتی گاهی خودمان هم در توضیح دادن احساسات و خواستههایمان دچار ابهام میشویم. آنچه امروز دربارهی خودمان میدانیم، ممکن است با شناختی که چند سال بعد پیدا میکنیم، تفاوت داشته باشد.
از طرفی، میزان تمایل ما به دیده شدن و شناخته شدن هم همیشه ثابت نیست.
روزهایی هست که از توجه دیگران استقبال میکنیم و دوست داریم بیشتر از خودمان بگوییم.
روزهایی هم هست که حتی پرسشهای معمولی برایمان خوشایند نیستند.
گاهی از نزدیک شدن یک نفر احساس خوبی داریم و گاهی همان نزدیکی، با وجود علاقهای که به او داریم، برایمان بیش از اندازه به نظر میرسد.این تغییر حالتها بخشی از زندگی ماست.
قرار نیست همیشه به یک اندازه مشتاق ارتباط باشیم یا در تمام رابطهها به یک میزان از خودمان حرف بزنیم. حتی ممکن است در برابر دو نفر که هر دو برایمان عزیزند، رفتار متفاوتی داشته باشیم.
با یکی راحتتر حرف بزنیم و در حضور دیگری بیشتر سکوت کنیم؛ نه لزوماً به دلیل تفاوت در میزان علاقه، بلکه به خاطر کیفیتی که هر رابطه برایمان دارد.
شاید خواستهی دوست داشته شدن، بیش از آنکه به تعداد آدمهای اطرافمان مربوط باشد، به جایگاهی مربوط است که در زندگی یک نفر پیدا میکنیم. اینکه حضورمان برای او اهمیت داشته باشد، نبودنمان احساس شود و گاهی بدون مناسبت خاصی به یادمان بیفتد. در عین حال، ممکن است نخواهیم تمام وقت در دسترس باشیم یا همهی آنچه را در ذهن و زندگیمان میگذرد، با او تقسیم کنیم.
این میل به نزدیکی و آن نیاز به فاصله، گاهی در کنار هم حرکت میکنند. ما میتوانیم مشتاق محبت باشیم، اما از وابستگی خوشمان نیاید.
دلمان بخواهد شناخته شویم، اما همهی جزئیات زندگیمان را بازگو نکنیم.
از پرسیده شدن استقبال کنیم، اما همیشه آمادگی پاسخ دادن نداشته باشیم.
حتی ممکن است در یک روز، هر دو سوی این تجربه را احساس کنیم؛ هم دلمان برای همراهی تنگ شود و هم از اینکه کسی وارد خلوتمان شود، استقبال نکنیم.
برای من جالب است که آدم تا چه اندازه میتواند در این خواستهها متغیر باشد.
گاهی یک توجه کوچک، یک جملهی بیادمانده یا پرسشی که نشان میدهد کسی به حرفهای قبلی ما دقت کرده، حالمان را عوض میکند.
گاهی هم با وجود تمام علاقهای که به یک نفر داریم، ترجیح میدهیم چیزی نگوییم و بخشی از تجربهمان را همانجا، نزد خودمان نگه داریم.
شاید دوست داشته شدن، شناختن و شناخته شدن، هر کدام تجربهای جداگانه باشند که در بعضی رابطهها به هم میرسند و در بعضی دیگر، هر کدام شکل و اندازهی متفاوتی پیدا میکنند. ما هم در طول زندگی، بارها نسبت خودمان را با این خواستهها تغییر میدهیم.
و در میان تمام این تغییرات، همچنان ممکن است دلمان بخواهد کسی باشد که بودنش خوشایند است؛ کسی که گاهی از ما بپرسد، گاهی برای شنیدن حرفهایمان وقت بگذارد و گاهی هم بدون اینکه نیازی به توضیح و تعریف داشته باشیم، از همراهیاش لذت ببریم.
این میل به دوست داشته شدن، نه چیزی برای پنهان کردن است و نه ضرورتی برای اثبات کردن.
بخشی از تجربهی ماست؛ درست مثل خلوتی که به آن احتیاج داریم،
حرفهایی که دوست داریم بگوییم و قسمتهایی از وجودمان که ترجیح میدهیم همچنان فقط متعلق به خودمان باقی بمانند.
